Fatoş Güney,

- Yılmaz’ın filmlerinin çoğu 12 Eylül döneminde toplanıp imha edilmişti, dedi. Geriye çok azı kaldı.

11 negatif kullanılmaz duruma gelmiş.

Vakıfça onarılmış.

Bakanlıkça DVD’ye aktarılmış.

Yok etmek yasaklamaktan daha kötü.

Yakılanı geri getiremezsiniz.

Sanata saygısızlık bu.

Tarihe saygısızlık.

***

Arkadaş ne güzel.

Kentsoylu,

- Karısı güzel olan karımı öpebilir, demişti.

***

Zavallılar’da Yıldırım Önal…

Gözümün önünde.

Tahliye günleri gelir.

3 arkadaş dışarı çıkmak istemezler.

Kimseleri ve yapacak işleri yoktur.

Orayı yeğleyen çok kişi gördük.

Cezaevi hiç değilse sıcak.

İçeride hiç değilse yatak var.

Hiç değilse yemek var.

Bugün daha zavallıyız.

***

Serçe, Aç Kurtlar’da eşkıyaların tek tek tecavüz ettiği kadını kurtarır

***

Faytoncunun atı otomobil çarpması sonucunda ölür. At umuttur. Öldüren ceza almaz.

***

Endişe’de pamuk işçileri anlatılır.

***

Ve Seyyithan.

Ve Ağıt.

Ve Yol.

Ve Düşman.

Ve Sürü.

Ve Endişe.

Toplam 11 film.

Kurtarılan az.

Yarısından fazlası yok.

***

Yasağın kaldırılmasına sevinmedim.

Eylem göstermelik.

Türkiye Yılmaz Güney döneminden daha acılı.

Daha dertli.

Sanat daha çok baskı altında.

( İstanbul Haber ) 

12 Haziran seçimi, CHP’de, deyiş yerindeyse, kılıçların çekilmesine yol açtı; “kurultay” sesleri yükselmeye başladı.

Kurultay içim imzalar toplanacakmış!

CHP’liler “kurultay” sever ya!…

Deniz Baykal, diyor ki:

“Benim genel başkanlığım döneminde yapılan son ankette CHP’nin oyu yüzde 29′du. Şimdi ise yüzde 26′ya indik. Biz oy kaybettik, AKP oyunu artırdı. Sorunu çözmek istiyorsak önce hastalığı doğru teşhis etmeliyiz. Başarılıyız deyip kendi kendini kandırmak büyük hatadır. Ortada bir başarı yok."

CHP, başarılıdır diyen kim?

Kemal Kılıçdaroğlu:

“CHP bu kısa süre içerisinde üç buçuk milyon gibi yeni oydaş kazanmıştır. Daha güçlüdür. 12 Eylül darbesinden bu yana en yüksek oyunu almıştır. Seçime girip milletvekili sayısını artıran tek parti.”

Hangisi doğru?

Baykal’ınki “sanal”, Kılıçdaroğlu’nun “gerçek”… Çünkü bir önceki milletvekili seçimine göre, CHP’nin oyu 21‘den 26‘ya çıkıyor, yüzde 5 artıyor.

112 olan milletvekili sayısı ise 135’e varıyor.

*****

Baykal, “Benim genel başkanlığım döneminde yapılan son ankette CHP’nin oyu yüzde 29′du. Şimdi ise yüzde 26′ya indik” demekle, sonuca bakarak, bir “gerçek”i vurguladığını düşünüyor olmalı!

Baykal’ın mantığından gidersek, seçim yapmaya gerek yok. Yaptırırsın anket, sonuçlara göre, belirlersin “her şeyi”, olur biter.

Hoş, anketçiler, iki aşağı iki yukarı, sonuçları bilmiyorlar mı?

Baykal’ın bu yaklaşımını, sadece, garipsediğimi söylemekle yetineceğim.

*****

Kurultay içim imzalar toplanacakmış!

CHP, partililer açısından söylüyorum, kurultayseverler partisidir!

Her seçim sonrası, geride planda kalan, listeye giremeyenlerin sesi çok çıkar; kurultay çığlıkları atılır. Ne yazık ki, bu da, parti içi demokrasinin işlemesi olarak görülür.

Ne yapılmalı?

Delegelerin değil, üyelerin katılacağı ön seçim yapılmalı. Kişisel hırsa dayalı itirazların önü, ancak bu yolla kesilir. Kendilerini değişmez, bulunmaz sananlar, susmasını öğrenirler; millet de rahat eder!

Güç bende, başkası gibi, düşündüğümü yaparım, anlayışı da son bulmuş olur.

Bulur mu?

Denemekte yarar var.

TURGUT ÇELİK/ Mersin

Yaz tam manasıyla gelmemiş olsa da ruhlarımıza geldiği kadarıyla iktifa etmek mecburiyetinde hissedişimizi müteakip soluğu memlekette aldık. Esas gayemiz tatil olmasa da ucundan kıyısından tatil etmiş gibi olduk.

Zevce hazretlerinin tacizine ve tazyikine dayanamayıp zat-ı şahanelerine memleket yolculuğunda yoldaşlık etmeyi kabul edişim ile maceralı bir dönemin beni bekleyişi arasında mebsuten mütenasip bir ilişkinin olacağını nereden bilebilirdim.

Oldu ya, sözü verdik, yola çıktık. Tayyareler olmasa ne o sözü verebilir ne de yola çıkabilirdim. Öyle saatlerce otobüs yolculuğunu kaldıracak ne bel vardı ne de sabır. Zira hala eskisi gibi sağlıklı durumda değildim vesselam. Az gittik uz gittik dere tepe düz gittik..

Az evvel de dediğim gibi yaz gelmemiş olduğundan İstanbul’u kışlık valizimizle terk ettik. Kazın ayağı birden bire değişiverince bu hususta da bir ilki yaşamış olduk ve kısacık süre içerisinde tam 3 defa çamaşır yıkama faslı yaşadık. Deterjanlarla çevreye verdiğimiz zarara üzüldüm, bir de dolmuşlarda ter kokuma katlanmak zorunda kalan ahaliye.

Yaz biz memleketteyken gelmeye niyet etti ya, içimizden biraz gücendik. Elimizde sadece ikişer tane yazlık kıyafet varken gelmenin sırası mıydı diye açıktan sitem edecek değildik haliyle. İçimize attık. bundan sonra ne kadar attıysak tam dönmeye yakın bir kış kıyamet. Kar yağdı yağacak! Valizimizde giyilmeyi bekleyen kışlıklar olduğundan içim bir ferah bir ferah..

Lafı dolandırmaya başladım, konu uzadıkça uzayacak zahir. O zaman hemen burası kış köşesi oyunumuzu nihayete erdirip yazımızın esas mevzuuna eğileyim. Zaten bu minvaldeki hatıratımı peyderpey yazmaya devam edeceğim.

Hemen mantığıma gelmişken söylemeden geçmeyeyim, yazının girizgahı dil olarak biraz ağdalı gelmiş olabilir, yazdıkça açılır merak etmeyin. Uzun zaman yazmayınca kelimelerim koyulaşıyor

Bir sabah kahvaltıya simit almak hem de okuyacağım gazetelerden bir kısmını almak için (evde İnternet marifetiyle hepsini okuyordum, orada internetim yoktu, birkaç gazeteyle yetinmem gerekti) markete gitmiştim. Alpella’nın 5 liralık alışverişe Cinebonus bileti kampanyasını gördüm.

Oldum olabilecek abur cubur hastası olduğum için ve üstelik bu defa yanında bir sinema bileti olduğu için bayram ettim Hemen 10 liralık Alpella gofret alarak iki adet sinema biletine sahip oldum. Alışveriş faslı –ki işin zor kısmıydı benim için– bitince adeta uçarak eve gittim. Bir an önce gofreti açmak ve tadına bakmak istiyordum! Sinema kısmı ise zaten kolay :

İşlerimiz bir türlü bitmek bilmiyor ama bir yandan sinema için fırsat kolluyorum. Öyleydi böyleydi derken bir akşam fırsatını bulup sinemaya kapağı attık. Bakmayın öyle boş gezenin boş kalfası gibi göründüğümüze. Memlekette olduğumu haber veremediğim bir yığın arkadaşım var. Veremedim çünkü görüşelim deseler vakit yok. Sadece bir iki kişi ile görüşebildim. Anlayın işte. şimdi bu sinema olayı o nedenle acayip farklı bir heyecan ve zevk verdi.

Hani sabahın erken saatlerinde denize gidersiniz, nasılsa birileri yüzük, kolye, saat fduyuru düşürmüştür hazır kimsecikler yokken şöyle kenarlarda arama tarama faaliyetinde bulunayım dersiniz, şnorkelinizi takar maden tetkik arama numarası yaparsınız da tam o sırada gelen bir dalga ile şnorkel su alır ya.. Haliyle soluk alamazsınız. O sırada filin hortumundan su püskürttüğü manevrayı taklit ederek canınızı kurtarırsınız (öyle sanırsınız, halbuki kıyıdasınız ayağa kalkmak zaten kurtulmanıza yetecektir ama siz işinizi ciddiye aldığınızdan ayağa kalkmaktan imtina edersiniz). şimdi bu sinema olayı da bizim için böyle fantastik ve eksantrik bir deneyim oldu. Çok mu abarttım acaba

Tamam, meselenin can alıcı yerini de söyleyip bitiriyorum. şimdi bu ahval ve şerait içinde girdiğimiz salonda bizden bAşık Olmaya kimsecikler yoktu.. Oh ne ala! Hem şnorkeline su kaçsın yaptığın manevrayla hayatını kurtar, hem de bir altın kolye ile Rolex saat bul iyi mi! İyi. Hem de çok iyi.

Arda Turan’ı şimdi daha iyi anladım. Sinema kapatmak güzel bir şeymiş. Bizimkisi züğürt kapatması şeklinde şansa binaen oldu belki ama neticede insanın sevgilisiyle baş başa film izlemesi fevkaladenin fevkinde bir olaymış.

Sinema olayını müteakip sevgilimle evlendik. Onu da anlatmayı düşünüyorum.. Kısmet..

Sevgi, hürmet ve muhabbetle..

Murat HACIOĞLU

İstanbul / 15 Haziran 2011

Twitter.com/murathacioglu

murathacioglu.com

AKÇADAĞLI MAHMUT AKGÜN

Ünal Şöhret Dirlik

1955/1956 öğretim yılı sonlarında Aksu İlk Öğretmen Okuluna, bizim /B sınıfına incecik,mavi gözlü bir arkadaş geldi Akçadağ’dan. Sağlık durumu yüzünden Aksu’ya nakledilmiş, Mahmut Akgün’dü bu yeni gelen arkadaşımız. Bizim sınıfta bAşık Olmaya İlk Öğretmen Okullarında sağlık durumlarından dolayı nakledilen epey arkadaşımız vardı. Demircili şair Ali Serin, Bilecikli Şair M. Necati Tural bunlardandı.

Mahmut Akgün kısa zamanda Aksu’ya ve bizim sınıfa uyum sağladı. Cılavuz’dan gelen Nimet Güney, Akçaabat’^tan gelen Osman Aydın, Ömer Demir, Hayrullah ve Osman Aydınla da çok iyi arkadaş oldular.

İki yıl Mahmutla iyi arkadaşlığımız oldu. 1956/1957 Öğretim yılı sonunda mezun olduk.Pek çoğu ile haberleştiğimiz halde Mahmut Akgün’den hiç haber çıkmadı. Benim sarı defteri karıştırırken ; Mahmut’un yazdığı sayfa yetişti imdadıma.12.Ekim. 1956 günü şöyle yazmış bu deftere:

“Arkadaşım Ünal Şöhret:

Yarın hayatta, üzüntülü bir anımızda: karşınıza bu satırlarla çıkar da size bir dert ve neşe ortağı olurum” zannıyla yazıyıorum.

Böylesi kısa ve bir maksat için yazılmış yazılar çok kıymet taşırlar. Bilmem o kıymeti yazdığım cümleler iç.inde saklayabildim mi?

Sizi hiçbir zaman unutamayacağım. Zira her zaman dilimde dolaşan şu dizeler:”Beklettin köy yollarında/ Dönmedin Raziye” her an sizi hatırlatacaktır.

Ünalcığım; başlarken “ne yazacağım” diye düşünmüştüm .Şimdi de çok şeyler yazasım geliyor. Ama ne lüzum var ki, uzak bir yere, en kısa yoldan gitmek daha iyidir. Sonsuz sevgilerimle. 12.10.1956

Mahmut Akgün

Bakkal Mevlüt Çakır Eliyle Keller köyü-Akçadağ/Malatya

Not: Şimdi Mahmut Akgün’ü arıyorum..Köy adresini ve Akçadağ’daki o zaman mektupları köye ulaştıran bakkalı bile yazdım.İnşallah sağ ve esendir.

Yandaki fotoğraf 17.Nisan 2001 günü Aksu’da çekildi. o gün yaşlı Aksulular orada toplanıp eski günleri andık. Bizim öğretmenlerimiz Ahmet Akalın ve Zeliha Çatallar’ın (Karakapıcı) ellerini öptük.

Ünal Şöhret Dirlik ..

o 252.5142354

Yoksa, köprüyü geçene kadar canım İzmir, köprüyü geçtikten sonra gavur İzmir mi? Eski Ulaştırma Bakanı, İzmir için 56 milyar tl tutarında 35 çılgın proje açıklamış. Projenin içeriğinde, yollar, havaalanı, alt yapı yatırımları var. Bu projeleri çıkıp açıklayanların mantığını merak ediyorum. Hükümetin, bakanların görevi nedir? Görevleri bunları yapmaksa 9 yıldır görevlerini yerine getirmemişler mi? Sadece, orada oturup, maaşlarını alıp, torpil yapmak mıdır işleri? Yoksa bunlar zaten görevleri midir? Yoksa bunlar seçim rüşveti midir? Ya da projeleri açıklayan bakan, 56 milyarı kendi cebinden verecek de, ‘’yardım gizli yapılır’’ ilkesinden, açıklamak istemiyor mu? Bence eğer öyleyse açıklasın, çok oy kazandırır. 

İstanbul Kanal projesi çok çılgınmış. Sanki kanal açma fikrini kendileri yaratmış gibi, hemde doğal bir kanalın 50 km uzağına, Bölgenin doğasını mahfetme riskiyle, yeni bir kanal açma fikri bana fazla çılgın gelmedi. Çok daha çılgınlarını gördüm. Mesela, Japon’ların çılgın projesinden haberleri var mı acaba? Seçimden önce, sonra farketmez; O projeyi üreten kim olsa desteklerim. Japon’ların çılgın projesinde, Ay’ın yüzeyine komple yerleştirilen platformlarla Güneş ışınları Dünya’ya yansıtılarak, Dünya’nın sonsuza kadar enerji sorunu çözülmüş olacak, hem de doğaya en küçük bir zarar vermeden. Başarılabilir veya başarılamaz ama çok çılgın. Japonlar, Nükleer santrallerden kurtulmak için proje üretirken, biz ise, Nükleer Santral projeleri üretiyoruz. 

Bir Ankara’lı olarak, Ankara’nın projelerinden bahsetmek bile istemiyorum. Önceki belediye başkanı döneminde yapılan 2 tane metro hattından sonra başlanan 3 metro hattı, belki 10 senedir, inşaat halinde ve inşaatlar da durmuş durumda. 3 hat bitirildikten sonra yeni projeleri konuşabiliriz. Tabi, ömrümüz metroların bittiğini görmeye yeterse. 

Tv’lerde sürekli gösterilen, ‘’millet uçağa biniyor’’ reklamını görünce bana komik geliyor. Sanki uçağı kendileri icat ettiler de, reklamını yapıyorlar. Ayrıca, özel şirketler, THY’den çok daha ucuza yolcu taşıyorlar. Geçenlerde bir billboard reklamında, Başbakan’ın resmi ve gökyüzünde kıpkırmızı bir uçak ve altında, ‘’Yerli uçağımız gökyüzünde’’ yazıyordu. Bende Küçükken, çok iyi kağıttan uçak yapardım ve havada 3 saniye falan kalırdı, ama bir türlü düz gitmezdi. Sanırım onun gibi birşeyden bahsediyor bilboard reklamı. Yoksa yerli uçak üretiliyor da, haberimiz mi yok? Üretiliyorsa seçimden önce açıklasınlar bence, oyları en az %5 artar. 

Gavur İzmir, köprüyü geçene kadar canım İzmir oldu. Aslında millet olarak, köprüden önceki son çıkıştayız. Köprüyü geçtikten sonra asıl çılgın projeleri göreceğiz! 

Yoksa, köprüyü geçene kadar canım İzmir, köprüyü geçtikten sonra gavur İzmir mi? Eski Ulaştırma Bakanı, İzmir için 56 milyar tl tutarında 35 çılgın proje açıklamış. Projenin içeriğinde, yollar, havaalanı, alt yapı yatırımları var. Bu projeleri çıkıp açıklayanların mantığını merak ediyorum. Hükümetin, bakanların görevi nedir? Görevleri bunları yapmaksa 9 yıldır görevlerini yerine getirmemişler mi? Sadece, orada oturup, maaşlarını alıp, torpil yapmak mıdır işleri? Yoksa bunlar zaten görevleri midir? Yoksa bunlar seçim rüşveti midir? Ya da projeleri açıklayan bakan, 56 milyarı kendi cebinden verecek de, ‘’yardım gizli yapılır’’ ilkesinden, açıklamak istemiyor mu? Bence eğer öyleyse açıklasın, çok oy kazandırır. 

İstanbul Kanal projesi çok çılgınmış. Sanki kanal açma fikrini kendileri yaratmış gibi, hemde doğal bir kanalın 50 km uzağına, Bölgenin doğasını mahfetme riskiyle, yeni bir kanal açma fikri bana fazla çılgın gelmedi. Çok daha çılgınlarını gördüm. Mesela, Japon’ların çılgın projesinden haberleri var mı acaba? Seçimden önce, sonra farketmez; O projeyi üreten kim olsa desteklerim. Japon’ların çılgın projesinde, Ay’ın yüzeyine komple yerleştirilen platformlarla Güneş ışınları Dünya’ya yansıtılarak, Dünya’nın sonsuza kadar enerji sorunu çözülmüş olacak, hem de doğaya en küçük bir zarar vermeden. Başarılabilir veya başarılamaz ama çok çılgın. Japonlar, Nükleer santrallerden kurtulmak için proje üretirken, biz ise, Nükleer Santral projeleri üretiyoruz. 

Bir Ankara’lı olarak, Ankara’nın projelerinden bahsetmek bile istemiyorum. Önceki belediye başkanı döneminde yapılan 2 tane metro hattından sonra başlanan 3 metro hattı, belki 10 senedir, inşaat halinde ve inşaatlar da durmuş durumda. 3 hat bitirildikten sonra yeni projeleri konuşabiliriz. Tabi, ömrümüz metroların bittiğini görmeye yeterse. 

Tv’lerde sürekli gösterilen, ‘’millet uçağa biniyor’’ reklamını görünce bana komik geliyor. Sanki uçağı kendileri icat ettiler de, reklamını yapıyorlar. Ayrıca, özel şirketler, THY’den çok daha ucuza yolcu taşıyorlar. Geçenlerde bir billboard reklamında, Başbakan’ın resmi ve gökyüzünde kıpkırmızı bir uçak ve altında, ‘’Yerli uçağımız gökyüzünde’’ yazıyordu. Bende Küçükken, çok iyi kağıttan uçak yapardım ve havada 3 saniye falan kalırdı, ama bir türlü düz gitmezdi. Sanırım onun gibi birşeyden bahsediyor bilboard reklamı. Yoksa yerli uçak üretiliyor da, haberimiz mi yok? Üretiliyorsa seçimden önce açıklasınlar bence, oyları en az %5 artar. 

Gavur İzmir, köprüyü geçene kadar canım İzmir oldu. Aslında millet olarak, köprüden önceki son çıkıştayız. Köprüyü geçtikten sonra asıl çılgın projeleri göreceğiz! 

İntikamın seyirciye verdiği iç rahatlığı, sinemanın en fazla sömürdüğü duygulardan birisidir. İki binli yılların başlarından itibaren Güney Kore sinemasının bu konudaki yaratıcılığı rakip tanımıyor.” Oldboy “, “Acı Tatlı Hayat”, “Ölümcül Takip” gibi örnekler intikamı merkezde tutarken aksiyon, komedi, şiddet, erotizm arasında kendine has bir anlatım tarzı tutturmayı başaran farklı filmler olarak ortaya çıktı . Park Chan Woo, Kim Jee Woon bu konudaki yaratıcılıkları ile kısa sürede isimlerini duyurdular. 

Bu kez Kim Jee Woon en son filmi “Şeytanı Gördüm” ile seyircinin tahammül sınırlarını zorlayan bir şiddet sunuyor. Kötünün uyguladığı şiddet aynı derece de bir cezalandırma ile karşılığını bulurken, bir noktadan sonra iyinin tüm kontrolü kaybetmesine kadar gidiyor. Her iki tarafın yaptığı hamleler karşısında şaşıran seyirci, katarsis duygusunun tadına varamıyor. 

Hamile nişanlısının hunharca öldürülmesinden sonra gözü dönen cinayet masası polisi Kim Soo, teşkilattan iki hafta izin alır. Canavar ruhlu katilin, eski polis Kyung Shul olduğunu kısa sürede bulur. Suçüstü yaptığı katili polise teslim etmek yerine, meseleyi kedi fare oyununa döndürerek, intikam dürtülerini tatmin etmeyi tercih eder. 

Filmin en ilginç yönü, izleyenleri düşürdüğü çelişkili durum. Suçlunun sınır tanımaz şiddeti karşısında şaşıran seyirci, haklı olarak iyi tarafın şiddeti, aynı oranda uygulamasını onaylar ve onun yanında yerini alır. Kötülüğün ezilmesi adına şiddeti onaylayan ve intikamcının yanında olan seyirci, kovalamaca uzadıkça iyinin ve kötünün birbirine dönüştüğünü ayırt eder ve aklı karışır. bundan sonra iyi de en az kötü kadar şiddet bağımlısıdır. Şiddetin artan dozu, kötü karakteri bedensel acıları ve yeni kurbanları karşısında daha duyarsızlaştırırken, seyirci de bundan sonra geciken infaz karşısında tatminsizlik hissetmeye başlar. bundan sonra alınacak intikamın kimseyi mutlu etmeyeceği apaçık ortadadır. Kötünün intikamcısına yönelttiği “benden ne istiyorsun?” sorusunu bir noktadan sonra seyirci de “gerçekten ne istiyorsun ?” diye soruyor. “İki Kızkardeş”, “Acı Tatlı Hayat”, “İyi, Kötü ve Çılgın” gibi korku ve şiddeti grotesk bir mizah anlayışı ile harmanlayan Jee Woon bir kez daha farklı ve sıra dışı bir filme imza atmış. “İhtiyar Delikanlı”dan tanıdığımız Min Sink Choi sadist katilde mükemmel bir kötü karakter yaratıyor. Akıcılığı ve aksiyonu hiç aksamadan yürüyen bir şiddet gösterisi. 

ŞEYTANI GÖRDÜM- AKMEREUL BOATDA 

YÖNETMEN : KIM JEE WOON 

OYUNCULAR . MIN SIK CHOI, LEE HUN BYUNG 

Sinemanın en etkileyici gerilimlerinden birisi Stephen King'in romanından usta yönetmen Stanley Kubrick tarafından 1980 yılında beyazperdeye uyarlanan The Shining (Cinnet) filmidir. Filmin kadrosunda Jack Nicholson (Jack Torrence), Shelley Duvall (Wendy Torrance) ve ufaklık Danny Torrance rolünde Danny Llyod yer almaktadır. 

Filmin konusundan kısaca bahsedecek olursak: 

Jack Torrence, Colorado dağlarında bulunan Overlook Oteli'nin kış bakıcılığı görevini üstlenir. Kış mevsiminde ailesi ile birlikte aylarca otelde yaşayacaktır. Bu sessiz ve sakin görünen ortamın yazılarını yazmak için biçilmiş kaftan olduğunu düşünen Jack için işverenin son bir hatırlatması olacaktır. Yıllar önce Overlook Oteli'nin kış bakıcılığını üstlenen Delbert Grady girmiş olduğu buhran sonucu eşi, iki kızı ve kendisini öldürmüştür. Bir anlık da olsa anlatılan bu hikaye Jack Torrence'nin tüylerini diken diken etse de görevi kabul eder. Jack'in küçük oğlu Danny'nin psişik güçleri bulunmaktadır. Otelde kötü ruhların olduğunu hisseden Danny, babasının kötü ruhlar tarafından kontrol edileceğini farkeder. Babasının kötü ruhlar tarafından yönetildiğini ve giderek çıldırdığını gören Danny ve annesi Wendy için kaçış yolu çok da kolay olmayacaktır. 

Filmi bu kadar başarılı kılan en büyüt etken ise şüphesiz Stanley Kubrick faktörüdür. Gerilimin dozunu mükemmel ayarlamış diyebiliriz. Filmin gerilim dozu öylesine işlenmiş ki bazı yerlerde dozu biraz arttırsa o korkuyu almış olacak ve film, izleyen için bitecek belki de. Ama Kubrick ne yapıyor, bir noktaya kadar geriyor, sonra rahatlatıyor ve sonra tekrar başlıyor germeye. Buna da Stanley Kubrick ustalığı desek yanlış olmaz heralde. Film bir vakte kadar Kubrick'in sinirlerimizi hallaç pamuğu gibi atmasıyla geçerken, ikinci perde de sahneye Jack Nicholson çıkıyor ve muhteşem oyunculuğunu sergilemeye başlıyor. Oynadığı karakterin gerçekliğini seyirciye o kadar başarılı aktarıyor ki bir an için kapıları pencereleri kontrol etme hissine kapılıyor insan. 

Sonuna kadar gerilimin doruk noktasında seyrettiği The Shining'te en beğendiğim sahnelerden biri küçük Danny'nin bisikletiyle otel koridorlarında gezerken devamlı birşeyler olacakmış hissi vermesi, bir diğeri de otelin bahçesinde labirent şeklindeki bitkilerin arasındaki kovalamaca sahnesi. şimdi bu iki sahne insanı gerim gerim geriyor, bir süre koltuğa falan oturamaz hale getiriyor insanı. Filmin karakterleri, yönetmeni, çekimi, kullanılan müzikler…vb.herşey iyi hoş da göze batan tek eksiklik bence Wendy karakterine can veren Shelley Duvall olmuş. Bırakın Jack Nicholson'ın muhteşem oyunculuğunu, 7 yaşındaki Danny'nin bile oyunculuğu daha izlenesidir. Onun yerine bir başkası olsa çok daha güzel olurmuş diyebilirim. Zaten filmle ilgili detaylarda Stanley Kubrick'in Shelley Duvall'in bulunduğu bir sahneyi 127 kez çekmiş olması göze çarpmaktadır. 

Her ne kadar romanın yazarı Stephen King, Kubrick'in filmini romanını yansıtmadığı gerekçesiyle beğenmemiş olsa da bence gerilim türünün en başarılı örneklerinden. İzlememiş olanlar kesinkes izlesin derim. Hatırlatmadan da geçemeyeceğim, izlerken ya yanınızda birileri olsun ya da gecenin ilerleyen saatlerinde izlemeyin. Son olarak da sizlere 'redrum' diyerek yazımı tamamlıyorum. 

Şimdilik hoşçakalın. 

Karayip Korsanları Gizemli Denizlerde ile Kaptan Jack Sparrow geri dönüyor.

Gençlik Pınarı'nı bulmak için neredeyse zorla ama her zamanki gibi karşı koyulmaz bir istekle atıldığı bu macerada Jack Sparrow'un (Johnny Deep) yolu geçmişten gelen bir güzelle (Penelope Cruz) ile kesiyor bu sefer. 

Kahramanımız, film boyunca bir yanda korkunç korsan Karasakal, bir yanda bu tehlikeli güzel arasında kimden korkacağını ve çekineceğini bilemeden, tedbirsiz ama dikkatli (!) bir şekilde denizkızları ve zombilerle köşe kapmaca oynuyor. 

FİLMDEKİ KARAKTERLER 

Jack Sparrow 

bundan sonra herkesin yakından tanıdığı Yedi Denizin efsanevi korsanı Kaptan Jack Sparrow, düzenbaz, çıkarcı, kendi kendisiyle sürekli savaşan, ama bir o kadar da eğlenceli ve büyüleyici bir karakter sahibi. En büyük aşkı deniz, ikinci aşkı ise sürekli kaybedip-kazandığı gemisi Siyah İnci. 

Daha önceki maceralarında bir çok acımasız düşmana karşı savaşmış olan kahramanımızın karşısında bu defa kötü şöhretli Kaptan Karasakal ve dünya güzeli Angelica var. 

Angelica 

Karasakal'ın belki kızı, belki de değil. Söyledikleri belki gerçek, belki yalan. Hilebaz ve entrikacı bir kadın olan Angelica, iyi kılıç kullanan, dövüşen ve yağmacı bir denizci. Amacı da her ne pahasına olursa olsun Karasakal'ın ölümsüz ruhunu lânetlenmekten kurtarmak. 

Karasakal 

Gemisini zombilerle dolduran ve kurbanlarının kemikleriyle süsleyen Karasakal denizlerde dehşet salmış bir korsan. Kara büyüyle uğraşır ve üç triton safiriyle bezeli bir kılıç kullanır. Kendi ölümüyle ilgili kehanetten kurtulmasının tek yolu Gençlik Pınarına ulaşmak ve bunun için her şeyi yapacak gibi görünüyor. 

Barbossa 

Gençlik Pınarı'nın peşindeki bir öteki isim de alçaklığı her şekilde kanıtlanmış Hector Barbossa. Bacağını ve Siyah İnci'yi kaybettikten sonra, her nasılsa donanmaya girmiş ve hükümet izniyle korsanlık yapıyor.

Tabii bir de gizemli denizkızı, eski bir yoldaş, gözüpek misyoner ve bir takım zombiler var. Onları da filmi izlemeye gittiğinizde tanırsınız artık. 

"Karayip Korsanları Gizemli Denizlerde" 19 Mayıs'ta sinemalarda.

İyi seyirler! 

Filmin fragmanının izlemek isterseniz: http://goglar.blogspot.com/2011/05/karayip-korsanlari-gizemli-denizlerde.html 

ZEFİR 

İstanbul film festivalinden sonra , bu yıl 13.sü düzenlenen dünya devletleri arasında Eskişehir Film Festivalinde de beğeniyle izlenildi ZEFİR. Filmin ardından gerçekleşen söyleşiye yönetmen Belma Baş, filmin oyuncularından, aynı zamanda yönetmenin annesi ve babası olan, Sevinç Baş, ve Rüştü Baş katıldılar. Bir anne, baba ve kızın bir arada ortak bir projede yan yana durması, halleri, konuşmaları o kadar keyif vericiydi ki, annenin o güzelim, grilik almış saçlarına bakıp bakıp gülümsedim. Bir an kendi anne ve babam ile böyle bir şeyi yapabilmiş olmayı düşündüm. Tahmin edersiniz ki son derece samimi bir ortam oluştu. Hatta söyleşinin bir yerinde söz Sevinç hanıma geldiğinde ‘’ Ben çok az konuşuyorum filmde, kendi kendime eklemek istediğim, Belma şunu da söyleyeyim dediğim yerler çok oldu, ancak Belma bizi ‘’anne bu benim filmim böyle olacak ‘’ diye uyardı ‘’ sözleri ile salondaki kahkahalara da tanık olduk. 

Ordu’nun Kaleboynu yaylasında ailenin kendi yayla evlerinde, doğal ortamlarında , yöre insanı ile çekilen filmde Vahide Gördüm, Cem Yılmaz, Niyazi Koyuncu gibi isimlerde yer alıyor. Filmde Vahide Gördüm’ ün canlandırdığı rolün mütevazılığı oldukça dikkat çekici. Belma Hanım bu konu ile ilgili not edebildiğim kadarıyla şunları söyledi : Vahide annemin o yaşlarında ki haline çok benziyordu.Ve ben Vahide’yi birinci gördüğümde yüzünden çok etkilenmiştim. Bir İstanbul masalındaki rolünde örneğin ; sanki O, hep o evdeymiş de diğerleri yanında film çekiyorlarmış gibi gelmişti bana. Ve çok az oyucunun bir oyunu O’nun kadar minimalize edebileceğine inanıyorum , yanılmadım.’’ 

Filmde birbirine bağlanan ve son derece güzel bezenmiş detaylar bulunuyor. İsimden de anlaşıldığı üzere, Zefir; Belma Hanımın birinci filmi olan Poyraz ’ ın (2006) üzerine kurulu. Zefir ve Poyraz kelime olarak rüzgar anlamına geliyor. Mitolojik olarak ise iki kardeş Tanrı. Burada Koza – Kasaba filmleri arasındaki ilişkiye benzer bir ilişki kurabilmek mümkün. Ki filmi izlediğimde Belma Hanımın bir -Nuri Bilge Ceylan- sever olduğunu düşünmüştüm. Sonunda ise yanılmamış olmam beni ayrıca mutlu etti. şunu nereden mi anladım ? ‘’ Aslında anne ve babam ile yola çıkma fikri beni başlarda tedirgin etmişti. Aile rolümüzü bırakıp bAşık Olmaya bir rol üstlenecektik, bir süre bekledim sonraları Nuri Bilge’nin şunu başarmış olması beni çok cesaretlendirdi. Yaylada ki hayatlarını belgesel açıdan ortaya koymak niyetiyle çıktım yola. Yayla bozulup yok olmadan bu haliyle bir çalışma yapmak için çabuk ettim. O yerler her geçen gün biraz daha betona maruz kalıyor , yok olmaktadır. Bu halleri ile evimizin önünden geniş bir kadraj yakalamak gün geçtikçe mümkün olmayacak…’’ 

Androjen bir çocuğun bakışını hissetmek ve şunu çift cinsiyetli oldukları bilinen salyangozlar ile birleştirmek. Zefir ‘in kırmızı hırkası ile benimde topraklarımda yetişen ve çok sevdiğim kanlıca mantarları ile ilişkilendirmek , Zefir- Zehir ilişkisi , düalistik okulamara da sebep olmaktadır. Ve uzunca bir süre filmin etkisinden kurtulamıyorsunuz. Yaşamın gerçekliği öylesine baskın ki sanki sabah o kahvaltı sofrasında tereyağında pişirilmiş yumurtalara siz de ekmek banıyorsunuz. Yayla kültürüne , yok olmaya yüz tutmuş geleneklere dikkat çekiliyor. Film boyu Nergis adında bir ineğin gözündeki yansımalardan görüyoruz pek çok şeyi. Ve bir rüya. Daha anlatmayayım , nasılsa izleyeceksiniz.. 

Niyazi Koyuncu ile ilgili bir detay da verdi Belma Hanım söyleşi de. Soruda ‘’ Niyazi ‘nin ormanın içinde gitar çalan biri oluşu ve Zefir’in kendiliğinden oraya gitmesi fazla yapay durmuş , alakasız olmuş bence ‘’ diyordu adamın biri. Bunun üzerine Belma Hanım ; ‘’Kazım Koyuncuyu biliyorsunuzdur. Bir hayranı bir gün O’na sizi dinlerken bir çocuğun ormanında yürür gibiyim diyor , ben de O çocukla bu filmin ormanlarında yürüyorum.’’ 

Her şey bir yere hiç ummadığımız şekliyle bağlanmıştı sonunda. Hiç bir kare sebepsiz değildi anlamıştık. Doğru okuyamamıştık sadece. Bulmacanın parçalarını tamamlamak beni rahatlatmıştı ve bir an önce filmi birlikte gözlemlediğim insana öğrendiklerimi yetiştirme heyecanını duydum. Çıkışta anne ve baba ile sohbet etme imkanı buldum. Öylesine güzel insan oğlu ki beni evlerine Kaleboynu yaylasında ki güzel sofralarına davet ettiler. Bu ne demekti ! boynuna sarılmak istedim Sevinç Hanımın.Sarıldık da. Bundan 3 gün önce Radikal gazetesinin Hayat ekinde ki bir sinema eleştirmeninin film üzerine yazdığı yazı canlarını sıkmış olmalı ki üzüntüyle bahsettiler. Yazı da eleştirmen filmin adını ZİFİR olarak yazmış ve eklemiş ‘’ hangi anne kızına böyle bir isim verir , zift , pis. Olacak şey değil ! ‘’ karalama her yerde , kendi kendinin cezasını vermiş olsa gerek dedik geçtik, attık şekerlerimizi çayımıza. Mantarları anlattı bana uzun uzun. Ben memleketim Kastamonu’dan bazı yemekleri O da güzelim Çam İçi yerleşkesini anlattı. Baba Şükrü Baş Ordu’ da yerel bir gazetede köşe yazarlığı yapıyor. ‘’ Film çekimleri boyunca evde kalanların listesini tutmadım bile , vali içeride uyuyor jandarmalar kapıda , ben elimde tüfek mantarları almasınlar Belma haftaya gelecek çekime devam edeceğiz diye ileri geri yürüyerek başlarında sabahları nöbet tutuyorum : ) , bir sürü kızımız , oğlumuz oldu , şenlendik canlandık… ‘’ 70 küsür yaşlarında böylesine güzel bir kadın , yakışıklı bir adam , böylesine gönüller zor bulunur , ne şanslıydım ve ne güzel bir gündü.. 

Daha yenilerinin olması umuduyla bir sonraki filmin çekiminde gönüllü olarak çalışmak istediğimi de söyledim gitti. Bakalım neler olacak… 

Ilık bir rüzgar ile , hepinize iyi seyirler