Tek bir kare bile yok

O günlere dair tek bir kare bile yok…
gökkuşağını gördüğüm
yağmursuz yaz gününde
zamanın nasıl geçtiğini anlamadan
içtiğim sigaraya dair bir kare yok…

kaç kere dışarı çıktığıma ve
içeri girdiğime ve kaç kere güldüğüme,
yüzümde ki gülümsemenin,
o yaz günlerine ait, güneş kadar parlak olduğu halde!
bir tane bile kare yok
o “bana” dair.

rüzgarın resmini nasıl çizer ressam?
arka planda bir kaç ağaç
hani dalları bir yöne eğik…
belki ustadır;
bulutların yönünü bile resmeder…
ama beni o günlerde resmedecek bir usta bile yok!
ne ben varım, ne arka plan…

günlerden hangi gün,
ne kadar zaman var ayrılmamıza?
saymadı ya kimse…
o zamanı takvime yerleştirsem,
takvimimde mutluluğun
sayısını çizecek kalem yok.

hani filmlerde de vardır bazı sahneler
önemsiz gibi görünürler, önemsiz oyuncular oynarlar…
yada kamera boşluğu çeker.
bu seneryoda ne boş sahne var,
ne de boş önemsiz oyuncu…
yinede dönüp baktığımda
biliyorum…
ne onların olduğu
nede onlara dair,
tek bir kare yok!

oturup her mantığıma gelişinde bütün bunlar,
düşünüp, özlemini çekip
hayallere kaptırırken kendimi,
karşıma geçip beni izleyende biri yok ki…
yalnızlıktan değil bütün bunlar.
bAşık Olmaya bir sebepten başka!

hayatımın en güzel günlerine dair,
benliğime, kendimi tanıdığıma dair,
aşka, sevgiye, arkadaşlığa dair,
hayatıma ait olan
hayattan bana bir dövme, bir yara izi gibi hediye kalan
belki de hayatıma dair;
bir kare bile yok işte o günlere dair…

“2007 Yazına adanmıştır.”