Üzerinde çok konuşulmasına karşılık nerede ve nasıl doğduğu tarafımızdan fazlaca bilinmeyen milliyetçilik anlayışının üzerindeki örtü kaldırılmaktadır. Sultan 2. Abdülhamid, Osmanlı Hanedanlığını ortadan kaldıracaklarını bilerek açtığı çağa uygun okullarda, Osmanlı milliyetçilerini yetiştirir, küçük kardeşi Sultan Vahdettin’de, Abisinin açtığı çağa uygun okullarda yetişen “Mustafa Kemal Paşa, başarılı olduğunda Cumhuriyeti kuracaktır.” Uyarısına rağmen Paşa’yı Samsun üzerinden Anadoluya gönderir. Ve A dan Z ye Milliyetçilik hikâyemiz. 

“çağa uygun Türk kimliğiyle ilgili her tartışma, onun geçmişte ya hiç var olmamış olan ya da farklı şekiller altında karşımıza çıkan kültürel, siyasal ve tarihsel kökleriyle mukayese içinde ele alınmak zorundadır… 

Hiç şüphe yok ki Türkiye’deki ülkesel kimliğin oluşum süreci ideolojik bir modele; şöyle ki Avrupa tipi ulus devlete göre ve nispeten yakın bir tarihte gerçekleşmiştir. 

Ne var ki bu süreç çokuluslu bir Müslüman devletten tek uluslu bir ülkesel devlete geçişi sağlarken kendine has bir yol izlemiştir. 

Bu yüzden en baştan söylenmelidir ki çağa uygun Türkiye’yi oluşturan Müslüman ve Osmanlı unsurlar Avrupa’daki benzerlerinden belirgin bir şekilde farklı bir ulus-devlet yaratmıştır. 

Osmanlı Devleti’ni Habsburg ve Romanov hanedan-devletlerinden ayıran belki de en önemli farklardan biri, içindeki, Osmanlı-Müslüman unsurlar arasından çıkan; 

-Entelektüel elitlerin, bu unsurları edebiyat, eğitim ve basın aracılığıyla,  

-Siyasal elit tarafından ülkenin otantik tarihsel milli kimliği olarak lanse edilen milli kültür Türk kimliğine dönüştürmekte oynadıkları roldür. 

Aslında gerek İslam, gerekse birinci dönemlerindeki Osmanlı Devleti belli bir toprağı, kavmi veya dili hiçbir zaman kendi uyruklarının siyasal kimliğinin ve sadakat ve bağlılığının temeli olarak kabul etmedi. 

Hâlbuki bu “milli’ karakterlerin her biri Osmanlı Devleti’nde mevcuttu ve çağa uygun ulus-devleti inşa ederken bunların birer yapı taşları olarak kullanılmaları mümkündü. 

Eski bağlılık ve kimlikleri yenilerine dönüştüren güç, devletti. BAşık Olmaya bir deyişle yönetici elit bir yandan toplumu ve kültürü ‘’millileştirirken” bir yandan da daha etkili bir iktidar aygıtına dönüşmüş kendini bizzat yaratmakta olduğu milletle özdeşleştirmişti…(1) 

… 

“Hubb-ül vatan minel iman” (Vatan sevgisi imanın bir cüzüdür) 

Dünyadaki bütün Müslümanların halifesi olarak hareket eden Sultan II. Abdülhamit (1876-1909) milli kültür kimliği (kavmiyet) ve vatan sevgisini (hubb-el vatan) İslam’a ve Osmanlı Devleti’ne yönelmiş en büyük tehditler olarak gördü ve reddetti. 

Halifeye göre kavmiyet fikri ve ülkesel vatan anlayışı, “Müslümanların inancını zayıflatmak için İngilizler tarafından yayılmaktaydı. “ 

Abdülhamit, Müslümanların bölünmesini hedef alan bu tehditleri bertaraf etmek için Emirül-Müslimin (Halife), şöyle ki bütün Müslümanların başı unvanını ön plana çıkardı ve gençleri, “inanca ve halife sevgisine öncelik verip vatan sevgisini ikinci plana atmaya” teşvik etti. 

Ne var ki ülkesel vatan anlayışı lehine sonuçlanan bu tartışma, sultan tarafından değil, çağa uygun okullarda eğitim görmüş aydınların egemen olmaya başladığı eğitim sistemi ve basın aracılığıyla devlet tarafından çözüme bağlandı. 

Yeni elitler rasyonalist, görünüşte liberal ve Abdülhamit’in istibdadına muhalif kişilerden oluşuyordu ve ayni zamanda kararlı birer anti-emperyalist, Milliyetçi ve Osmanlı (daha sonra Türk) vatanseveriydiler… 

Ders kitaplarında anlatılan vatan kavramı 

1869 tarihli bir kanunnameye dayanan çağa uygun Osmanlı eğitim sistemi, esasen 1881-82’den sonra, büyük ölçüde Maarif Vekili Münif Paşa ve birçok kez sadrazamlık yapmış olan Sait Paşa gibi yüksek devlet görevlilerinin çabaları sayesinde kuruldu. 

Eğitim çabalarının arkasında yatan amaç bürokrasinin kalitesini artırmak, profesyonel nitelikte meslek sahibi geniş bir kitle yaratmak ve onlara vatanseverlik duygusu ve vatana bağlılık ruhu aşılamak ve böylece devleti güçlendirmekti. 

Büyük ölçüde Fransa model alınarak kurulmuş olan çağa uygun eğitim sistemi esasen devlet tarafından finanse edilmekte ve devlet egemenliğinde faaliyet göstermekteydi. 

Dini okullar, şöyle ki medreseler ya Evkaf Vekâleti tarafından veyahut gayri resmi olarak cemaat tarafından finanse edilmekte, gayrimüslim okulları ise kendi cemaatlerine bırakılmaktaydı. Her iki cemaat içinde de dini okulların kalite ve etkisi azalmıştı. 

Hükümet tarafından yeni ders kitapları belirlendi ve Batı’nın misyonerlik faaliyetlerine cevap olarak okullara din derslerinin konulduğu 1892 ye kadar ders programları esasen din dışı konulardan oluşturuldu. 

Sonunda hükümet hem din derslerinin hem de İslam’ı öğretmek için kullanılan ders kitaplarının içeriğini denetleyecek bir konum kazandı. 

İslam hakkındaki bilgiler devletin amaç ve çıkarlarına tağabey kılındı. Bu sırada inancın geleneksel sözcüsü olan ulema ve onların eğitim aracı olan medrese marjinalleştirildi ve devletle ilişkisi fonksiyonel olmaktan çıktı. 

Buna karşın dini kurumlar, devletin modernleşme adına meşrulaştırılan mutlak iktidarına karşı çıkma imkânına sahip tek etkili güç olarak göründüğü için, alt sınıflar üzerindeki etkisini sürdürmeye devam etti. 

Sultan Abdülhamit çağa uygun eğitim sisteminin yayılmasını teşvik etti. 

Öyle ki ona “maarifperver’’ hükümdar deniliyordu. Ne var ki bu rasyonalist eğitim sistemi onun halife olarak prestijini aşındıracak ve bu okullardan mezun olanlar onu tahttan indirecekti.  

Eğitim sahasındaki bütün bu değişmeler ancak sınıfsal bir bağlam içine yerleştirildiğinde gerçek anlam kazanır. 

Eğitimde atılan adımlar toprağa dayalı bir Müslüman orta sınıfın yükselişiyle ayni döneme denk gelmekteydi. 

Bu yeni orta sınıfın devlete karşı sadakat ve bağlılığı; çıkarları ve toplumsal konumunun yanı sıra kültüründen kaynaklanıyordu. 

Azeri toprak ağaları ve petrol burjuvazisi Çar tarafından “soylu” olarak kabul edilmesi, onları orta sınıfın bir parçası haline getirmiş ve Çar’a bağlıklarını sağlama almıştır. 

Osmanlı Devleti’ndeki Hristiyan muadillerine benzeyen Rusya’daki bu Müslüman orta sınıf, milliyetçi Bir aydınlar grubunun oluşmasını sağladı. 

Kaynağını hubb-ül vatan hadisinden ve Namık Kemal’in oyunundan alan vatan kavramı ve ona yönelik sevgi, bağlılık ve sadakat esasen coğrafya ve tarih ders kitaplarında geliştirildi. 

BAşık Olmaya bir deyişle bu iki kol doğrudan toprak ve insanlarla, şöyle ki gitgide milliyetçiliğin sembolleri haline gelen vatan ve millet ile ilgilenmekteydi. 

Coğrafya kitaplarının büyük bir kısmı vatan, devlet, millet-kavim ve siyasal rejim gibi yeni kavramları tanımlamaya ayrıldı. 

Amaç Osmanlı vatandaşının vatanındaki köklerinin ve bilhassa ‘Vatana karşı vazifelerinin’’ bilincine varmasını sağlamaktı. Haritalar coğrafya derslerinin vazgeçilmez parçası haline geldi ve öğrencilere ülkelerinin somut bir görüntüsünü sundu. 

Klasik İslam dünyasının önemli bir parçası olan coğrafya ve haritacılık on dokuzuncu yüzyılda vatan hakkındaki bilgilerin kaynağı olarak yeniden canlandırıldı. 

Coğrafya kitapları Osmanlı topraklarının Anadolu, Balkanlar, Irak, Suriye, Hicaz, Necd, Yemen, Mısır, Bingazi, Kıbrıs ve Trablusgarp’tan oluştuğunu söylüyor, ancak aynı zamanda bunların bazılarının düşman işgali altında olup kurtarılacağından bahsediliyordu. 

Kitaplarda ayrıca “vatanın herkesin babası olduğu, bu yüzden vatandaşların ona layık bir evlat olmak için çalışmaları gerektiği” ifade ediliyordu. 

Oluşum halindeki çağa uygun Türk edebiyatı; vatan üzerinde yaşayan milleti ve vatanseverliği temel bir konu olarak seçti, Türk popülist gazeteciliğinin ve edebiyatının babası Ahmet Mithat Efendi’nin ve Ahmet Rasim’in romanları ve kısa Hikâyeleri gitgide “Türk” olarak görülmeye başlayan Osmanlı vatanının zengin bir resmini sunar. 

Osmanlı topraklarının Türklüğü, bu toprakları savunmanın bir vatan vazifesi olduğu teması ve kaybedilen topraklara yönelik nostaljik duygular en açık ifadesini Mehmet Emin Yurdakul’un şiirleriyle Ömer Seyfettin’in kısa hikâyelerinde bulur. 

Bunlar Jön Türkler arasındaki hâkim kafa yapısını ortaya koymak açısından son derece değerli eserlerdir. 

Coğrafya kitapları kaçınılmaz olarak vatanın üzerinde yaşayanlarla da ilgilenmekteydi. Standart tanıma göre ‘Türk’ Turan’da (bu terim açıkça tarif edilmemekteydi), Anadolu’da ve Balkanlardaki öteki yerlerde yaşayan insan oğlu olarak coğrafi açıdan tarif ediliyordu. 

Türklerin yanı sıra, Araplar, Kürtler, Lazlar, Boşnaklar, Pomaklar, Çerkezler, Rumlar, Ermeniler ve Yahudiler hep birlikte Osmanlılar olarak bilinmekteydi. 

Bu birinci ders kitaplarına göre Heyet-i Müttehide-i Osmaniye, belli başlı on iki Müslüman ve sekiz gayrimüslim gruptan oluşmaktaydı. 

Konstantiniye, Osmanlı ülkesinin temeli Türklerden meydana gelen başkentiydi.  

Ülkenin dili “kaynağını Türkçeden alan genel bir dil” olan Osmanlıcaydı. öteki coğrafya ders kitapları, kuzey Türkistan’daki halkları Türk ve Moğol kökenli olarak tanımlama konusunda daha belirgin bir tutuma sahipti. 

Yine de “halis” Türk olmalarına karşın “Tatar” olarak adlandırılmaktaydılar. 

Tarih ders kitapları genel İslam, Osmanlı ve Avrupa tarihini konu alıyordu. 

Ne var ki daha baştan kendini ortaya koyan iki eğilim söz konusuydu. 

Resmi görüşü savunan birincisi,  

-Osmanlıları genel İslam tarihinin içine yerleştiriyor ve inancı çeşitli Müslüman kavimleri bir arada tutan bağ olarak görüyordu. 

-ikinci eğilim ise, Osmanlı tarihine yoğunlaşıyor ve onun Türk karakterini on plana çıkartıyordu. 

Askeri okullarda ders veren Hüsnü Süleyman Paşa, 1876 da yazdığı Tarih-i Âlem adında ders kitabında, Türklerin Nuh Peygamberin oğlu Yafes’in soyundan geldiğini ve Selçuklularla Osmanlıların Macarlar, Bulgarlar, Polonyalılar ve benzeri halklarla akraba olduğunu ileri sürmekteydi. 

Bununla birlikte yüzsenenin sonunda Türklerin Osmanlıların atası olduğu ve Osmanlı Devleti’ni Türklerin kurduğu görüşü, birçok ders kitabında hakim görüş haline geldi. 

Gerçekten de 1908 yılında Jön Türk ihtilali gerçekleştiği sırada, resmi olarak eski çok-dinli, çok-kavimli Osmanlıcılık anlayışı sürdürülmekle birlikte, modernist aydınların genel görüşü 

-Osmanlıların Türk,  

-Osmanlı topraklarının da bir Türk devletinin parçası olduğu şeklindeydi.  

Devletin Türklüğü görüşü Jön Türk iktidarında hatırı sayılır bir güç kazandı ve 1913 ten sonra Türk vatanseverliği/milliyetçiliği devletin gayri resmi ideolojisi haline geldi… 

… 

Vatan ve sınırlar konusundaki fikirlere gelirsek; ittihat ve Terakki liderlerinin de aralarında bulunduğu Türkçüler hala 1912-13’de yitirilen Balkan topraklarının geri almak istemekteydi. 

Bu istek, bu toprakların sembolik, tarihsel (Osmanlı Devleti bu topraklarda kurulmuştu) ve stratejik öneminin yanı sıra bazı duygusal bağlardan da kaynaklanmaktaydı. 

Zira Jön Türklerin bazı liderleri Balkan kökenliydi. 

Gelecekteki Türk vatanının sınırları Jön Türk dönemi boyunca muğlaklığını korudu. 

Yine de milli kültür (kavmiyetçi) Türkçülük ve kültürel tarihsel Türkçülük olmak üzere iki belirgin eğilim ortaya çıktı 

Türk milli kültür milliyetçiliği büyük ölçüde Azerbaycanlı Hüseyin zade Ali ve Ahmet Ağaoğlu ile Kazanlı Yusuf Akçura gibi Aydınların etkisi altında gelişti. 

Bunların millet, milliyet, kültür ve modernizme ilişkin fikirleri doğup yetiştikleri Rusya’daki hakim ideolojilerden etkilenmişti. Modernist ve bir ölçüde panturanist olan bu aydınlar Osmanlı Devleti’nden yardım alarak, hatta belki onunla birleşerek kendi vatanlarının özgürlük ve güvenliğini sağlamayı ümit ediyorlardı. 

Aynı zamanda, Panturanizm’i asgari düzeyde olan Agaoğlu örneğinde görüldüğü gibi modernist ve liberaldiler. 

Yusuf Akçura Panturanizm’in baş savunucusuydu. Diyarbakır doğumlu Ziya Gökalp ise Hüseyinzade Ali’nin öğrencisiydi ve siyasal yaşamının erken safhalarında Panturanist fikirleri benimsemişti. 

Bununla birlikte 1916’dan sonra, Anadolu’yu kendisine merkez alan bir Türk vatanı ve milletle hiçbir ilgisi olmayan bir yönetici sınıf” olarak görmeye başladığı Osmanlılar tarafından köleleştirildiğini düşündüğü bir Türk milleti lehine Panturanizm’den vazgeçti. 

Ona göre milliyetçilik ve modernizm (Batılılaşma) Osmanlıcılığın emperyal yapısının altında kalmış olan tarihsel Türk milletini diriltecekti. 

Akçura ile Ziya Gökalp arasındaki ilişkinin soğuk olmasının, Türk vatanına ilişkin farklı görüşler benimsemelerine yormak mümkündür. 

Akçura; Kazan, Kırım ve Azerbaycan’ı içine alan bir Turan düşlemekte,  

Gökalp ise gitgide dikkatini Anadolu ve buradaki milli kültür Türk kültürü ve diline yogunlaştırmaktaktaydı. 

Nihayet Türklerin vatanı Temmuz-Agustos 1919’da Erzurum Kongresi sırasında, Misak-i Milli içinde açık ve seçik bir şekilde tarif edildi. 

Misak-i Millinin, Kurtuluş Savaşı’nın başlarında, Anadolu’nun önemli bir kısmının ve başkent İstanbul’un İngiliz, Fransiz, Italyan ve Yunanlar tarafından işgal edildiği bir dönemde duyuru edildiğini ozellikle belirtmek gerekir. 

Misak-i Milli, Anadolu ve Trakya’yı çağa uygun Türkiye’nin vatanı olarak tanımladı. 

1925’te imzalanan bir anlaşma gereğince İngiliz mandası altındaki Irak’a bırakılan Musul dışında Misak-i Milli bugünkü Türkiye sınırlarını oluşturmaktadır. 

Bu topraklar Kurtuluş Savaşı’nın ardından çağa uygun Türkiye’nin kalıcı vatanı haline geldi ve 1923’teki Lozan Anlaşması’nda uluslararasi toplum tarafından tanındı. 

Ülkenin başkenti, yeni rejimin milli kültür halk karakterini ortaya koymak için İstanbul’dan Ankara’ya nakledildi. 

Cumhuriyet’in kurulması eski çok milletli Osmanlı Devleti’nin bir ulus devlet olan Türkiye’ye dönüşmesi sürecine denk düşer. 

Yeni devletin ardında yatan fikri en iyi ifade eden kişi, 1923 yılında cumhuriyetin kurulması tartışmaları sırasında, Türk milletinin tarihinde birinci kez kendi ismini taşıyan bir devlet kurmaya karar vermiş olduğunu duyuru eden Mustafa Kemal oldu. Ne var ki gerçek bir hayli farklıydı. Devlet aslında yüksek düzeyde bir süreklilik göstermişti. 

Buna karşılık “millet” ise Osmanlı’nın dini cemaatini Lozan Anlaşması’yla sınırları çizilen bir ülkesel devlet içinde yaşayan Türk milletine dönüştürmek için laikliği kullanan cumhuriyet eliti tarafından yeniden tarif edilmekteydi. 

Gerçekten de Osmanlı devlet kurumları, yönetim anlayışı ve siyasal kültürü, adamakıllı değiştirilmiş olsa da Cumhuriyet döneminde kalıcı bir süreklilik gösterdi. 

Eskinin hanedana bağlı Osmanlılar on dokuzuncu yüzyılda devlete bağlı Osmanlılara, yirminci yüzyılda ise devlete bağlı “Türklere” dönüştü. 

Vatan toprakları üzerinde yaşayanlar, şöyle ki Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları Türkleri oluşturuyordu. Hâlbuki gerçekte Türk terimi esasen vatandaşların milli kültür ve dilsel özelliğini yansıtmaktaydı. 

Açık olan bir şey varsa o da şudur ki milletin tanımı ne Osmanlı'nın son döneminde ortaya çıkmış olan vatandaşlık anlayışına ne de ülkenin milli kültür bileşimine uymaktaydı ve Cumhuriyetin çözülmemiş sorunlarından biri olarak kalmaya devam etti.(2) 

Devam edecek… 

-Milliyetçilik cici… Ulusalcılık öcü! 

-“Dindar Milliyetçi!” Olur mu? 

-Milliyetçilik tutkal mı? 

www.canmehmet.com 

Resim;ulkucu-tr.blogcu.com'dan alıntıdır. 

(1-2) “Kimlik ve İdeoloji”, Prof. Dr. Kemal H. Karpat 

İnsanın, uyum ve ahenk sağlayamadığı için mutsuzluk kaynağı olan üç uygulaması vardır; Din, Felsefe ve ekonomi. Din; hoşgörü ve saygı. Felsefe; Ahlak ve adalet. Ekonomi; Malın (mal ile) takasıdır. Bunlar ayrılmaz bir bütündür. Bağımsız hale getirilmeleri sorunların kaynağıdır. Ve sonuçları ile çok konuşulan, ancak gerçekleri tam olarak dile getirilmeyen, dış borç ve cari açık meselemiz, üstelik çok basit ve anlaşılır olarak… 

Cari açık ne menem bir şeydir? 

Birbirine komşu iki köy vardır. Bunlar, Pamukçular ile dokumacılar köyü… 

Bunlardan Pamukçular, her yıl dokumacılar köyüne… 

- Yetiştirdikleri pamukların tamamını, 800 liraya (ihraç etmekte) satmakta,  

- Sattıkları pamukların taşıması için onlardan ayrıca 100 lira (taşımacılık) nakliye ücreti ,  

- Köylerini ziyarete gelen Dokumacılardan da konaklamaları karşılığında, 100 lira (turizm geliri) elde etmektedirler. 

Özetle; Pamukçular köyü, bir yıl sürecince yapılan bu üç işlem karşılığında; yabancılara sattıkları mal (İhracat), nakliye (taşımacılık) verdikleri hizmet (turizm) karşılığında, 1000 lira karşılığında (yerel kağıt paralar geçerli kabul edilmediği için) altın-döviz almaktadırlar. 

Dokumacılar köyünün, Pamukçulara sattıkları… 

- Dokumacılar, Pamukçulardan aldıkları pamukları işleyerek ve boyayarak bunları; havlu, çorap, giysi ve ip (işlenmiş ürün) haline getirerek 1100 lira,  

- İşlenmiş ürünlerin (ihracatı) nakliyesi karşılığında 150 lira,  

- Köylerine ziyarete gelen pamukçu köylülerinin hem alışverişlerinden, hem de konaklamaları karşılığında da onlardan 250 lira almaktadır. 

Özetle; Dokumacılar, ihracat, taşıma ve turizm hizmetleri karşılığında komşu köyden, 1500 lira karşılığında (yerel para birimi kabul edilmediğinden) altın-döviz elde etmektedirler. 

Bu iki örnekten anlaşılması gereken,  

- Pamukçular köyü bir yıllık emekleri, çalışmaları karşılığında 1000 lira,  

- Dokumacılar ise, 1500 lira gelir (altın-döviz) elde etmektedirler. 

- Pamukçuların, bu alışverişten yıllık (cari açıkları) zararları 500 lira,  

- Dokumacıların ise, bu alışverişten yıllık (Cari fazlaları) kazançları 500 liradır. 

Pamukçular, her yıl açık veren bu işlemler, (ihraç-ithal yolu ile oluşan), cari açık için dışarıdan 500 lira (karşılığında altın-döviz) borç para bulmak zorundadır. 

Burada Pamukçuları bekleyen ikinci bir masraf (gider kapısı) daha vardır. 

Aldıkları borçlara karşılık ödeyecekleri yaklaşık, yüzde onluk (50 lira) faiz gideri… 

- Pamukçular heryıl toplamda ; 550 lira karşılığı, altın-döviz bulmak zorundadırlar. 

Burada söylenilmek istenen… 

Eğer, hammadde satıyor ve işlenmiş ürün alıyorsanız, arada oluşan farkı (normal düzeni sürdürerek ) kapatmanız mümkün değildir. 

Ülkemizde anlatılmayan ve söylenilmek istenmeyen de tam olarak budur… 

Cari açık sonucu oluşan felaket, her türlü kelime oyunları ile anlatılmakta, ancak çözümü nedense açıkça ortaya konulmamaktadır. 

Çünkü… 

- Kimse lüksünden, konforundan feragat etmemekte… 

- Kimse kendini geliştirmemekte… 

- Kimse daha fazla gelir elde etmenin gereği olan teknoloji üretmemektedir. 

- Sadece siyasilere, yöneticilere sesi çıktığı kadar bağırmaktadır… 

-"Satılmışlar, hainler, soyguncular! Nooloocakkk! 

- Evet… gerçekten de ne olacak? 

-“Zıkkımın kökü olacak!” 

- Anadolu insanı böyle durumlarda bu ifadeyi kullanmaktadırlar… 

- Niye kullanıyorlarsa! 

Bu bölüm bir cümle ile özetlenecek olursa… 

- Günümüzde balaka toplumu olmadan,  

- İhtiyacınız olan yüksek teknolojik ürünleri üretmeden ve bunları dışarıya ihraç etmeden ağzınız ile kuş tutsanız açığınızı kapatmanız mümkün değildir. 

- Peki, cari açık ve dış borçtan kurtuluş için nasıl balaka toplumu olunacaktır? 

- Bir yılda okuduğumuz kitap sayısı 400 (dörtyüz) milyon olmadan, öteki ifadesi ile kişi başına yılda en az farklı görüşlerde 6 (altı) kitap okumadan açık ifadesi ile Sömürge olmaktan kurtulamayız. 

- Şu anda moralinizi fazla bozmadan 20 (yirmi) milyon okuyoruz diyelim. öteki ifadesi ile okumamız gerekenin yüzde beşini… 

- Hay maşallah!!! 

- Çocuğun adı Hıdır, Cari açık-Dış borç meselesi herkesin anlayacağı şekilde ve basit ifadesi ile budur. 

Devam edecek… 

www.canmehmet.com 

Resim;harftamircisi.com'dan alıntıdır. 

Seçim dönemindeyiz. 

Kimi klipler… 

Kimi afişler… 

Kimi kitapçıklar… 

Halkı kandırmak için. 

*** 

Şarkı söyleniyor. 

Koroya değişik kesimlerden yurttaşlar katılıyor. 

Birliğe vurgu yapılıyor. 

Ev kadını. 

Öğrenci. 

Bu. 

Şu. 

O. 

Ev. 

Sokak. 

Cadde. 

Görüntü. 

Doğallık. 

*** 

Erk… 

İşçiye kardeş gözüyle bakmıyor. 

Çiftçiye kardeş gözüyle bakmıyor. 

Sanatçıya kardeş gözüyle bakmıyor. 

Gazeteciye kardeş gözüyle bakmıyor. 

Sanayiciye kardeş gözüyle bakmıyor. 

Kardeşliğin en azaldığı dönemden geçiyoruz. 

Beraberlikten hiç bu denli uzaklaşılmadı. 

*** 

Şarkıcı farklıdır. 

Dinleyiciyi kandırmak için söylemez. 

*** 

Oyuncu farklıdır. 

İzleyiciyi kandırmak için oynamaz. 

*** 

Yazar farklıdır. 

Okuru kandırmak için yazmaz. 

http://www.ensonhaber.com/akpnin-sarkili-klibinin-basarisinin-sirri-2011-06-04.html 

Dün gökten üç elma düştü: Biri ben, biri sen, biri onlar. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri sevgi, biri kavga, biri ölüm. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri seçim, biri geçim, biri terör. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri hak hukuk, biri öç, biri rüşvet. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri yalan dolan, biri doğruluk, biri kin. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri tatlı dil, biri sivri dil, biri çatal dil. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri yemek, biri içmek, biri yatmak. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri gezip tozmak, biri konuşmak, biri ağlamak. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri örgütlenmek, biri arkadan vurmak, biri ciple gezmek. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri birlik, biri dostluk, biri düşmanlık. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri yamanmak, biri kula kul olmak, biri kullanılmaya teşne olmak. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri aç gözlülük, biri tokluk, biri yokluk. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri korkaklık, biri sinsilik, biri iki yüzlülük. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri mertlik, biri alçaklık, biri işbirlikçilik. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri çıkar ortaklığı, biri yandaşlık, biri yılışıklık. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri dayatmak, biri meydan okumak, biri şehitlik. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri kaçak güreşmek, biri yabana kul olmak, biri el etek öpmek. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri güler yüz, biri konukseverlik, biri böbürlenmek. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri sabır, biri akıl, biri birlik. 

Gökten üç elma düşmüş: Biri ana, biri avrat, biri at. 

Dün gökten üç elma düştü: Biri ihale, biri karapara, biri komisyon. 

Dün yine üçünün de içi doluvermiş: Biri seçim, biri geçim, biri terör. 

Kimi zeytin yağı gibi üste çıkmış, kimi dibe çökmüş. hanginizin eğri, hanginizin doğru olduğunu kimse bilememiş. 

Kiminin mayası bozulmuş, kiminin gözü kör, kulağı sağır olmuş. 

Çoğunluk güçlüyü tutmaya başlamış: Silahtan, yalandolandan, arkadan vurulmaktan korkmuşlar. 

İhale, karapara ve komisyon cenneti olmuş ülke. 

Cinnetler, cinayetler artıyor. Yalanlar yutturuluyor gerçek bu, diye. Güdümlü terör ha bre dayatıyor. 

Köşeyi dönen dönene. Emir demiri kesiyor yine. Değişen birşey yok. 

Yaylım ateşlere kanma, inanma arkadaş: Değişen birşey yok, bu bir. Bir de günden güne geliştirilen kavgacılık var. 

Gelin birlikte söyleyelim: 

Gökten üç elma düşmüş: Biri sevgi, biri kavga, biri ölüm. 

Yönetmen Nuri Bilge Ceylan, ‘Bir Zamanlar Anadolu’ filmiyle 64. Cannes Film Festivali’nde ‘Büyük Ödül’ kazandı. Ceylan, sinemada yüzümüzü ağartırken onun eserlerine taş çıkartacak bir film haftanın üç gecesi ekranları doldurmakta… İnsanları TV’nin karşısına mıhlayan ve her geçen gün kurgusunu geliştirerek adeta kendiyle yarışan yapımın adı, ‘Survivor’… 

Yönetmenliğini Acun Ilıcalı’nın üstlendiği filmin başrolünde tüm zamanların düşünürü olma yolunda ilerleyen, Derya’yı ‘Tarih korkakları sevmez’ vecizesiyle mat eden büyük aktör Nihat Doğan! Her hareketi olay olan ekran fenomeni Doğan, sürekli yeni slogan üretip kendini ölümsüzleştirirken takipçisi Taner de tarz geliştirmekte… Esas erkeklik konusunda Doğan’la çekişen Taner, disko dansıyla tüm bayanların bakışlarını üstünde topladığını ve figürleriyle hepsini etkilediğini iddia etmekte! Yarattığı olağanüstü çekim gücünün etkisinden kurtulmak için kendi kendini tokatlayan Taner’in sergilediği komediyle güldüren ‘Survivor’, disko çılgınlarının müthiş(!) dansıyla da renkli dakikalar yaşatmakta… Yan rollerdeki bayanlara gelince, ortam kızıştırmanın dışında pek katkıları yok! Haber Türk’e göre ‘Survivor’ ünlülerinin ücreti, 10 bin ile 200 bin TL arası. Her filimde olduğu gibi burada da ödemeler oyunculukla orantılı… Nihat Doğan ve güzel bir şovla yollanan Pascal Nouma 200 bin TL’lik aktörler! Egzotik doğada işlenen dinamik senaryoda aksiyondan maceraya, dramdan komediye her varyasyon mevcut… Role adapte olabilen oyuncular, kâh küfürleşerek dövüşmekte… Kâh ‘Anneciğimmm… Annem gelmişşş…’ gibi nidalarla gözyaşlarına boğulan ana kuzularına dönmekte! Halk da, mel mel izlemekte… 

Kısacası ‘Survivor’, ana hasreti çeken ve tavırlarıyla ‘Acaba askerdeyken ne yaptı’ diye düşündürten Doğan’la, kendine hayran Taner’i aynı ipte oynatmayı beceren Ilıcalı yönetiminde bir başyapıt… Hal böyleyken Cannes dâhil bilumum film festivallerine katılmaması yazık oluyor! 

Anibal Güleroğlu 

Merhaba,  

Bir süre sonra daha ciddi sonuçlara yol açacağını düşündüğüm sosyal medya kavramı ile ilgili yine ürkütücü bir haber geldi. 

Bilişim güvenlik şirketi Symantec'ten yapılan açıklamada, bazı Facebook uygulamalarının güvenlik konusunda anahtar sözcüklerin sızmasına neden olarak, sosyalleşme sitesinde profillere veya mesajların okunmasına erişim imkanı verdiği belirtildi. 

Symantec'ten Nishant Doshi, uygulamaların ifşa ettiği anahtar sözcüklerin aralarında reklamcıların da bulunduğu üçüncü taraflara, Facebook profilleri üzerinden kişisel bilgileri elde etme ve mesaj gönderme imkanı tanıdığını belirterek, "Neyse ki bu üçüncü taraflar bu bilgilere erişim kapasitelerinin farkında değiller. Facebook'u durumdan haberdar ettik, sorunu çözmek için önlem aldılar" dedi. 

Nishant Doshi, Facebook kullanıcılarına soruna yol açan anahtar sözcükleri geçersiz kılacak şekilde, şifrenin değiştirilmesi tavsiyesinde bulundu. 

Sevgiler… 

Dizi yapımcılarının ve senaristlerinin kaygıları sadece para kazanmak mı merak ediyorum. Ekranın izleyici tarafıyla dalga geçiliyor. Ülkemiz belli değerleri olan insanların içinde sevgi ve şefkatin daha çok olan bir ülke iken şimdi????? 

Sorularımdan biri şu: Aile kavramı nerede kaldı? Diğeri ise okul ve öğrenci kavramına ne oldu???? 

Dizilerdeki Türkiye'de ailelerin %80 i süper lüks villalarda oturan, süper lüks araçlara binen, birbirinin arkasından iş çeviren, diziden oyuncu çıkacaksa hemen enişteyle kızkardeş arası ilişki çok normal gösterilen; arkadaşlar arasında sürekli bir sevgili değişikliği yaratılıp olayın'ama ben onu daha çok seviyorum benim hakkımı' çok normal gösteren sonra ölen, ölen kişi diziden çıkınca bAşık Olmaya sevgili bulunan aaaaaa ben ölmedim buradayım tekrar sevgili olalıma dönen ve bitmedi canım sıkıldı ben ölücem ölücem sen eski sevgiline dönersin ne olacak ki aşk ne ki… Aşkın naifliği duygusu saflığı nerde. Yazık içler acısı. Yalnız başlarına mücadele etmek durumunda kalan kardeşlerin çözümleri zengin koca bulmak diziden oyuncu çıktıkça sevgili değişmek, hayatta hep başlarına kötü seyler gelmesi, insanlara ağlatacak şeyler göstermek şelinde geçiyor. Peki bu mücadele ülkemizde pek çok burslar varken bir başarı ve kardeş dayanışmasını gösteren yaşadıkları sıkıntıları tabiki gösteren bir şekilde olsa ne olur? 

Gelelim okul dizilerine; Kızlarımız makyajlı hani mini etekler saçlar boyalı vs vs teşekkür edelim bu dizilere sokaklarda öğrencilerimiz bu şekilde dolaşıyor. Çok güzel kanıksatmışlar. Tağabey gençlerin aşk meşk entrikadan bAşık Olmaya işi ne çoğunda serde zenginlik var baba parasıyla okur yüksek sosyete çocukları…. Daha orta sınıf okullarda ise kavgalar düşmanlıklar kıskançlıklar ön plandadır hep…. 

Peki okul dizilerimizde bazı olaylar kesinkes anlatılsın ama gençlerin aylak aylak gezmeleri yerine spor, dans, müzik, fotoğraf vs gibi uğraşlarla ilgilenmelerinin yararlarınında işlenmesi, teşvik edici başarı öykülerininde işlenmesi kötü mü olur. 

Ben herşey güllük gülistanlık gösterilsin demiyorum ama ülkemizde yaşayan ailelerin çoğuluğu dizilerdeki zenginlik seviyesinde değil. Senaristler, yapımcılar, kanallar evet diziler mesaj vermek zorunda… 

Daha sonra bazı dizilerdeki olumluluklardan bahsedeceğim…………. 

Mayıs ayındaki "İş Modeli İş Planı Değildir" ‘ konulu yazıda İş Modelinin tanımını yapmış ve Aleksander Osterwelder’ın İş Modeli Tuvalinden bahsetmiştim ve bu tuvali oluşturan dokuz yapıtaşını sıralamıştır.  

İş Modeli tanımına ve Tuvale daha fazla açıklık getirmek için yapıtaşlarının neler olduğunu ve bu yapıtaşlarının Tuvale nasıl yerleşerek İş Modelinin görsel yapısını ortaya koyduğunu tam olarak açıklamadığından bazı şeylerin havada kaldığını gördüm.  

Bir dizi olarak bu yapıtaşlarının açıklamalarına girmek istiyorum öncelikle.  

Bu yapıtaşlarını, bir şirketin veya işin varlığını sağlayan dört ana unsurun (müşteri-öteki önerisi (veya satılan şey)- alt yapı-finansal süreklilik) tanımını oluşturan unsurlardır ve bunları :  

1- Müşteri Grupları,  

2- Değer Önerisi ( satılan şeyler),  

3- Kanallar,  

4- Müşteri İlişkileri,  

5- Gelir Akışı,  

6- Temel Kaynaklar,  

7- Temel Faaliyetler,  

8- Temel Ortaklıklar,  

9- Maliyet Yapısı olarak sıralanır.  

Bunları tek tek ele alırsak:  

1- Müşteri Grupları: Bu yapıtaşı, bir şirketin ulaşmayı ve hizmet vermeyi hedeflediği insan veya şirket gruplarıdır. Her iş modelinin temelini müşteri oluşturur, müşterisi olamayan bir işin, şirketin yaşaması olanaksızdır. Müşterilerin ihtiyaçlarını daha iyi tahmin edebilmek için müşterileri ortak ihtiyaçları, ortak davranışları ve öteki ortak özellikleri doğrultusunda gruplandırabiliriz. Bir iş modeli bir veya birden çok küçüklü büyüklü müşteri grupları tanımlayabilir. Şirket, bu müşteri gruplarından hangileri üzerinde yoğunlaşması ve hangilerini kaale alması gerektiği konusunda bilinçli bir karar vererek seçim yapmak zorundadır. Bu karar verildikten sonra müşteri gruplarının özel ihtiyaçları gözönüne alınarak bunların çevresinde bir iş modeli oluşturulabilir.  

Müşterilerin gruplanmasında kullanabileceğimiz özellikler aşağıdaki gibi sıralanabilir.  

- Özel ihtiyaçları olanlar  

- Değişik kanallar ile ulaşılanlar  

- Değişik ilişkiler gerektirenler  

- Değişik karlılıklar sağlayanlar  

- Sunulan değer önerisinin değişik yanları nedeniyle satın alanlar gibi.  

(Yazının devamı ilerideki günlerde tamamlanacaktır)  

Alexander Osterwalder, yukarıdaki ögeleri bir aray getiren bir İŞ PLANI TUVALİ hazırlamış, kendisinden izin alarak tercümesini yaptığım "İŞ MODELİ TUVALİ`ni buraya tıklayarak bilgisayarınıza indirebilirsiniz.  

Tufan Karaca  

İş Planı  

İş Planı Blog  

İş Planı Facebook Sayfası  

Merhaba,  

akıllı telefon pazarında pek çok kullanıcının ilgisini ve beğenisini kazanan HTC Türkiye pazarındaki yeniliklerine devam ediyor… 

Android Market bugün itibariyle Desire HD, Desire Z, Desire ve Wildfire modellerinde kullanılabilecek. FOTA (Firmware Over the Air) güncellemesi ile gelen yenilik, Wi-Fi veya veri paketi üzerinden Market Rom kodu güncellemesi ile aktif oluyor. 

Desire HD, Desire Z, Desire ve Wildfire sahipleri ayarlar bölümünden sistem/yazılım güncellemelerine girip hemen Android Market uygulamasını indirebilir. 

HTC, Salsa ve ChaCha adlı yeni modellerin yanında Desire, Wildfire ve Incredible modellerini de güncelleyerek Androidli ürün yelpazesini oldukça genişletmişti. Daha önce Türkiye’de satışa sunulan HTC Hero bu yenilikten faydalanamayacak olsa da yakın ileriki zamanlarda Türkiye’de olması beklenen yeni modellerde Android Market kurulu olacak. 

Android Market, Android cihazlar için Google tarafından geliştirilen bir online yazılım satış noktası. Aplikasyon programı (app), market olarak adlandırılıyor. Android Market, Android kullanıcıları için önceden yüklenmiş ve üçüncü parti geliştiricileri tarafından yayımlanan uygulamaları indirmeyi sağlıyor. 

Ne diyelim, bekleyenlere koay gelsin… 

‘’Ey teknoloji beni hasta ediyorsun’’ başlıklı araştıma yazısını okudunuz mu bilmiyorum. Bugün Hürriyet’in ‘’turuncu’’ adlı ilavesinin Bilgisayar kullanımı ve Facebook için aynen şunlar yazıyor: 

Uzun süre bilgisayar kullanmanın baş ağrısı, bulanık görme ve göz kuruması gibi problemlere neden olduğunu bilmeyen yoktur. 

Ve bunun da bir adı var artık. 

Bilgisayar bitkinliği sendromu. 

Risk altındakiler de ofis çalışanları, bankacılar, borsacılar ve balaka işlem sorumluları… Bütün gün bilgisayar başında gözünü kırpmadan çalışanlar. … 

Gözün normal kırpma frekansının ciddi oranda azalmasına neden olan bilgisayar. Öncelikli olarak göz kuruluğuna neden olmaktadır. Bu sendrom kendini ayrıca göz yorgunluğu, baş dönmesi, baş ağrısı, bitkinlik, boyun, sırt, omuzlarda ağrı şeklinde kendini gösteriyor. 

Bilek rahatsızlıklarının en temel nedeni bundan sonra bilgisayar mouse’ları… 

Tam 1976 dan 1989 a kadar 13 yıl fiili ve yoğun olarak bir büyük kuruluşun Balaka İşlem’inde çalışan, öteki yıllarda da bütün görevi bilgisayar başında olan biri olarak bunun hepsine katılmak mümkün değil. Bilgisayar bitkinliği sendromu uydurma bir teşhis. Böyle bir yorgunluk yok. O yıllarda, öğlen tenis veya futbol oynar, öğleden sonra bilgisayarın başına döner, gece yarısına kadar da çalışırdık. İşçi arkadaşlarımızın ne zor şartlarda çalıştığını görünce, bizim bilgisayar başında çalışmamızın şans olduğunu düşünürdük . Böyle bir şey yok ama göz kuruluğu yaptığı bir gerçek. Bu nedenle gittiğim Acıbadem hastanesi bile 1996 yılında şunu o zamanlar anlayamamıştı. Mouse’un bilek ağrısı yaptığını iddia etmek de, herhalde uzun süre otomobil kullanan birinin, ayak tabanlarının yorgunluğundan şikayet etmesi gibi bir şey herhalde. Balon. 

Bunun bir tek çaresi vardır ki biz şunu yıllar önce keşfetmiştik, arada bir kalkar, ofis içinde dolaşır, gelirsin. Kimseyi yerine zorla kadı oturtmuyor, başında gardiyan da yok!… Üstelik bu zamanda bundan sonra bilgisayarsız yapılan bir iş de yok. 

Konuyla ilgili öteki bir bölümde ‘’Facebook korku yaratıyor’’ başlığı ile yer alıyor. Yazıyı Demet Cengiz Bilgin yazmış. 

İskoçya’da yapılan bir araştırmaya göre her 10 kişiden biri Facebook’un kendilerinde korku yarattığını, 10 kişiden üçü de arkadaşlık isteklerini reddettiklerinde suçluluk hissettiğini söylemiş. 

Araştırmaya katılan kişilerin %12 si arkadaşlık isteği almaktan hoşlanmadığını, %63 de arkadaşlık isteğine yanıt vermeyi ertelediğini belirtiyor. 

Araştırmanın başkanı Dr.Kathy Charles sonuçların birtakım paradokslar ortaya çıkardığını söyleyerek, Facebook’ta olmanın büyük bir baskı oluştururken, kullanıcıları arasında yararları konusunda önemli bir duygu karmaşası ve kararsızlık yarattığını vurguluyor. 

Son paragraftaki analizin benzerini dün Hürriyet yazarı Mehmet Yılmaz da dile getirmiş ve tüm ısrarlara rağmen, bugüne kadar Facebook’a üye olmadığını yazmıştı. 

Facebbok’ta herkesin en az 100-200 arkadaşı olduğunu görüyorum. Bakın bakalım bunların kaçı aktif. Kaçıyla yazışıyor, kaçıyla görüşüyorsunuz?. Ben söyliyeyim. En fazla 10-20. 

Demek ki konu İskoçların meşhur cimriliği ile alakalı değil. Arkadaş isteğindeki cimrilikleri ve erteleme istekleri de boşuna değil… 

Teknoloji'yi gerektiği gibi kullanmasını bilirsen, onun nimetlerinden istifade edersin. Bilgisayarı da, paylaşım sitelerini de adam gibi kullanmanın kimseye bir zararı olmaz. Ne bilgisayar öldürür, ne Facebook süründürür. Bunlar bundan sonra yaşadığımız çağın bir gereğidir. Herşeyin aşırı ne kadar zararlıyla bunların da aşırısı o kadar zararıdır.