Ülkemizde yaşanan sıkıntılar; sorun olarak adlandırılan ve politkacılarımızın üstesinden gelmeye çalıştığı, gazetecilerimizin hergün köşelerinde tartıştığı oluşumlar Türkiye’ye has değildir. Geri kalmış ülkelerin (geri kalmışlığı çöplerin nasıl toplandığı ile ölçebilirsiniz) tamamında görürsünüz.

Geri kalmış ülke demek, sorunlara doğru yaklaşılamayan ülke demektir. Sorunlara doğru yaklaşamazsını onu yönetemezsiniz.

Doğru yaklaşım önce doğru tespitlerle başlar. Eğer sorunları doğru tesbit edememişseniz, doğru adlandıramamışsanız doğru bir yaklaşım sergileyemezsiniz. Olayı entegrasyon olarak adlandırırsanız çok farklı, asimilasyon olarak adlandırırsanız çok farklı yerlere gidersiniz.

Sanırım ülkemde yıllarca yapıla gelen bu hatalı yaklaşımlar bundan sonra sürdürülemez, yönetilemez bir hal almış durumda. Bir deliği tıkamaya çalışıyorsunuz elli yerden yeni delik açılıyor. Alt yapıları oluşturmadan inşasına çalışan tüm reklamvari yüksek yapılar çöküyor, sembolik kalıyor veya sürdürülemez bir yapıya dönüşüyor.

Kızım bugün 1 yaşında…

1 yıldır, şu fani dünyada edebiyattan daha önemli bir şeyler olduğunun gayet iyi farkındayım. Bu önemli şeyin merakla bakan gözleri var. Gülümsemeye başlamış bir ağzı var. Bir çeşitli çıkmayan saçları, kavunumsu bir bakışı var… Ona baktıkça hayat bilgimi tamamen gözden geçirmem gerektiğini ve Sokrates’ in lisede öğrendiğimiz ünlü sözünün ne anlama geldiğini anlıyorum:

‘ Bildiğim bir şey varsa, o da hiçbir şey bilmediğimdir. ‘

Anneliğin ruhumu tam olarak nasıl etkilediğini bilmiyorum içimde hangi çalgıların hazırlandığını, ibrenin yarın hangi kutbu göstereceğini de. Tarihin ve zamanın rüzgarları Ece ‘ yi ve annesini nerelere savuracak, araya hangi mutluluklar, hangi engeller girecek, biz bunları aşmak için neler neler yapacağız, inanın hiçbir fikrim yok…

O kadar akıllı değilim demek ki…

Aklımın biraz olsun çalıştığı o nadir anlarda kendi cehaletime şaşarak geçiyor. Bir semtten diğerine doğru gidiyorum mesela. Bizlere göz okşayıcı bir semt silueti sunan binalar, yarım dakika içinde gece kondulara bırakıyor yerini…

Soho ile Anadolu köyünü ayıran bir kaç kilometre sadece… Mahallemin eğri büğrü sokaklarında sek sek oynayan çocukların yanında durup, onların gözüyle bakıyorum ufku kaplayan manzaraya. Bunun onlar için hangi anlama geleceğini hiç mi hiç bilmiyorum… Tıpkı Agora’ da bir hamburgercide bir çay parasıyla saatlerce oturup çevreye bakınan Gürçeşmeli çocukların düşlerini bilemediğim gibi… Tıpkı, ekmeğini maden ocağının diplerinde arayan o esmer delikanlının gerçeklerini bilemediğim gibi…

Tıpkı, Volga kıyılarında başlamış gençliğini Elmadağ kaldırımlarında tüketen Svetlana’ nın neye gülümsediğini bilmediğim gibi…

Tıpkı, lüks bir gece kulübünün tuvaletinde ağlayan manken kızın yaralarını bilmediğim gibi…

Bilmiyorum ve şunu yüksek sesle söyleme gücünü kızım veriyor. Anne olmak bana ‘ bilmiyorum ‘ deme gücünü ve cesaretini verdi. Bunun için ona müteşekkirim.

Bebeğimin gülüşü evrenin tüm muammalarını yansıtıyor, Kokusunda gizemli uygarlıkların tütsüleri var. Teninde ki yumuşaklık , uzak bir gezegendeki barışçıl canlıların ruhuna eş… Hiçbir şey bilmiyorum ve bu bana mutluluk veriyor…

Devirdiğim kitaplar, geride bıraktığım kitaplıklar, o kül rengi odalarda tuttuğum günlükler, aldığım notlar, çıkardığım başlıklar… Hepsi savrulup gidiyor bu cehaletimin karşısında. Belki de sözün ve yazının ötesinde bambaşka, çok daha derin bir hayat vardır ve anahtarıda bir yaşındaki bu bebeğin avuçlarında durmaktadır. Olamaz mı?

Yanlızca bu yeni özgürlüğün tadını çıkarıyorum bu günlerde… şöyle ki ‘ bilmiyorum ‘ deme özgürlüğünün. Sorduğum adresi bilmediği her halinden belli olsa da uzaklara doğru bakıp ciddiyetle bir şeyler tarif eden bakkal çırağını gülümseyerek dinliyorum. Yalnızca bir kaç dakika kaybetmeme neden olacak o kadar… Bazıları ‘ bilmiyorum ‘ demeyi bilmedikleri için çok daha kitlesel sorunlar yaratabiliyorlar. Bunun da sosyolojik, psikolojik bir açıklaması vardır ama şu an bilemiyorum… Bildiğim tek bir şey var o da canım yavrumun bu gün doğum günü onu tüm kalbimle kutluyor ve sevgilerin en yücesiyle kucaklıyorum bu günü tüm aile birlikte kutlayacağız kızım odayı süslemek için beni bekliyor, müsadenizle…

“gündeme gelmek” dendi
“kendini beğenmiş elit
halkı küçük görüyor”
dendi

oysa dile gelen
müzikal bir bilinçti
girişilense ardından
cümbür cemaat
müzikal bir linçti

üfürdükleri her şeyi
müzik diye
müşterisi halkın
önüne koyan tüccarlar
“vur vur inlesin
betonman’lar dinlesin”
yılışıklığı kustular

kendisini
koskoca bir geleneğin
son ucunda
seslerden bir dünyanın
sarhoşluğuyla işine adamış
söylemi bilinen
eylemi belli
yalnız bir adam
en az platon kadar
konfüçyus kadar haklıydı sözünde

belki eğreti geldi biraz ifadesi ama
gördük ki saf tutan çemkirişlerden
muhatabını bulmuştu doğrusu

işte hepsi bu
ötesi
vur patlasın çal oynasına meyleden
sevince ve hüzne yabancı
vıcık bir zırlama havası

*****

Eskişehir’in ülkemiz ve hatta ve dünyaca başarısı ile tanınmış bir Büyükşehir Belediye Başkanı var. Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen. 3 dönemdir aynı göreve seçiliyor. Eskişehir’i büyükçe bir Anadolu kasabası görüntüsünden çağa uygun bir Avrupa kenti görüntüsüne yükseltti. Başkan Hoca’mız aynı zamana sosyal bir insandir. Şehirlinin tüm dini resmi bayramlarını ve “Babalar Günü” ve “Sevgililer Günü” gibi özel günlerini de şehir içindeki büyük panolarda kutlamayı ihmal etmez. Buraya kadar herşey çok güzel.

Birkaç gündür de şehirdeki panolarda örneğini verdiğim yazılar var. Dikkatli okuyun! Hocamız görünür de Büyükşehir Aşevine yardım talep ediyor. Masumane değil mi? Ama Hayırsever birleşik kelimesini parçalamış ve ne yapmış? HAYIR SEVER yapmış.

Nasıl yapmış?

HAYIR sözcüğünü afişlerdeki öteki kelimelerden üç dört kat büyük puntolarla ve farklı renkte yazmış.

Ne zaman?

Anayasa referandumuna yani, EVET – HAYIR savaşına 15 – 20 gün kala.

Sevimli ve sevgili Hoca’mız çok sosyal ya!

Evet – Hayır çekişmesine katılmasa olmaz.

Bir taşla iki kuş vuracak.

Hem hayırlı bir işe lider olacak. Belediye Aşevine şehirliden yardım talep edecek.

Hem de siyasete bulaşacak, şehirlinin aklına referandumda HAYIR demesi için taraf olduğunu belirleyecek ve fit sokacak !

İlahi Hocam !…

BAşık Olmaya ülkelerde transer dönemlerinde bu kadar komedi yaşanır mı bilmiyorum fakat bizde olup biteni izledikçe dehşet komik bir durum çıkıyor ortaya; havanın küresel ısınmanın etkisiyle de iyice ısındığı yaz günlerinde gazetelerin spor sayfalarından fışkırıp kendini ön sayfalara atan transfer haberleri "O geliyor", "Saçlarını bile İstanbul seyircisine özel kazıttı" "Real Madrid’ in efsane oyuncusu Türkiye’ yi seçti" gibi gibi.

Arkadaş sanırsın ki bu adamlar gelip tek başlarına takımı sırltayacak uzay liginde takıma kupa aldıracaklar. Havaalanında kucaklamak, öpmek için ölümüne koşuşturma, boyunlarına çelenk asma; adamlarda şaşırıyor aslında bu denli kahraman rolunde görülmelerine, sonra gariptir %80′ ni başarısızlık yaşıyor havaalanlarında kendi bavullarını kendileri taşıyarak yapayalnız geçip gidiyorlar, kimbilir kendi kendilerine "Hey gidi, ne karşılanmıştım burada be" diye de nostalji yapıyorlardır.

Saygılarımla…

Muhteşem bir gün,

Dünya sana merhaba…

Dünden de güzel bir gün bu gün,

Tüm kainat, benden selam olsun sana!

Sımsıcak bir duygu seli,

Yine kapladı tüm benliğimi…

Ne oldu bilemem bana,

Yine her zamanki gibi yapayalnızım ama

Muhteşem,

Hem de çok muhteşem hissediyorum

bundan sonra kendimi…

Teşekkür ederim Allah’ım sana,

Her batan güneşte,

Her yaşadığım acıdan sonra,

Daima en umutsuz olduğum anlarımda,

Yeniliyorsun tekrardan beni,

Hemde anamdan doğduğum birinci günki gibi

Saf ve temiz yüreğim, yine eskisi gibi…

Gülümsedikçe güzelleşiyorum besbelli,

Daima dik ve onurlu

Daima diri ve tutkulu

Her yaşımda hep genç ve sevgi dolu

Asil, sakin ve kültürlü,

Daima da telaşsız hallerimi…

Kalbim iyiliklerle dolu,

Seviyorum be kendimi,

Bu muhteşem tombişliğimi,

Balık gibi bedenimi,

Yüreğimi yansıtan gözlerimi,

Muhteşem dediğim her halimi,

Çok seviyorum be kendimi,

Kıskananlar çatlasın e mi?

Ve bir de çok seviyorum elbette ki

Benim canım biricik oğlumu, muhteşem bebeğimi…

Hahahahahah hala yıkamadınız hainler beni!

Bilin ki her kötü düşünceniz,

Her tuzak ve fitneleriniz,

Umut ve güzellik olarak,

Dönüyor bana geri!

Tenimse bir bebek teni.

Gençliğim dönüyor geri,

İyilik yapan iyilik bulur,

Diyorlar ya hani!

Tıpkı bumerang gibi!!!!!

Figen Ünal

Başbakan, miting meydanındaki kalabalığa sorular soruyor, toplanan kalabalık da soruya “Eveeeet…” diye yanıt veriyor. Şartlanmış vatandaşa başbakan bir soru daha soruyor: "Şimdi bu CHP genel başkanı başörtüsü sorununu biz çözeriz diyor. İnanıyor musunuz?…"

Miting meydanını dolduran halk her soruya "Evet" diye bağırdıkları ve şartlandıkları, soruyu da anlamadıkları için yine hep bir ağızdan cevap veriyorlar: "Eveeeeeeet."

Tağabey bu cevaba başbakan şaşkın…

Düzelterek ve gülümseyerek tekrar soruyor: "İnanmıyorsunuz değil miiiii?"

Cevap bu kez başbakanın “İstediği gibi” geliyor.

“Eveeeeeet…”

***

Görüldüğü gibi, olay baştan “Sakat” gidiyor zaten ve bu “Sakat” gidişin sonunda da doğacak çocuk elbette “Sakat” doğacak, bunda daha tabii bir sonuç olur mu?

Başbakanın "Şimdi bu CHP genel başkanı başörtüsü sorununu biz çözeriz diyor. İnanıyor musunuz” sorusuna anlamadan dilemeden “Eveeeeet” diye yanıt veren bir topluluğun vereceği oy ile çıkacak sonucun sağlıklı olabileceğine ne kadar inanacağız?

Aslına bakarsanız, meydan mitinglerinin “Hayır” cephesinde de bir farklılık yok.

Soruyor: ”Hayır mııııııııııııı?”

Cevap: “Hayıııııııır…”

Al birini vur ötekine, birbirinden hiç farkı yok aslında…

***

Bu yetmiyor, bir kısım kişiler de anayasa değişikliğindeki oylarının “Rengini” açıklıyor…

Kimi “Evet” tarafında kimsi de “Hayır” tarafında. Bir kısmı ticaret tarafından, öteki bir kısmı ise “Sanat” tarafından… Ha, bir de “Magazin” tarafından olanlar da var.

Onlara da sorsak “Niye evet” veya “Niye hayır” diye…

Ben, her iki yamacın da verdiği cevaptan çok tatmin olmadım. Gördüğüm o ki, hiç biri de oturup derinlemesine değişikliği irdelememiş.

***

Aslında oylama yapmaya da gerek yok…

Soracaksın oy vermeye gelene:

- Tuttuğun takım hangisi?

- Galatasaray…

- Ya partin?

- Ak Parti…

- Yaz oğlum “Evet”, sen de geç yerine…

- Gel bakalım, senin tuttuğun takım?

- Fenerbahçe…

- Partin?

- CHP…

- Tamam, yaz oğlum ”Hayır” hanesine, geç sen de…

Aynen böyle gidiyor ortam…

Takım tutar gibi parti tutma, takım tutar gibi tercih kullanma…

Kimse oturup da kendine sormuyor…

ağabey ya… Bu değişiklik ülkeye ne getiriyor, ne götürüyor…

Hkalitesiz geçtik ülkenin çıkarlarını, sorsana bi kendine; bana ne getiriyor, benden ne götürüyor diye.

***

Son bir enteresanlık daha size, hep işlerimiz böyledir ya…

Şunun şurasında ne kaldı ki oy vermeye…

Ramazan bitecek, bayram gelecek…

Herkes bayram tatiline gidecek ve bayramın son günü olan “Pazar” günü oy verme yerinde olamayıp oy da veremeyecek…

Ya da bayram etmeyecek!…

26 AĞUSTOS 2010

Din olgusunun amacı nedir? Yaratıcıya iman nedir? Dinin toplum yaşamındaki yeri ve önemi nedir? En önemlisi “din” ile yaratıcı tarafından sağlanmak istenen nedir?

Buna benzer yüzlerce soru üretebiliriz. Oysa ki geçmiş çok tanrılı dinlerden, günümüz semavi (müslümanlık, musevilik, hristiyanlık) dinlerine kadar tüm dinlerin temel felsefesi “sevgi” dir. Önce yaratıcıyı sevmek, yaratandan dolayı onun yarattığı insanları (tümüyle ve ayrım yapmadan), hayvanları, bitkileri, doğayı, dünyayı ve hatta alemi sevmektir. Çok sevdiğin yaratıcının yarattığı her şeyi korumak, ona zarar vermemektir.

Bu hoşgörü ve iyilik anlayışı, aynı zamanda toplumsal sosyal yaşamı da düzenler. Toplumsal kurallar, hoşgörü, sevgi ve iyilik üzerine kurulur. Böyle olunca da kötülük bertaraf edilir. Hiç bir dinin bu mantıkta olmadığını iddaa edebilecek kişi var mıdır?

Gerçek yaşama geldiğimiz de ise bu durum değişir. Bilinen dinlerden osiris, atlantis ve maya uygarlıklarından bu yana, dinler hep birileri tarafından kullanılmıştır. İskenderiye’de hıristiyanlar, agarta inançlarını yok edip, rahiplerini ya öldürmüş, ya da sürgün etmiş ve tarihin en büyük yazılı hazinesi “Büyük İskenderiye Kütüphanesi”ni yakmışlardır. Ardından da İskenderiye’de bulunan museviler aynı şekilde yok edilmiştir. Peki ne amaçla? O dinin yöneticilerinin, rakip olabilecek bir inanışa olan hazımsızlığıdır.

Ben burada sadece hıristiyanları suçlamak niyetinde fduyuru değilim. Tarih boyunca dinler, kardeşlik, barış ve sevgi yerine, insanlara kavga aracı olarak sunulmuştur. Müslümanlara karşı haçlı seferleri, dini yayma adına Emevi seferleri ve bugün dahi Filistin’de Yahudilerce sürdürülen Müslüman kıyımı. şöyle ki insanlar, dini için kendi gibi inanmayan insanları öldürmeyi, kendilerince bir hak bilmişlerdir.

En güzel örnek Kudüs’tür. Kudüs, 3 semavi din tarafından da kutsal olarak tanımlanmış bir bölgedir. Kudüs için tarih boyunca sayısız savaşlar yapılmış, binlerce insan ölmüştür. Hıristiyanlar ve Müslümanlar tarafından sırayla ele geçirilmiş ve nihayetinde bugün Yahudilerin kontrolündedir. Ve hala Kudüs için insan oğlu ölmeye devam etmektedir. Ama hiç kimse çıkıpta; “Madem Kudüs 3 semavi din içinde kutsal, demek ki gerçekten kutsal bir yerdir. Burada kan akıtmak doğru değildir. Burayı ilahi dinler merkezi yapalım. Hıristiyanlığın merkezi Vatikan, Müslümanlığın merkezi Mekke gibi, burasıda ilahi dinler merkezi olsun. Her dinin ibadethaneleri, temsilcileri, araştırma enstitüleri bulunsun. Dinler arası bir diyalog kurulsun.” dememektedir.

Çünkü semavi dinleri yöneten ve bundan çıkar sağlayanlar böyle bir şeyi istemezler. İnsanlar, kendilerine dinlerinin emrettiği “sevgi” kavramını farkeder ve birbirlerini öldürmezlerse, bu işten iktidar ve kaynak sağlayanlar yok olacaktırlar.

Tıpkı bugün ülkemizde, dini siyasi bir alet olarak kullanarak, insanların dini duyguları üzerinden iktidar sağlayıp, bunun nimetlerinden faydalananlar gibi…

Tıpkı Dan Brown’ın kitaplarında bahsettiği, rahip kitleleri tarafından bilim adamlarının katledilmesi gibi…

Tıpkı bir zamanlar Hitler faşizmi tarafından soykırıma uğrayıp, envai işkencelere maruz kalan Yahudilerin, bugün yönetenleri tarafından müslümanlara aynı işkenceleri uygulaması gibi…

Tıpkı insan oğlunun, madenler çıkartmak, hazineler keşfetmek, karnını daha fazla doyurmak, köşkler, evler yapmak için doğayı, bitki örtüsünü, hayvanları yok etmesi gibi…

Oysa ki başta da söylediğim gibi, hiç bir din öldürmeyi emretmez. Çünkü her dinin temeli, yaratıcı ve onun yarattıklarını sevmek üzerine kurulmuştur. (Tahribatları öngörmüyorum) Özellikle de bizim dinimiz islamiyet, her fırsatta yaradan ve yarattıklarına sevgiden bahseder.

Öyle ise, nedir biz insanlardaki bu büyük kin?

Sözlerimi Yunus Emre ise tamamlamak istiyorum;

“Yaradılanı sevdim, yaratandan ötürü”

Sağ tarafımızda Kınalı Adasının pırıldayan gece görüntüsü, kocaman ışıklı bir gemiye benzetiyorum adayı, sol tarafımızda Caddebostan-Suadiye-Bostancı sahili, üstümüzde dolunay, altımızda deniz, önümüzde ayın gümüş aydınlığı. Denizin ortasındayız, karadan gelen rüzgar sayesinde sahilden birbirine karışan insan sesleri ve müzikler geliyor kulaklarımıza. Kulaklarımız doğaya açık, hayat-ölüm-yaradan ve biz. Görünürde iki kişi görünmeyende dört sayısını teşkil ediyoruz, karnımdaki kızlarla birlikte. Biri kız olursa adı Elif diye anlaşmıştık çok önceden şimdi onun yanına sade-sakin-abartısız-ince-zarif bir kız ismi daha arama derdindeyiz. İkisinin de iki ismi olsun diye ısrar ediyor denizin ortasında ona duyduğum güven sayesinde korkmama engel olan kaptanım. Tamam babaanne ve anneannesinin isimlerini koyalım diyor. Arkadaşım Fezmiye’nin ölen büyüklerin isimlerinin doğan çocuklara konulmasının saçmalığı ile ilgili konuşmaları geliyor aklıma. Herkes kendi kaderiyle yaşasın diye itiraz ediyorum. Gönlümde İnci yatıyor bir de. Elif ve İnci, isimleriyle birlikte seviyorum, değişebilir bu isimler ama şimdilik öyleler gönlümde ve sessiz dualar ediyorum, doğduklarında güzel kaderleri olsun diye.

Ayın aydınlığının düşmediği her yer karanlık, korkutucu görünüyor gözlerime. Dalgalar derinleşiyor güvensiz bir şekilde, korkuyorum ama korkuların hiçbir anlamı olmadığını biliyorum olacaklar karşısında. Bilinçli bir teslimiyet hissi var içimde, aynı duyguyla güven geliyor beraberinde, bu dünyaya kazık çakmaya gelmedim bir sonu var biliyorum hanidir. Yeri ve zamanını bilmiyorum sadece, her yer olabilir şu an bile… Bilinçli bir bilmek kadar net ve güzel olan bir şey yok bu dünyada. Bu anında sonsuz olmadığını bilmenin getirdiği bir buğu geliyor anın güzelliğine. Bunca güzellik karşısında yine şükre vuruyor yüreğim içeriden gümbür-gümbür dışarıdan sessizce. Uzun süredir özlemiştik üşümeyi iyi geliyor denizin serinliği, çaylarımızı sessizce içiyoruz, ikimizde kendi düşüncelerimizi sıraya koyuyoruz anlaşılan.

Bebek ağlaması mı yoksa martı çığlıkları mı olduğunu kestiremediğimiz sesler geliyor kulaklarımıza, birbirimize gülerek vay geldi başımıza diyoruz. Martı yavruları da hemen uyumak istemiyorlar galiba, çığlık çığlığa ağlıyorlar. Biz, bizi ilgilendirmeyen martı uğraşlarını oldukları yerde bırakarak dönüyoruz kendimize. Bir kişi hariç bütün arkadaşlarımızın, şirketin iftar yemeğinde bundan sonra iyice belli olan karnımla ilgili tebriklerini konuşuyoruz. Sevincimizi paylaşan gülen gözler, yapılan şirin yorumlar, güzel dilekler-dualar, daha iyi hissettiriyor yaşanacakları gözümüzde gönlümüzde. O bir kişinin, maksadını aşan, bana neden daha önce söylemediniz cümleleri içeren, bitmeyen itirazlarına anlam vermeye çalışıyoruz onu kırmamaya özen göstererek verdiğimiz cevaplarla ama o anlamsız bir biçimde itiraz etmeye devam ediyor garip kızgın bakışlarla. Bu kadar mahrem-özel-iki kişilik- bir konuda onu niye haberdar etmemiz gerektiğini anlamıyoruz aynı şaşkınlıkla. Yemek sonrası, hkalitesiz gidelim servisi kaçırırız diyen bAşık Olmaya bir arkadaşımıza hala geçmeyen kızgınlığıyla servisi kaçırırsa eski müdürünün onu götüreceğini söylüyor kaçak ve emrivaki surat ifadesiyle. İnsanların bazı durumlarda ne kadar garip davranışlar sergilediğine bir kez daha şahit oluyorum hiç şaşırmadan. Bazı davranışları hala anlamıyorum bu yaşımda bile ve umarım hiçbir zaman da anlamam. Konuşmamız tüm çocuklarımızın gelecekleriyle ilgili güzel planlara kayıyor.

Rüzgar biraz daha hissettiriyor kendini, döndüm daldan düşen kuru yaprağa, leylim ley diye başlıyor nağmelerim kendiliğinden, keşke sözlerinin tamamını bilseydim diyorum ama yüreğimde saz eşliğinde bu cümleler geliyor kulaklarıma Zülfü Livaneli’nin sesiyle.

Ayin savki vurur sazin üstüne, leylim ley
Söz söyleyen yoktur sözüm üstüne, leylim ley
Gel ey hilal kaslim dizim üstüne, leylim ley
Ay bir yandan sen bir yandan sar beni, leylim ley,
Leylim ley, leylim ley

Dönüş yolu daha serin ve huzurlu, ruhun kendini, kendi kendine, doğanın içinde bulmasının güzelliği her zamanki gibi büyülüyor beni bir kez daha. Doğanın kendisiyle kapsadığı tüm güzellikleriyle beraber hem de.

Bıraktığım yerde bekle beni,
Bekle beni, elinde bir demet karanfil;
Gözlerinde elâ ışıklarla…
Dönüş bileti olmayan bir gece treniyle
Ben birgün bu kasabadan sana geleceğim.

Yüreğimde yaktığın ateşi harlayacağım,
Yalnız sana ait türküler dilimde
Mesafeleri aşarak bir göçmen kuş sevinciyle,
Geriye bakmadan, geriye dönmeden
Ben birgün bu kasabadan sana geleceğim.

09 Ekim 2006, Bursa 11.06