Aydın Yazarlar ve Şairler Derneği, Söke Şairler ve Yazarlar Derneği’nin katkılarıyla 28 Temmuz 2011 tarihinden itibaren Aydın’da Vali Recep Yazıcıoğlu Kültür Merkezi Salonu’nda Aydınlı ve Sökeli şair, ve yazarların eserleri halka açık bir sergi ortamında açıldı. Açılışını Aydın İl Kültür ve Turizm Müdürü Nuri Aktaka ve İl Özel İdare Genel Sekreteri Halil İbrahim Aktemur ve Aydın Belediyesi başkan yardımcısı Şefika Gülay Günday tarafından açılışı 01. 08.2011 Pazartesi günü saat 16.00 da gerçekleşti. İl Kültür ve Turizm Müdürü Nuri Aktaka, serginin açılışını yaparken özetle şunları söyledi: 

Aydın’ımızda efeler diyarında şairlerimiz ve yazarlarımız vardır. Onlarla gurur duyuyoruz, . Böylesi sanat, kültür içerikli bir serginin sıcak bir ortamda Aydın’da, Söke ve Nazilli ‘den gelen şair ve yazarlarımızın şiirlerini, kitaplarını burada halka açık olarak görmek bizleri sevindiriyor. Başta Aydın Yazarlar ve Şairler Derneği başkanı Şükrü Öksüz olmak üzere tüm emeği geçenleri tebrik ediyor ve başarılarının devamını diliyorum “ dedi. 

Şiir ve kitap sergisi ve imza günleri, 15 gün açık olarak kalacaktır. Şiir ve kitaplarıyla katılanlar: 

Mustafa Kemal Yılmaz, Sadettin Demirayak, Şükrü Öksüz, Tülay Sarayköylü, Abdülkadir Güler, Mehmet Orhan, Yaşar Uyar, Ali Haydar Öztürk, Süleyman İncedal, Metin Akdeniz, Şefika Çobanoğlu, Güner Dokuyucu, Nevzat Seçen, Nesrin Özdamar, Naim Özdamar, Ali Didili, Belma Alper Uçar, Ergül Gül, Abdullah Bedeloğlu, Savaş Sarıkaya, Yıldız Nadir Ünlü Ergün Doğan, Özlem Algün Akdağ, Osman Gökçe, Ertan Acar ve Nesrin Özdamar şiir ve kitaplarıyla sergiye katıldılar. 

Aydın'da hazırlanan ve 15 gün devam edecek olan Şir vekitap imza günlerinin sağlıklı ve başarılı geçmesini diliyor ve tüm emeği geçenleri sanatımız ve kültürümüz adına tebrik ediyoruz… Sözümü Eski Aydın Milletvekili Sayın Mustafa Kemal Yılmaz' ın tüm kitaplarının ön sayfalarında özenle yazılıp yer alan bir sözüyle bağlamak istiyorum. 

KİMİ ÇOKTAN YİTMİŞ
 

KİMİ EĞİK, KİMİ YAN YATMIŞ
 

KİMİNİN KIRILMIŞ BAŞI…
 

KİTAPLAR İSE DİMDİK, HEP AYAKTA
 

KİTAPLAR
 

EN DAYANAKLI
 

MEZAR
 

TAŞI…. 

M. Kemal YILMAZ 

Üç Demet Şiir / Aydın 2006. 

Ortaokulu bitirdiğim sene, zamanın geçmek bilmediği günlerden birinde, annemin o sıralar bir gölet inşaatında çalışan akrabası, hastalanan karısı ve kızını köyden alıp bize getirmişti. Kadının hastalığını şimdi hatırlamıyorum. Ama on gün kadar Elazığ’da, şöyle ki bizde kalması gerekiyordu. Mahmut abenin o kadar izni yoktu. Çalıştığı şantiyeye geri dönecekti. Nereden estiyse, ben de onunla gitmek istedim. Aklımca, on günlüğüne de olsa can sıkıntısından firoş edecektim. 

Ertesi sabah; camında “Harput Ceylanı” yazan, kamyondan bozma, üstü açık bir köy otobüsüne bindik. Hasır taburelere oturarak, koyunların, keçilerin, tavukların arasında yola koyulduk. Gölet inşaatına giden yol ayrımında üstümüz başımız kıl, tüy içinde Harput Ceylanı’ndan indik. Oradan, tepelerin arasında kıvrılarak uzanan toprak bir yolda iki saat yürüyerek günlük güneşlik bir öğlen vakti şantiyeye vardık. 

Şantiye büyükçe bir derenin kenarına kurulmuştu. Beş tane prefabrik baraka ile küçük bir kerpiç ev vardı. Şantiyeden epey aşağıda dozer ve damperli kamyonlar çalışıyordu. İlk barakanın dereye bakan tarafında; altında üstü meşe dallarıyla kaplı bir büyükçe bir çardak vardı. Önce çardakta oturup birer soğuk ayran içtik. Sonra Mahmut abe bize ayran getiren odacıdan odasının anahtarını alıp barakaya gitti. Ama gitmesiyle pencereden odacıya bağırması bir oldu. Odacı koşarak giderken ben de arkasına takıldım. Baraka, dar bir koridorun iki yanında karşılıklı dört odadan oluşuyordu. Mahmut abenin odasına girdiğimizde yüzünün kireç gibi olduğunu gördüm. Titreyen bir sesle, odacıya; 

“Ben yandım!” dedi.
Üstünde bir daktiloyla evrak ve yazı malzemelerinin bulunduğu tahta masanın çekmecesi ardına kadar açıktı. Boş çekmeceye bakan Mahmut abe; 

“Paralar! İşçilerin aylığı, mazot parası, avanslar, iaşe parası… Hepsi gitmiş!” dedi. Sonra odacıya sitem ederek; 

“Sana o kadar, bu odaya göz kulak ol demiştim. Ne yapacağım şimdi ben?”  

Odacı; elli, ellibeş yaşlarında, uzun boylu, geniş yüzlü, ağarmış dağınık saçları, birkaç günlük sakalı ve iri gözleriyle dünyaya meydan okur gibi bakan heybetli bir adamdı. Sağ kaşının ortasından alnına doğru derin bir yara izi uzanıyordu. Geniş ve dik omuzuna örttüğü puşisi, cepkeni, şalvarı ve ayağındaki ucu kıvrık yemenisi ile birinci bakışta insanda korku uyandıran biriydi. BAşık Olmaya bir yara izi de kulağının yanından başlayıp kalın ve etli çenesinin yanından geçip boğazından aşağı iniyor, yakasız gömleğinin altında kayboluyordu. Yaşlı olmasına rağmen tehlikeli birine benziyordu. O da şaşkın ve üzgündü. Mahmut abe adama; 

“Çabuk pikabın şoförünü çağır, karakola gideceğim.” deyince, odacı; 

“Gurban olam Mahmut beg, hele birez dur!” dedi. “Garagola gideceksin de ne olacak? Çekmecenin anahtarı sendeydi lakin odanın anahtarı bendeydi. Para bahan emanetti! Cenderme önce beni, sonra aşçıyı, sonra şöferleri, sonra da işçileri… hepimizi bir bir falakaya yatıracak. Suç desen, illa ki adamlardan biri zopaya tehammül etmeyecek; “Yeter, vurmayın, ben yaptım!” diyecek. Cürüm o garibanın üstüne galdığı gibi para da gidecek. Dur birez, hemen cendermeye heves etme!”  

“Candarmaya gitmeyeyim de ne yapayım Nüfel dayı? Patrona ne diyeceğim ben?” 

Nüfel dayı, şalvarının cebinden tütün tabakasını çıkarıp bir sandalyeye oturdu. Bir sigara sardı. Benzin kokan fitilli çakmağıyla sigarasını yaktı. Sigarasından birkaç derin soluk çektikten sonra, soran bakışlarla Mahmut abeye bakıp; 

“Mahmut beg, senin bahan itimadın var mıdır?” dedi. 

Mahmut abe, biraz tereddüt ettikten sonra; 

“Tabii ki var Nüfel dayı. Yav sen de öyle bir şey söyledin ki şimdi!” 

“Darılma Mahmut beg, sen benim eski halımı ahvalımı bilisen, demem ondandır.”  

Bir süre ikisi de sustu. Sonra Nüfel dayı; 

“Bak Mahmut beg, bu işin altından bi tek Derin Hoca kalkar. Hoca, bu aylarda ya Piran’dadır, ya Gisto’dadır. Gelirse alıp getireyim. Eğer o hırsızı bulamazsa o zaman işi cendermeye havale edersin. Ben de ceremem neyse çekerim gardaşım.” dedi. 

Mahmut abe biraz düşündükten sonra sessizce kabul etti.
Nüfel dayı; 

“Yarın zabah erkenden dönerim. Ben gelinceye gader kimseye paranın çalındığını söyleme.” dedikten sonra, inşaat sahasındaki koyu yeşil renkli bir pikaba binip gitti. 

Mahmut abeyle odadan çıktık, gidip çardağın altında oturduk. Peş peşe tütün sarıp içen Mahmut abe derin bir düşünceye dalmıştı. Beni unutmuştu. Gölet sahasından gelen iş makineleriyle, taş boşaltan kamyonların gürültüsüne deredeki kurbağaların sesi karışıyordu. Canım sıkılmıştı. Geldiğime geleceğime pişman olmuştum. Sessizce kalkıp dereye indim. Cam gibi saydam ve berrak bir su, taşların arasında kıvrımlar yaparak akıyor, suyun içindeki yuvarlak taşlar güneşte göz kırparak parıldıyordu. Derenin iki kıyısında adını bilmediğim bir sürü bitki vardı. Bir taşın üstüne oturup, suyun akışını seyre daldım. Bir şey mantığıma takılmıştı; odacının, ‘eski halım, ahvalım’ dediği şey! Bu vahşi görünüşlü adamın mazisinde bir sır olmalıydı. Bir an, gidip Mahmut abeye sormayı düşündüm. Sonra vazgeçip dere boyunca dolaşmaya çıktım. Okuduğum macera romanlardaki ıssız yerleri keşfe çıkmış biri gibi hissediyordum kendimi. Ama biraz ilerleyip, tırmandığım bir kayanın üstünde kurumuş bir yılan derisi görünce tırstım ve şantiyeye geri döndüm. 

O gece çardağın altında, lüks lambasının ışığında oturup yemek yedik. Sonra çaylar geldi. İşçilerin sohbeti, şarkı türkü söylemeleri bitince herkes barakasına uyumaya gitti. Mahmut abenin odasında bana yapılan yatakta, dereden gelen kurbağa seslerini dinlerken uyumuşum. 

Sabahın birinci ışıklarıyla birlikte uyandım. Mahmut abe hâlâ uyuyordu. Sessizce giyinip çardağın altına gittim. Serin bir rüzgâr esiyor, toprak yoldan tozlar kalkıyordu. Etrafta kuş cıvıltılarıyla derenin sesinden bAşık Olmaya ses yoktu. Biraz sonra aşçı kalktı. Derede elini yüzünü yıkadıktan sonra mendiliyle yüzünü kurulayarak mutfağa gitti. 

Mutfaktan çorba kokuları yayılırken öteki işçiler de birer ikişer kalkmaya başlamıştı. Dereye inip yüzümü yıkadım. Keyfim kaçmıştı. Daha şimdiden on gün nasıl geçecek diye dertlenmeye, başlamıştım. Aşçının seslenmesiyle yukarı çıkıp çardağın altında isteksizce çorbamı içmeye başlamıştım ki, birden pikabın sesini işittik. Az sonra arkasından kaldırdığı bir toz bulutuyla barakanın önünde duran pikaptan önce Nüfel dayı, sonra beyaz sarıklı, cübbeli, uzun boylu, zayıf, elmacık kemikleri çıkık, siyah sakallı, sert bakışlı, şalvarlı bir adam indi. 

Bu adam Derin Hoca’ydı. Nüfel dayı pikabın arkasından üstü bezle örtülü bir örme sepeti alıp hocayla birlikte çardağın yanına geldi. İşçiler hocaya hoş geldin deyip yer gösterdiler. Çatık kaşlarıyla herkesi dikkatlice süzen hoca herkesle merhabalaştıktan sonra Mahmut abe işçilere, kendisi Elazığ’a gittiğinde odasına giren birinin çekmecedeki paraları çaldığını söyledi. Sonra, çalışmaya gitmeyip arkadaki barakanın gölgesinde kendisini beklemelerini söyledi. Benim varlığımı unutmuşlardı yine. Hocayla Kürtçe konuştukları için ne dediklerini tam anlamıyor, merak içinde neler olacağını bekliyordum. 

Çorbalar içildikten sonra Mahmut abe, Nüfel dayı ve şoför kalkıp işçilerin yanına gittiler. Hoca da sepeti alıp mutfağa yollandı. O mutfağa girdikten az sonra sineklik takılmış pencereye yanaşıp içeriye baktım. Hoca yere çömelmiş, sepetten çıkardığı ayakları bezle bağlı beyaz bir tavuğun kanatlarını, ters çevirdiği mutfak kazanına sürüyordu. Beni görmesinden korkarak gidip çardağın altında oturdum. Tuhaf şeyler olacağını sezmiş, heyecanlanmaya başlamıştım. Az sonra mutfaktan çıkan hoca elinde sepetle Mahmut abenin odasına gitti. Ben de arkasından pencereye!.. Hoca, tüyleri kazanın isiyle kapkara olmuş tavuğu odanın ortasına koyup, sepeti de tavuğun üstüne kapattıktan sonra barakanın arkasında bekleyenlerin yanına gitti. 

Derin Hocanın, tavuğun tüylerini kazanın isine sürdüğünü benden bAşık Olmaya hiç kimse bilmiyordu. 

Hocanın işçilere Kürtçe söylediklerini Mahmut abe de Kürtçe bilmeyenler için Türkçeye çeviriyordu. Hoca uzunca bir dua okuduktan sonra, odadaki sepetin altında tavuk kılığında bir cin olduğunu, onu okuyup üflediğini söyledi. Herkes sırayla Mahmut abenin odasına girip, besmele çekerek sağ elini sepetin altına sokacak, cinin sırtını üç defa sıvazlayacak ve avucunun içine bakmadan elini yumruk şeklinde sıkıp odadan çıkacaktı. Hoca söylemeden hiç kimse sağ elini açmayacaktı. Cin masum olanlara hiç bir şey yapmayacaktı. Ama parayı çalan kişi tavuk kılığındaki cine elini sürer sürmez öyle bir çarpılacaktı ki, ağzı bir tarafa, burnu bAşık Olmaya tarafa gidecek, yüzü kömür gibi kapkara olacak, ömrünün sonuna kadar da öyle kalacaktı! 

Hoca koridorda, oda kapısının önünde yerini aldıktan sonra Mahmut abe birinci önce Nüfel dayıyı çağırdı. Kapının önünde Nüfel dayının sağ bileğini tutan hoca, bazı dualar okuyarak onu odaya soktu. Odadan çıkınca da, sağ elinin kapalı olup olmadığını kontrol ederek onu koridorun sonuna gönderdi. Sırayla herkes odaya girip çıktıktan sonra sağ elleri yumruk şeklinde sıkılı olarak Nüfel dayının yanına gönderildi. Son adam da çıkınca hoca herkesi dışarıya çağırdı. 

Duvarın dibinde sıraya girince, hoca yine dualar okuyarak baştan itibaren herkesin sağ elini tutup açmaya başladı. Eli açılanlar ellerindeki siyah lekeyi görünce korkuya kapılıyor, şaşkın bir yüz ifadesiyle; bu da nereden çıktı dercesine birbirlerine bakıyordu. Derken adamın birinin eli açıldığında avucunun bembeyaz olduğunu gördük. Hoca adamın bileğine yapışıp, Kürtçe;
“Awa dizzek ew é!” diye bağırdı. (şimdi hırsız bu!)
Herkes şaşırmıştı. Mahmut abe; 

“Hocam, eğer bu adam parayı sakladığı yeri gösterirse, cine söyle benim hatırım için bu hırsızı çarpmasın!” dedi.
Adam ter içinde kalmış, utancından kimsenin yüzüne bakamıyor, başını yerden kaldırmıyordu. Şeytana uyduğunu, parayı sakladığı yeri göstereceğini söyledi. 

Hoca bir müddet daha dualar okuyup dört bir tarafa üfürdükten sonra Mahmut abe, hoca ve ben adamın parayı sakladığı yere gittik. Adam parayı şantiyeden epey uzağa, bir kayanın altına saklamıştı. Parayı sayan Mahmut abe adama, onu işten çıkardığını söyleyip kovdu. Sonra hoca ile birlikte şantiyeye döndük. Mahmut abe derin Hocaya biraz para verip adamı pikapla köyüne yolladı. 

Olup bitenler hoşuma gitmişti. O gece çardağın altında Nüfel dayı ile sohbet ederken bir ara cebinden bir nohut çıkardı. Çakısıyla nohutu ikiye böldü. Puşisini sıkıca burup başına sardıktan sonra nohutun bir parçasını kulağının hemen üstünde, puşisinin altına soktu. Eliyle, yarım nohutun yerli yerinde olduğunu kontrol ettikten sonra çakısını katlayıp cebine soktu. Merak etmiştim. Sorduğumda, nohutu kulağının üstündeki bir noktaya bastırdığında baş ağrısının geçtiğini söyledi. Uyumak için kalktığımızda; 

“Zabahınan ava gideceğim. Burada tek başına yarensiz canın sıkılır. Mahmut beg izin verirse sen de gel, sana tabanca atmayı da öğretirim!” deyince sevinçten havalara uçacaktım az daha.
Ama lüks lambası sönüp de yatağa girmemle, mantığıma cinin gelmesi bir oldu. Ya cin hâlâ odadaysa? Bildiğim bütün duaları peş peşe okuyup dururken uyumuşum. 

Sabah, daha güneş doğarken Nüfel dayının sesiyle uyandım. Giyinip çardağa koştum. Nüfel dayı aşçıyla kumanya hazırlıyordu. Birkaç tane sac ekmeği, domates, salatalık ve koca bir kalıp peynirle iki çay bardağı, çaydanlık, yarısı dolu bir paket çay, gazete kâğıdına sarılmış bir avuç kesme şeker, hepsi büyükçe bir beze konup çıkın yapıldıktan sonra masanın üstünde duran av tüfeğini omuzuna asan Nüfel dayıyla yola düştük. Koca av tüfeği; bu iri yarı, uzun boylu adamın omuzunda çocuk oyuncağı gibi duruyordu. Fişekliği ben taşıyordum. 

Sevinçten uçuyordum… Keyfime diyecek yoktu! Bir yandan sohbet ediyor, bir yandan dere boyunca uzanan patikadan tepelere doğru yürüyorduk. Bir koruluğun yanından geçerken kulağımıza keklik sesleri geldi. Bana sus işareti yapan Nüfel dayı önde, sessiz adımlarla çalıların arasına girdik. Biraz ilerleyince büyükçe bir kayanın üstünden bir kekliğin uçtuğunu gördük. Keklik uzaklaşmamıştı. Hâlâ yakınlarda bir yerden sesi geliyordu. 

O sırada Nüfel dayı dikkatlice yere bakmaya başladı. Önce düşürdüğü bir şeyi aradığını sandım. Az sonra çömelip parmağı ile yeri işaret etti. Yerde, toprağın üstündeki çalı çırpı parçalarıyla, kurumuş yaprak ve otlardan bAşık Olmaya şey göremiyordum. Nüfel dayı gülerek elini bir tutam ota doğru uzattı. Sonra bir hamlede onu avuçladı. öteki eliyle dikkatlice otları ayıklayınca avucundaki kuş ortaya çıktı. Bu bir keklik yavrusuydu. Keklik yavrusunu cebine koyan Nüfel dayı parmağı ile bAşık Olmaya bir noktayı daha gösterdi. Otların arasında bir keklik yavrusunun daha olduğunu anlamıştım, ama onu göremiyordum. Nüfel dayı az önceki gibi bir yavru daha yakaladı. Avucundaki otları ayıkladıktan sonra yavru kekliği bana verdi. Tüyleri yeni çıkmış yavrunun kalbi çılgın gibi atıyordu. Nüfel dayı, anne kekliğin tehlikeyi sezince dikkatimizi kendi üzerine çekmek için yakın bir yere uçtuğunu, henüz uçamayan yavruların ise pençeleriyle yerden bir tutam otu kavradıktan sonra sırt üstü yatarak gizlendiklerini anlattı. Sonra keklik yavrularını tekrar yere bıraktı. Yavrular pençeleriyle otları yakalayıp hemen sırt üstü yattılar. Bir anda yine gözden kaybolmuşlardı. Onları alıp eve götürmek istediğimi söylediğimde bana çok ilginç bir şey öğretti. Keklik yavrularının kakaları tüylerine yapışıp kururmuş. O yüzden yavrular büyüyünceye kadar anne keklik devamlı yavruların arkasındaki tüyleri temizlermiş. Temizlemezse yavrular zamanla kakalarını yapamayıp ölürmüş. 

“O işi sen yapamazsın yeğenim. Ölür bu yavrular. Yazık olur… Şimdi biz gidince anne keklik gelip bunları alır. Yavrusu olan hayvanlar avlanmaz, günahtır.” dedi. 

Kaşını tam ortadan ikiye bölen yara iziyle, tehlikeli bir kavgadan yeni çıkmış bir kabadayıya benzeyen bu yaşlı adamın anlattıkları beni şaşırtıyordu. Gittikçe sevmeye başlamıştım Nüfel dayıyı. 

Tekrar yola düştük. Daha on adım atmamıştık ki, yerde bir ıslaklık gördük. Nüfel dayının yüzü endişeyle asıldı. Bir müddet etrafı dinledi. Tüfeği omzundan indirip namluya fişek sürerken; 

“Buraya ayı ya da domuz işemiş.” dedi. “Yarım seat olmuş. Unutma yeğenim, domuz seni govalarsa sakın düz goşma. Domuzlar goşarken sağa sola manevra yapamaz. Eğer sen manevra yaparak goşarsan, şaşır, seni govalamayı bırakır.” 

“Ya ayı kovalarsa?”  

“Allah yazdıysa bozsun yeğenim. Ayı saldırırsa goşmanın feydası yoktur.”
Etrafta vahşi hayvan varsa, korkup kaçsın diye havaya bir el ateş ettikten sonra tekrar yola koyulduk.
Şimdiden, eve döndüğümde arkadaşlarıma anlatacağım bir sürü maceram olmuştu. Keyfim yerindeydi. Bir müddet sonra küçük bir şelaleye geldik. Su, döküldüğü yerdeki kayayı oymuş, derin bir havuz oluşturmuştu. Suyun kenarında küçük bir kumsal vardı. Kumların üstü sabah su içmeye gelen hayvanların ayak izleriyle doluydu. Nüfel dayı tek tek, bütün izlerin hangi hayvanlara ait olduğunu bana öğrettikten sonra ateş yakıp çaydanlığı üstüne koyduk. Kahvaltı yaparken, nereden mantığıma geldiyse; 

“Nüfel dayı, senin çocuğun var mı?” diye sordum. 

Bu gün gibi hatırlarım. Yaşlı adamın yüzünü acı bir hüzün kapladı. Uzaklara bakıp, derin bir iç geçirdikten sonra acı bir şeyi hatırlarmış gibi konuştu; 

“Bende çoluk çocuk yoktur yeğenim. Ben heç evlenmedim.” 

Üstüme vazifeymiş gibi; 

“Niye evlenmedin?” dedim. 

Bir süre yüzüme gülümseyerek baktıktan sonra bir sigara sarıp, ateşten aldığı ucu yanık bir dal parçasıyla yaktı. Sonra; 

“Anlatayım da dinle yeğenim.” dedi. 

Şunlar, Nüfel dayının o gün bana söylediklerinden kelimesi kelimesine aklımda kalanlardır: 

“Ben on dokuz yaşına yeni girmiştim ki, babamı öldüren adamla, onun gardaşını öldürdüm. Cendermelerin arasında, Eleziz adliyesinden çıkarken, tam merdivanların üstünde vurdum onları! 

Babam vurulduğu gün üstündeki ganlı gömleği, anam getirip ögümde yere atmıştı. 

“Bu gan yerde galırsa sahan sütümü helal etmem!” demişti. 

O dakka anlamıştım ki, o adamı vurmak boynumun borcu olmuştur. Öbür gardaşlarım daha küçüktü. Gaderim bu şekil tecelli etmişti artık!.. 

Neysene yeğenim, ben ataş açınca cendermeler can derdine düştü, her biri bi yana dağıldı. Onlar toparlanmadan başladım gaçmaya. Adliyenin arkasından Arpa meydanına, ordan Bakırcılar çarşısına, ordan da tiren yoluna gader goştum. Cendermeler yetişemedi. Önce Şorşor deresinde ağaçların arasında saklanıp bir zeman nefeslendim. Sonra Salı Baba’daki bağların içinde gizlendim. Garanlık basınca anamgilin köyüne gittim. Daha ben gitmeden habarım gitmiş. Tebii, ertesi gün cenderme peşime düştü. Ben, hısım akrabanın bir köyünden diğerine giderken, cenderme de peşimden köy köy beni takibe başladı. Gittikleri köylerde akrabalarımdan her kim varsa falakaya yatırıp yerimi sorardı cenderme. Lakin kimse hiyanetlik etmedi bahan. Bir iki ay sonra da peşimi bıraktılar. 

Derken yeğenim, bi gün Eleziz cendermesine yeni bir yüzbaşı geldi. Adam koca Eleziz’de ganun gaçağı kim varsa peşine düştü. Daha altı ay dolmamıştı ki ben hariç, bütün gaçakları tek tek eseledi (yakaladı). bundan sonra heç bi yerde uzun zeman galamaz oldum. Eyi bir atım vardı, dağdan dağa, köyden köye gaçtım durdum. Lakin ben gaçtıkça yüzbaşı beni govaladı… Fıllaket bi adamdı!.. Dağ bayır demedi, yaz gış demedi, yağmur çamur demedi govaladı durdu beni. Gittiği köylerde zopasını yemeyen bi Allahın gulu galmamıştı.  

İnsan, bir kere dağda gezmeye alışmasın yeğenim… bi daha mapusluğu göze alamaz. 

Gençtim, guvvetliydim, kesgin nişancıydım, attığımı vururdum. Hâsılı bir cengâverdim, bir civandım ki, sorma getsin!.. 

Benim yüzümden köylülerin zopa yemesine içim yanıyordu ama nasıl olsa bu yüzbaşı beni govalamaktan yorulur, peşimi bırakır diyordum. Lakin bırakmadı! O peşimi bırakmayınca ben Eleziz’i bıraktım, tuttum Mameki dağlarına gittim. Sandım ki, yüzbaşı Eleziz hududunu geçip de Mameki’ye gelmez. Vallahi de geldi yeğenim! 

Bu yüzbaşının benimle ne alıp veremediği vardı, o gün bu gün keşüf edemedim getti. Canıma gastetmişti! Bu gader üstüme gelecek ne vardı yani, altı üstü iki adam vurmuştum!.. 

Neysene, tam iki sene Mameki dağlarında da beni govaladı durdu bu yüzbaşı. Bir gaç muharebeden canımı zor gurtardım. Yukarda Allah var, isteseydim çok ekser vururdum. Lakin bilirim, emir guludur diye can alıcı ataş etmezdim onlara. Bi zeman sonra ben bu yüzbaşıdan gorkmaya başladım yeğenim. Ezrail midir nedir? Lahnet olsun dedim, tuttum Sivas tarafına gittim. Ben, dağlarda dolanırken bi yandan da avladığım ayı, geyik, gurt, tilki, her neyse onların postlarını gurutur, beni avcı zanneden köylülere, çerçilere tırampa eder, onlardan, mermi, çay, tütün, kibrit, duz, üst baş gibi ihtiyaçlarımı alırdım. Köylere yakın gitmez olmuştum artık. 

Neysene… bi gün dağda gözlerden ırak eyi bi mağara keşüf ettim. Gışın da eli gulağında… Mağaranın ögünü daşlarla eyicene gapattım. Etirafta av heyvanı, derelerde alabalık, meyva, felan u bevan çoktu. Mağarada geyfim eyidi. Ataşımı yakardım, yıkanırdım, teştte* hamur yoğururdum, ekmek pişirirdim… Aç galmazdım heç. İki sene gader orda çok rahat ettim.  

Bir gün mağarada ataş yakmışım, vurduğum bi geyiğin etini pişiriyorum. Mavzerim de birez uzağımda, duvara dayalı duruyor… Ben ataşla uğraşırken birden iki herüf içeri girdikleri gibi tüfenklerini üstüme çevirip beni yesir aldı. Kimsin, buralarda ne arasin dediler. Ellerim havada, oturduğum yerde elece gala galdım. Avcıyım gardaşlar dedim, lakin inanmadılar. Megersem zabahtan beri beni gözetirmiş bunlar. Heç ayırt etmemişim… 

Ataşta gızaran ete bakmalarından anladım ki, bunlar fıllakket açtır. 

“Temam ağalar!” dedim.
“Ben gaçağım gardaş. Ocağıza düştüm. Lakin çok acım… Şu teştin altında birez nan var. Hele önce bu eti yiyelim, sora ne yapacaksaz yapın, razıyım.” 

Bunların niyeti ölü ya da diri, beni cendermeye vermek. Kelle parası alacak namussuzlar. 

Bir Gamam var. Her zeman sırtımda, gabzası ensemin altında taşırdım. Bi tek uyuduğum zeman çıkarırdım. Bunlar aç gurtlar gibi ete saldırınca gamayı çekmemle bahan yakın olan herüfün omuzuna sapladım. Öbürü tüfengini çevürüp ataşlayıncaya gader ben bunun üstüne atladım. Başladım bunla boğuşmaya. Tüfengi elinden alayım derken bu bıçağını çekip sallayınca kulağımdan aşağı etimi yardı. Canımı zor gurtardım. İkinci salladığında alnımdan aşağı… Adam benden de cengâver çıktı yeğenim! Öldürecek beni pezevenk! Öbürü omuzuna sapladığım gamanın derdine düşmüş, tüfengi yerde duruyor. Hâsılı sonunda mavzerimi gaptım, elinde bıçak olan herüfü bacağından vurdum. Bu gurşunu yeyince elindeki tüfengi atıp başladı yalvarmaya; biz ettik, sen etme demeye… Meğersem ki tüfengi boşmuş namussuzun. 

“Ulan aç köpekler, boş tüfengle dağda eşkıya mı basılırmış, sizde heç mi akıl yoktur?” diye mavzerin dipçiğiyle vura vura bunları govaladım, gettiler.  

Lakin sonra öldürmediğime pişman oldum. Bunlar şimdi köyü toplar, gelip burayı basar diye gorkmaya başladım. Mağarayı terk ettim. O gış çok zor geçti yeğenim. BAşık Olmaya bir mağara bulmasaydım ölüp gitmiştim. Yaralarım üç dört ayda anca sağaldı. Baş ağrısına da o gış yakalandım. 

Neysene yeğenim, o sene yaz gelince dayanamadım, tekrar Mameki’ye döndüm. Dağda rast geldiğim köylülerden öğrendim ki, benim yüzbaşı tayin olmuş, getmiş. Rehaat bi soluk aldım. Gardaşlarım da habar salmışlar, af rivayeti vardır, gelesin teslim olasın diye…  

Eşkıyalığın zor terafı nedir bilir misin yeğenim? 

Bir yağlı gurşun gelir de, datlı canıma değer şofesiyle (şüphesiyle) dağda yaşamak zor iş değildir. Zor olan, yalavuz yaşamaktır! İnsan evladı, yanında bir yareni olsun, arada sırada iki çift laf edeyim ister. Dağda dolanmaktan değil, yalavuz yaşamaktan bıkmıştım. Bazı var, gendi gendimle gonuştuğum bile olurdu. Bu af rivayetine birez de ondan gandım. Bir gece vurdum Eleziz’e, köyüme gettim. Megersem anam ölmüş. Helallık almamışım diye içim yandı.
Zabahınan anamın mezerini ziyaret ettin. Mavzerimi, dabancamı gardaşlarıma bıraktım, atıma bindim, Eleziz’e gidip teslim oldum. Adım cendermelerin arasında adam vurmuşa, dağda eşkıya durmuşa çıkmış bi kere… O sayede mapusta çok itibar gördüm yeğenim. Sağolsun gardaşlarım beni içerde parasız pulsuz bırakmadı. Çok şükür sonunda af da çıktı. Beni ordan doğru eskere yazdılar. İki sene de Bandırma’da esker durdum. Eşkıyalıktan sonra eskerlik bahan golay geldi. 

Hâsılı ekserlik de bitti yeğenim. Geldim köye. Lakin zaman eski zaman, köy eski köy değil. Her şey olmuş para! Meslek desen bende yoktur! Yoksuzluk zordur yeğenim. Neçe bir gardaşlarıma el açacam? O arada bir şirket dağda alatirik hattı çekermiş. Bunların şantiyesine bir iki gabadayı musallat olmuş. Gözü pek bi bekçi ararmış bunlar. Bir tanıştan namımı işitmişler. Beni aldılar işe. Adımı işitince o gabadayılar ortadan gayboldu. Üç dört sene de bu ahval üzerinde geçti. Derken yeğenim, bu gader hay huy içinde evlenme zemanı geldi geçti, bizde saç baş ağardı… İş yoktur, meslek yoktur, para desen o da yoktur. Hem; gençliğinde adam vurup da dağda eşkıya durmuş adama kim gızını verir? O iş bittince bu şantiyede iş buldum. Bakalım gaderimiz bundan sonra ne gösterir.” 

Nüfel dayının geçmişindeki ‘halının, ahvalının’ ne olduğunu öğrenmiştim artık. Öğrenmiştim ama bir yandan da çok üzülmüştüm. Dayımdan** sonra tanıdığım ikinci eşkıya Nüfel dayı olmuştu. Kahvaltıdan sonra bana tüfekle ateş etmeyi, sonraki günlerde derede balık yakalamayı, hayvan izlerini nasıl okuyacağımı, hangi yılanların zehirli olduğunu, büveleri, *** akreplerin yuvalarını bulmayı, onlardan korunmak için dağda nasıl yürüneceğine kadar bana çok şey öğreten bu adamla hayatımın en unutulmaz günlerini geçirdim. Dönüş zamanı geldiğinde bundan sonra eve gitmek istemiyordum. 

Son gün, sabah erkenden çardağın altında kahvaltı yaptıktan sonra Nüfel dayıyla vedalaştık. Mahmut abeyle pikaba binip yola koyulduğumuzda, pencereden sarktım ve şantiye gözden kayboluncaya kadar arkamızdan bakan Nüfel dayıya el salladım. Zaman zaman Mahmut abe bize geldiğinde birinci iş Nüfel dayıyı sorardım. Her seferinde bana selam gönderirdi. Çok sevinirdim. Üç yıl sonra Mahmut abe şantiyeyi sel bastığında eşyaları kurtarmak için koşuştururken belindeki tabancanın kendiliğinden ateş almasıyla vurulup öldü. Onun ölümünden sonra bir daha Nüfel dayıdan haber alamadım. 

*Teşt: İçinde hamur yoğrulan büyük bakır leğen. 

** Eşkıya1 ve 2 

http://blog.milliyet.com.tr/Eskiya_____1_/Blog/?BlogNo=237451 

http://blog.milliyet.com.tr/Eskiya_____2_/Blog/?BlogNo=237485 

*** Büve: Ağ yapmayan, yılandan daha zehirli, tüylü, büyük bir örümcek. 

Yıldızlar bilir…

Sen bilirsin…

Gökyüzü bilir…
Ben eskiden böyle korkmazdım
Aşktan sevdadan…
Nisan’a inat, yağmura inat
Alır başımı giderdim…
Titrek akşamlarda
Yıldızları seyreder kafa çekerdim.

Ben eskiden korkmazdım
Korkmazdım aşktan sevdadan…

Şahittir kaldırım taşları
Yanayakıla çektiklerime,
Sonra gökyüzü bilir
Sevdim mi nasıl severim
Kaç yürek eskitirim, bir sevda boyu…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir deli rüzgar eser,dökülür yapraklar
Sahilde martı sesleri hırçın dalgalar
Gözümde canlanır,eski sevdalar…

Önceleri bAşık Olmaya mı yağardı yağmurlar ki
Salardı bizi sevdalara doludizgin…
Gökyüzü bir bAşık Olmaya alem
Yıldızlar bir başka…
Alabildiğince korkusuz
Alabildiğince hür…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir fırtına kopar,sürgündür bundan sonra bulutlar
Yağar içime,inceden bir sızı kaplar

Oysa şimdi yitip giden ne ki ?..
Nedir bu korku bu endişe ?..
Ve neden korkutur beni ?..
Gözlerindeki ışıltı…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir güneş doğar,ateşini yeniden yakar
Unuttuğumu sandığım güzel hatıralar

Neden hapseder sesin
Beni duvarlara usulca..
İnan korkmazdım aşktan sevdadan
Senden önce, sana dair…

Şimdi…
Bir gemi kalkar,bomboş kalır limanlar
Bir ben kalır,bir de mazideki aşklar.
Gözümde canlanır,eski sevdalar…”

Eğitim-Öğretim yılının sonuna gelirken, milyonlarca öğrenciyle birlikte anne ve babaları da merak ve heyecanlı bir bekleyiş sarmakta. Bu eğitim-öğretim döneminin sorumluluk ve gerekliliklerini yerine getiren öğrenciler tatili düşünerek sevinirlerken, bazı öğrencilerimiz de karnesi yüzünden başına neler geleceğini düşünüp korku ve telaş içerisinde endişe taşıyabilirler.

Anne-babaların, karneleri karşısında çocuklarına yönelik takınacakları tavır ve gösterecekleri yaklaşımlar ise onların kişilik gelişimlerine olumlu/olumlu olmayan etkiler meydana getirebileceği gibi muhakkak ki ruh dünyalarının şekillenmesinde de önemli etkenler içerir.

Öncelikle bilinmelidir ki, bir eğitim-öğretim döneminin sonucu olan karne, çocuklarımızın farklı dönemlerde girdikleri sınavlardan aldıkları sonuçların bir göstergesidir. Bu sınav performansını ise etkileyen birçok etkenin bulunduğu muhakkaktır. Karnelerdeki notlar, çocuklarımızın gerçek gayret, beceri ve yeteneklerinin göstergesi olmadığı gibi kişiliklerinin ölçümü ise asla değildir. Bununla birlikte çocuğunuzun yaşama sevinci ve hayatı yorumlayışı, kendini güvende ve değerli hissetmesi, saygılı olması, sosyal ilişkilerindeki başarısı ve sağlığı, karne notlarından çok daha önce gelmektedir. Bu yönüyle karne ve notlar bir sonuç olarak ele alınmalı ve bu sonucu meydana getiren davranışlar üzerinde durularak değerlendirme yapılmalıdır. Çocuklarımızın yetenekleri, becerileri ve kişilikleri bu değerlendirme sürecine hiçbir şekilde karıştırılmamalıdır.

Anne-babalar, çocuklarına onları sevdikleri, değer verdikleri ve destekledikleri mesajlarını her zaman vermeli, karnelerindeki notların onlara duydukları ilgi, sevgi, muhabbet ve değeri asla değiştirmeyeceğini hissettirmelidirler.

Çocuklarımıza neleri yapamayacaklarından çok neleri yapılabileceğini anlatmak, olumlu olmayan ve eksik bulduğumuz davranışlar yerine olumlu bulduğumuz ve beğendiğimiz yönlerini vurgulamak daha çok işe yarayacaktır. Aynı zamanda onu dinlemek, anlamaya çalışmak ne söylediği ve nasıl söylediğinden ziyade ne anlatmaya çalıştığına ve ne hissettiğini anlamaya yönelmek daha önemlidir.

Karnelere karşı sert tepki göstererek, kıyaslayıcı, aşağılayıcı, alay edici ve çocuklarımızın kişiliğine yönelik suçlamalar içeren tutumlarla yaklaşmak özgüvenini, kişilik gelişimini olumlu olmayan etkileyebileceği gibi, ruh dünyasında da tamiri mümkün olmayacak yaralar açabilir. Ayrıca bu yaklaşımlar, sorunlarımızı çözmenin ötesinde çocuklarımızı okula karşı daha da soğutabilir. Özellikle ilköğretimin birinci kademesindeki çocuklar için ailenin ve çevrenin onayını almak, özgüven gelişimi için çok önemlidir. Bu nedenle karneler değerlendirilirken çocuğu teşvik edici ifadeler kullanılmalıdır. Örnek olarak "Matematiğin 3 düşmüş aferin; ama ben senin daha iyisini yapacağına inanıyorum." şeklinde ifadeler kullanılabilir. Çocuklarımıza sert ve cezalandırıcı yaklaşmak yerine ailece bir durum değerlendirmesi yaparak, var olan eksikleri tespit etme ve bu eksiklikleri giderme adına destekleyici yaklaşımlar sergilemek her açıdan daha yararlı olacaktır.

Çocuklarımızla birlikte yapılacak durum değerlendirmesinde ise;

• Yargılamalara, aşağılamalara ve suçlamalara girmeden beklenmeyen sonuçların nedenleri üzerinde konuşulmalı, öncelikle çocuğumuzun fikirleri alınmalıdır.
• Beklenmeyen sonuçların tespiti ardından ne gibi önlemlerin alınabileceği üzerinde konuşularak muhtemel çözüm önerileri, daha çok çocuklarımızı düşünmeye ve konuşmaya yönlendirerek geliştirilmelidir.
• Çocuk başkaları ile kıyaslanmamalı ve başarılı olduğu çalışma yöntemleri birlikte keşfedilmeli.
• Çocuklarımıza güvendiğimiz hatırlatılmalı ve beklenmeyen sonuçların düzeltilebilmesine yönelik ortak kararlar alınmalı ve vakti geldiğinde uygulamaya konulmalıdır.
• Beklenmeyen karneden dolayı ağır çalışma programları hazırlanmamalı, çocuklarımızın tatil süresine de saygı duyularak, imkanlarımız dahilinde stres ve kaygılarını giderecek ve alaka ve yetenekleri de dikkate alınarak zihinsel olarak dinlenmelerine yardımcı olacak faaliyetler planlanmalıdır.

Gerektiğinde bir uzmandan da yardım alınarak, beklenmeyen sonuçların;

• çocuğumuzun iç dünyasındaki psikolojik nedenlerden mi,
• aile ortamından mı,
• öğretmen ve okuldan mı,
• yanlış arkadaş seçimi ve arkadaş ortamından mı,
• yoksa dikkat eksikliği gibi birtakım yapısal bozukluklardan mı
kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespitinin yapılması da problemin çözümüne anlamı olan ve önemli katkılar sağlayabilir.

Bir sonraki senenin başlangıcında okul ve öğretmen ile diyalog artırılarak nasıl bir yöntem izleneceği yönünde fikir alış verişinde bulunulmalı ve çocuğumuzun ilgi, yetenek ve akademik performansı değerlendirilerek çocuğumuzun gerçeklerine uygun makul beklenti ve hedefler belirlenmelidir.

Çocuklarımızın karnelerindeki performansın anne-babanın kendi performans ve kişilikleri ile özdeşleştirmemeleri gerekliliğiyle birlikte, karnelerdeki durum anne-babaların veli ve anne-baba olarak sorumluluklarını ne derece yerine getirip getiremedikleri noktasında bir öz eleştiri fırsatı olarak da değerlendirilebilir;

• Çocuklarımızı ne kadar tanıyoruz? Onların ilgi, yetenek, beceri ve zihinsel performansının ne kadar farkındayız? Ondan beklediklerimiz ne kadar gerçekçi?
• Çocuklarımıza ne kadar doğru yaklaşabiliyoruz? Çocuklarımızın içinde bulundukları yaş dönemi davranış özelliklerini biliyor muyuz?
• Motive etmek için kullandığımız aşırı tepkici ve kırıcı yaklaşımlar onları derslerden soğutuyor ya da konsantrasyonlarını bozuyor olabilir mi?
• Sorumluluklarını ayırt ettirmek adına, çocuklarımız hazır ve alıcı durumda değilken sık sık verdiğimiz nasihatler ve hatırlatmalar onları bunaltıyor ve stres ve kaygılarını artırıyor olabilir mi?
• Çocuğun okulda başarılı olabilmesi için temel gereksinimleri karşılayabildik mi?
• Çocuğumuzun okul ve derslere olan devam-devamsızlığı nasıl? Okuldaki davranış ve yaşantılarından ne kadar haberdarız? Okula ve öğretmenine karşı tutumu nasıl? Öğretmenleriyle ne kadar görüşebiliyor ve gerektiğinde önemli konularda psikolojik danışman/rehber öğretmene danışabiliyor muyuz?
• Arkadaşlarından ne kadar haberdarız? Arkadaş çevresi ve arkadaş ilişkileri nasıl? Çalışkan ve sorumluluk bilincine sahip çocuklarla mı, yoksa “boşvermiş” çocuklarla mı arkadaşlık kuruyor?
• Çocuğunuzun ders çalışma alışkanlığı var mı? Bunun için gereken uygun ortamı ve araç gereçleri sağlayabildik mi?
• Çocuğun geçmiş bilgileri, bugün yüklenenleri de öğrenebileceği alt yapıyı sağlıyor mu? Varsa bu yöndeki eksikler için gereken önlemleri doğru ve yeterli bir şekilde alabildiniz mi?
• Sizinle okulu, arkadaşları ya da kendisiyle ilgili özel duygu ve düşüncelerini rahatlıkla konuşup paylaşabiliyor mu? Çocuklarımızı yargılamadan, suçlamadan, kızıp-bağırmadan, aşağılamadan, alay etmeden ve saygı duyarak dinliyor ve anlayabiliyor muyuz?

Elbette ki, her anne-baba çocuklarının başarılı olmalarını ister ve bu konuda çaba harcar. Fakat bu uğurda doğru olduğunu düşünerek sergilediğimiz bazı davranış ve tutumlar yapıcı olmak yerine yıkıcı sonuçlar doğurabilirler. Yıkıcı sonuçlarla karşılaşmamak için herhangi bir tepki göstermeden önce kendinizi çocuklarınızın yerine koyarak empatik davranmak için çaba harcamalıyız. Kendinize soracağınız, “Ben bu durumda olsaydın ne hissederdim?, Ben bu durumda olsaydım anne ve babamdan nasıl bir tepki beklerdim?” gibi sorular size nasıl daha makul davranabileceğiniz konusunda ipuçları verebilir.

Unutmamalıyız ki; çocuklarımızı onların adına belirlediğimiz plan ve profile uydurmak için baskı yapmak ve kendi ihtiras ve beklentilerimiz doğrultusunda yönlendirmek yerine, kendi ilgi, yetenek, beceri ve kabiliyetlerini keşfedebileceği ortamlar hazırlayarak ve kendi gerçeklerine, beklentilerine ve planlarına göre hareket etmeleri yönünde koşulsuz olarak desteklemek onları daha mutlu, huzurlu ve kendileriyle barışık yapacaktır.

Sinan ÇAĞIRAN
www.EgitimHaberim.com

Siz bizim evin balkonunu bilmezsiniz. Daralınca hemen atıldığım tek yer orasıdır. Ben hep orada soluk alırım. 

Siz bizim evin balkonunu bilmezsiniz. Tatlı esen rüzgarın getirdiği ilkbahar kokusunu öyle bir çekerim ki içime. Ciğerlerimde sıkıntıya bulaşan nefesi üflediğim ve "ohhh çok şükür yarabbi" dediğim yerdir. 

Siz bizim evin balkonunun manzarasını da bilmezsiniz. Karşıki kavaklık, ilerideki Aladağlar, mavi gökyüzü… Bakışlarımla onlara birçok şey anlattığım yerdir bizim balkon. Sıkıntımı gözlerimle fışkırttığım yer. 

Siz bizim evin balkonunu bilmezsiniz. Bir of çeksem karşıki dağları yıkabileceğimi düşündüğüm yerdir orası. Aladağlar, kahverengi dağlar, bir dikili ağacı olmayan dağlar… 

Siz bizim evin balkonunu bilmezsiniz. Bana bu şiiri yazdıran yerdir. Ama bir de şu yoldan geçen arabaların gürültüsü olmasa. 

Bu arada siz bizim evin balkonunu nerden bileceksiniz ayol! 

)) Bütün hakları bana aittir. 

10.06.2011 

saat akşam 7 suları 

Zincirlikuyu mezarlığı kapısında böyle bir ayet var. "Her canlı ölümü tadacaktır" Türsab da acenta mezarlığına döndü. Yakında Fulyadaki merkez binamızın kapısına benzerini yazmak gerekecek.

Açın bakın. http://www.tursab.org.tr/tr/seyahat-acentalari/isletme-belgesi-iptal-olan-seyahat-acentalari Son 18 ayda 576 meslektaşımızın belgesi iptal olmuş. Kızakta bekleyen, atıl olan acentaları da ayırın. Görülür ki aktif olan her 4 acentamızdan biri iflası tatmış bile. Ve her gün bir kaç meslektaşımız daha dükkanı kapatmak zorunda kalıyor. Çoluğunun çocuğunun rızkını sıfırlıyor. öteki taraftan TÜRSAB gazetelere yarım sayfa duyuru veriyor. Başlık "HEDEF2023"

Böyle giderse 2023′ü gören acenta sayısı 23′ü geçmeyecek. Türsab’ın ve hükümetin senelerdir yazıp çizdiğimiz önlemleri derhal alması, biz turizmcilerin ise çuvaldızı kendimize batırması gerekiyor.

Çözümleriyle beraber saydık defalarca;

• Kültür turizmine yönelik adımlar Efesin ışıklandırılması, Personel kıyafeti almakla sınırlı kalmamalı
• Tur operatörlüğü sistemi derhal yürürlüğe girmeli
• 440.000 yataklı Kamu Kampları özelleştirilmeli
• 3,5 Milyon yazlık ve 10 Milyon yazlıkçı turizme kazandırılmalı
• Hac ve Umre turları sadece Seyahat acentaları tarafından yapılmalı
• Sömestre ve Yaz tatilleri bölgelere göre ayrılmalı
• İnternetten kaçak acentacılık önlenmeli
• Bankaların acentacılık yapmasının önü kesilmeli
• 365 gün açık, günde 250.000 ziyaretçisi olan Orlando, EPCOT CENTER‘da 101 ülkenin yanında Türkiye’de yer almalı
• Kumarhaneler açılmalı
• Türkiye’nin 130 milyon euroluk tanıtım bütçesi sadece turizm profesyonelleri tarafından yönlendirilmeli.

Birbirimizin arasında ki korkunç, ölümcül, haksız rekabeti önlemek, sektördeki çürük elmaları, ahlaksızları ayıklamak, turizmde eğitimli personel istihdamını arttırmak da gerekiyor.

Ancak;
Incoming; (yurtdışından turist getirenler) yapan acentalarımız, Turist alışveriş yapar da kazanırız umudu ile maliyetlerinin altında, eksi 200 eurolara varan fiyatlar vermeye devam ederlerse,

Rehberler; günlük dahi almadan, hatta dosya başı para ödeyerek alışveriş komisyonuna (hanut) endeksli tura çıkarlarsa

Ingoingciler; (yurtiçi tur yapanlar) giriş paraları, ekstralar ve hanut umudu ile 4 gece Tam Pansiyon Kapadokya’yı 99 TL’ye satarsa

Outgoingciler; (yurtdışına tur yapanlar) web ve gazete ilanlarını sidik yarışına dönüştürerek fiyat kırarlar, turizmde 2+2 nin 4 etmediğini anlamazlarsa

Otelciler; Her toplantıda 100 eurodan aşağı inmemeye yemin edip, sıcak parayı görünce köpeğe ekmek atarlarsa

Uçakçılar; 9 TL’ye müşteri taşıyarak yolcuyu "45cm koltuk arası tost kaşarı" gibigördükçe

Biletçiler; internete, bankalara kızıp birbirinden müşteri kapma sevdasına devre atlatınca

Esnaf; Şehir otellerinde Herşey Dahil’e direnemeyip, Alışveriş yapmayan turistin kıçına tekme atarsa

Restoran, bar; Kelle kopartır, bire onbeş hesap getirirse

Taksici; Her turiste şehir turu atarsa 33 senelik turizmci olan ben dahil, yakında kendi şirketimizi bu listede görebiliriz.

Sevgilerimle

Elbette yine armağan etmek isterdi, yalnız ve güzel ülkesine…ancak ülkesindeki çirkinlikleri, seviyesizlikleri, yasakları, şantajları ve bilimum rezillikleri görünce, sanırım vazgeçti!

Üç Maymun filmi, 2008’de Cannes Film Festivalinde en iyi yönetmen ödülünü alana kadar, Nuri Bilge Ceylan adını kaç kişi bilirdi? Türk sineması adına iyi ve doğru bir şeyler yapmaya çalışan bu güzel ve yalnız yönetmenin adını, ödülünü kendisi gibi yalnız hissetiği güzel ükesine armağan etmeseydi, kimse bilmeyecekti.

Ödülü yalnız ve güzel ülkesine armağan edince, sinema için verdiği emekten öte, bir anda milliyetçi duygularımız depreşti. Hep birlikte bilen, bilmeyen, anlayan anlamayan alkışladık, teşekkür ettik. Yine aynı milliyetçi reflekslerle Orhan Pamuk’u vatan haini duyuru etmiştik!

Üç Maymun filmi sonrasındaki alkışlar kısa sürede kesildi, bu güzel ve yalnız insanın o ödülden sonra bugüne kadar neler yaptığı ile hiç ilgilenilmedi.Ta ki Cannes’da yeni bir ödül alana kadar, Türk sineması adına yeni bir başarıya imza atana kadar.

Nuri Bilge Ceylan, bu yıl Cannes Film Festivalinde altın palmiyenin en kuvvetli adayı olarak gösteriliyordu. Altın Palmiye ödülünü alamadı ancak ‘Bir Zamanlar Anadolu’da’ filmi ile Jüri Büyük Ödülü’ne layık görüldü. Bu ödülü Eric ve Luc Dardenne kardeşlerin ‘Le Gamin au Velo’ filmi ile paylaştı. Altın Palmiye ise Terrence Malick’in ‘Tree of Life’ filmine verildi.

Nuri Bilge Ceylan’ın başarısını kutlarım. Türk sinaması adına elbette övünülecek bir ödül. Nuri Bilge Ceylan’a yapılan tüm sinema eleştirileri hep olumlu yönde. Hem sinemacılığı, hem fotoğraf sanatçılığı, hem de kişiliği eleştirmenlerce her zaman takdir ediliyor. Bu ödülü hakkı ile aldı.

Ancak sahiplenilmeye gelince, sadece ödül aldığı zaman sahiplenmek gibi bir tuhaf durumumuz söz konusu. Bu çalışmaları yaparken de keşke sahiplenilseydi!

Hoş, bu ülkenin bir film yönetmenine, bir sanatçısına, bir edebiyatçısına sahip çıkacak ne vakti ne de hali kaldı…

Seçim meydanlarında her an bir birine hakaretler yağdıran parti liderleri, seviyeden nasibini almamış parti mitingleri, seks kasetli şantajlar, derin odakların toplumu ve siyaseti dizayn çalışmaları, güneydoğuda yine provokasyonlar, yine kana kan savaşları, medyadaki tepişmeler, manüplasyonlar, 22 Ağustos’da devreye girecek internet yasakları, şöyle ki resmen sansürlemeler…daha neler neler, hangi birini söylesem.

Nuri Bilge Ceylan hanginizin umurunda?

Türkiye kapanın elinde kaldığı gibi, neresinden tutarsan tut kopuyor…Ancak ödülüne sahip çıkmayı biliyoruz!

Nuri Bilge Ceylan bu defa ödülünü yalnız ve güzel ülkesine armağan etmeyi hiç düşünmedi sanırım.

Nasıl düşünsün ki?

O güzel ülkenin hali harap, bundan sonra yalnız da değil üstelik, sağdan soldan, derinden sığdan, herkes orta yerde…çok kalabalık çookkk, bir curcuna bir karmaşa, bir kaos…

Neden armağan etsin ki?

Kime neyi armağan edecek allah aşkına…

AKSU KÖY ENSTİTÜSÜNDEN FOTOĞRAFLAR

No:1

17 Nisan töreni bizim eski yemekhanemizde, şimdilerde konferans salonunda yapıldı. Milliyet Blog yazarı da olan değerli kardeşim, Ahmet Akalın öğretmenimizin kızı Tülin Aksoy bizi hiç bırakmamış hep fotoğrafımızı çekmiş. Ona buradan selam ve teşekkürlerimi iletiyorum.

No:2

Sevgili Türkçe öğretmenimiz Ahmet Akalın’ı görmek benim için en güzel armağandı.O bizim şiir sevdamızı, yazı sevdamızı körükleyen, yazmamız için yardım veren öğretmenlerimizden biriydi.

No:3

Güler yüzü, kahkahaları, güzel şiir okuması ve bizi bir arkadaşı gibi gören sevgili öğretmenimiz Ahmet Akalın(sağda) ve yine Aksu Köy Enstitüsü mezunu olup kendi okuluna öğretmen gelmiş sevgili öğretmenimiz Korkuteli’nden Mustafa Şanlı.

No:4

Bu fotoğrafta öğretmenimiz Ahmet Akalın(ben)586 Ünal Şöhret Dirlik, sınıf arkadaşım 595 Süleyman Barış ve bizden bir yıl sonra mezun olan(1957-58) Aksekili avukat ve Aksu ile ilgili kitabın mimarlarından Mustafa Sözen’i görüyorsunuz.

No:5

Aslen Korkuteli’nden olan ve 1954 yılından mezun oluncaya kadar Türkçe derslerimize giren güler yüzlü güzel öğretmen Ahmet Akalınla 17 Nisan 20011 günü Aksu’da buluştuk. Bu fotoğraf bizim yemekhanemizde(şimdiki konferans salonunda öğretmenimin kızı MB (milliyet Blog üyesi) Tülin Aksoy tarafından çekilmiştir.

No:6

Üç öğrencisiyle Ahmet Akalın.Barış ve ben mezun olalı 54 yıl olmaktadır. Mustafa Sözen’in de 53. yılı. Fotoğrafa girmeyen bizim sınıftan bAşık Olmaya kimse yoktu.141 Lütfü Gül Gazipaşa’dan telefon etti. “ne yapıyorsun” dedi. Ben de “Aksu’ya niye gelmedin?” diye sordum. Gelecek yıl gelmeye söz verdi.Zeliha Çatallar ve kardeşleri vardı, Celalettin Kendidoğan da oradaydı. Daha eski mezunların sayısı fazlaydı.

No:7

Aksu Köy Enstitüsü ile ilgili kitap için üç kişilik bir ekibin Fethiye’ye geldiği gün, ben Burdur-Tefenni Ece Köyde İsa Kayacan kitaplığının açılışına gitmiştim.Cahit Yargıcı, Birdal Can Tüfekçi, Recai Şahin ve ben. O toplantıda bulunamadım.Yedi numaralı fotoğrafta gördüğünüz sevgili Yavuz Ali Sakarya benden Aksu ile ilgili Milliyet Blogdaki yazı ve fotoğraflardan yararlanmak istediklerini, bazılarını benim internetten göndermemi istedi. Sevinçle kabul ettim. Kitap bittiğinde ve 17 Nisan günü tanıtılacağını değerli kardeşim Tülin Aksoy’la bildirdiler. Bir bahane ile tam elli dört yıl sonra Aksu’nun yolunu tuttum. Altı yıl Aksu’ya seferimiz var. Çoğu zaman şimdi olmayan ve büyük bir kolaylığı olan vapurla.Bir defa vapuru kaçırmışız Kemal Kara ile önce Yerkesik’e Rüştü’nün yanına, ertesi günü de Aydın üzerinden trenle Burdur’a, oradan otobüsle Antalya’ya gittik. Şimdi; sabaha karşı saat üçte Fethiye’den otobüse bindim.Saat yediye çeyrek kala Antalya terminalinde indim.

Eskiden bütün bu yollar kapalıydı.Hiç bir kış İncirköy’e gidemedim. Son yıl 599 Mustafa Enhoş annesine mektup yazmış, rahmetli Mehmet Karakapıcı’dan izni de almış, Manavgat Çayı’nın gözüne Akışlar mahallesine gittik. O kadar. Onun öyle eli öpülesi bir anası vardı bilemezsiniz. Allah rahmet eylesin.

Milliyet Blogta Aksu ile hayli yazı ve fotoğraf yayınladım. Yavuz Ali Sakarya da bazılarını kullandı.

ŞİMDİ KAMPANA TEPESİNDEKİ O ESKİ KAMPANANIN YERİNE DEV BİR KAMPANA DİKİLMELİ. "DAN! DAN! DAN! "DİYE ÇALMAYA BAŞLAMALI. YEDİDEN YETMİŞE BÜTÜN AKSULULAR TOPLANMALI, MEHMET İNAL BİR MASANIN ÜZERİNE ÇIKMALI, BİR HALAY ÇEKMELİYİZ Kİ!"

AKSU ÖĞRETMEN LİSESİ MÜDÜRÜNE 17 NİSAN GÜNÜ BİZİ AĞIRLADIĞI İÇİN TEŞEKKÜRLER.selamlar

Şakalaşmadan olur mu? 

Şakaya katlanabilir misiniz? 

Herkese şaka yapar mısınız? 

Şaka yapılacak kişi önemli midir? 

Hem şaka yapmayı, hem de şakalara katlanabilen biri misiniz? 

Şaka yapmasını seven, şaka yapılmasını sevmeyen biri misiniz? 

Şaka yaparken, hiç baltayı taşa vurduğunuz oldu mu? 

Her zaman şakayı yapar mısınız? Karşınızdaki kişinin sinirlerini zorladığınız oldu mu? İnsanları papağan kuşu gibi aynı şakalarla bıktırır mısınız? 

Ben en zor şakaları yaparım. Bana yapılırsa katlanırım. Başa gelen çekilir diyebilenlerden misiniz? Yoksa şaka maka anlamam diyenlerden misiniz? 

Arkadan ensenize okkalı bir tokat atan kişi arkadaşınız olsa bile, sille tokat karşılık verir misiniz? Yoksa tokat hoştu. İyi geldi enseme, deyip gülümser misiniz? 

Çok Samim bir arkadaşınıza benzetip, zor bir şaka yaptığınız kişi, bAşık Olmaya biri ise; 

eşekten düşmüş gibi aptallaşır mısınız? 

Verilen karşılığa katlanabilir misiniz? 

Ben katlanır mıyım bilemem. 

** 

1950 li yıllarda bir zelzele olmuş. Benim dedem çoluk çocuk evin avlusunda yatıyormuş. Mevsim bahar. Isırgan otları yol kenarlarında bol miktarda. Dedemin komşusu, Yaren Dede(Yeren Dede), bir demet ısırganı alıp, dedemin yorganın dışında kalan bacaklarına sürüyor. Yaren Dede, kahkahalarla gülüp kaçıyor. Bizim dedenin ayakları dizlerine kadar, ağza atılmış katıksız biberin acısı gibi durmadan yanıyor. Ayaklarını soğuk su ile yıkıyor. Kovanın içine koyuyor. Isırganın dalaması, köpek dalamasından kötüdür. Bizim dede sabahı zor ediyor. 

Günler, aylar geçiyor. Bir gün Yaren Dede ile benim dedem mahalledeki derenin üstündeki küçük köprüde karşı karşıya geliyorlar. Yaren Dede yemek sinisini başının üstüne koymuş, camiye yemek götürüyor. İki eli ile başının üstündeki siniyi tutuyor. şöyle ki eller havada. Dedemin aklına hemen şeytanlar giriyor. Yaren’nin şalvarının uçkur uçları dışarıda. Deden şalvarın ilmek uçlarını birden çekiyor. Şalvar yerde. Yaren dedenin takım taklavat meydanda. Yaren Dede, siniyi yere indirip şalvarı çekene kadar, bakan göreceğinin görüyor. Yaren Dede, dedemle bu olaydan sonra yıllarca konuşmuyor. 

Ne derler; ”Gülü seven dikenine katlanır.” 

Sen şaka yapıyorsan, sana yapılan şakaya da katlanacaksın. 

* 

Her şeyle şaka olur mu? 

“Ateşle, suyla şaka olmaz” derlerde… 

“Şaka” yapayım derken, ”kaka” yapanlar çok bu memlekette. 

Şaka olsun diye arkadaşının üzerine otomobil sürüp, öldürenler var. 

“Sivri uçlu“ aletlerle yapılan şakalar ölümle sonuçlanabiliyor. 

Şakanın sonu “gülme güldürme” ile bitmeli. Kimseye maddi ve manevi zarar vermemeli. 

* 

Biri yılandan korkuyorsa, cebine küçük yılan bırakılır. Sar bi cigara deyip eline tabaka verilir. Tabaka açılınca, adamın önünde küçük bir yılan, basar yaygarayı. 

Adam yüksek sesten korkuyorsa arkasında tenekeyle ses çıkarılır. Adam hoplar yerinden. Gülüşmeler. 

Kimisi acı biber yiyemez. Kurnazlık yapar yedirirsin. Al sana eğlence. 

Şaka çok. Yapacak ve katlanacak insan lazım. 

* 

Çocuklar uzun süreli şakalara katlanamazlar. Aynı şakalara tahammülleri yoktur. Çocuklar, büyüklerden daha ciddidirler. Yaptıkları şakaları da ciddi bir iş gibi görürler. 

Biz öğretmenleri; bize şaka yapan öğrencilere, şakayı yuttuğumuzu, oltaya takıldığımızı inandırmak zorundayız. Bir nisanlarda sınıf değiştiren, hasta numarası yapan öğrencilere geçerli bahaneler bulmalıyız. 

Yoksa “Bizim öğretmende hiç şakadan anlamıyor, ” durumları olabilir. 

* 

Televizyonlarda şaka programları bile var. İzleyici kitlesi az da değil. Yalnız bazı şakalar, insanların onurlarını rencide olunca, ciddi ciddi davalarda açılabiliyor. Şakalar insanlara acı vermemeli.. 

Şaka olsun diye kaktüs bitkisinin, çok küçük dikenlerini arkadaşınızın ensesine sürerseniz ne olur? Ben ilkokulda sürdüm. Arkadaşım babasına, babası öğretmenime söyledi. Öğretmenimden “bir otomobil dayak” yedim. Eğer arkadaşımda aynı şakayı bana yapsaydı. Arkadaşımı daha çok severdim. 

* 

Su tabancası ile birini ıslatmak. dondurma tatlısı yalayan birinin ensesine şaplak vurmak, arkadaşın sırtına ”eşektir” levhası asmak vb. şakalar çok masum şakalardır. 

Patlak topun içine taş koyup yola bırakmak, birinin vurmasını beklemek, sandalyenin bir ayağının altını oyup birinin oturmasını beklemek. Oturulacak yere toplu iğne koymak. Birinin ilaç kutusundaki ilaçları değiştirmek, vb. şakalar masum olmayan şakalardır. 

Hele bazı şakalar var ki, kan davası çıkmasına sebep olabilir. 

Bu şakalara nasıl katlanıyor insanlar. Ben şaşıyorum, helal olsun bu şakalara katlananlara… “Adamlarda ne sinir varmış” diyesim geliyor. 

Alın size, Yenice İlçemizde yaşanmış, gerçekten yapılmış şakalar. Yalnız siz böyle şaka yaparsanız, sonucuna katlanmak zorundasınız. Öyle yağma yok. 

Görün bak bizde ne şakacı Nasrettin Hoca’lar var. 

* 

Şakanın yapıldığı yer Hamdibey: 

Hamdibey Beldemiz de “Halil Korkmaz” adında biri var. Ava gitmeyi seviyor. Bir de Hamdibey’in muhtarlığını yapmış, lakabı “İzmirli” olan İbrahim AYGÜN adında biri var. İbrahim Aygün, Kovancı Köyü’nden Hamdibey’e evlatlık gelmiş. 

Halil Korkmaz, arkadaşları ile birlikte Kovancı Köyü’ne ava gidiyor. O köydeki avcılar,  

“Hamdibey’de bizim akrabamız var. Eski muhtar “İzmirli” derler, adı İbrahim Aygün. Nasıl iyi mi, ne yapıyor?” diye sorarlar. 

Halil KORKMAZ, ciddiyetini bozmadan, hemen kıvırır palavrayı: 

“Haberiniz yok mu? İbram Aga vefat etti. Bir hafta önce cenazesini kaldırdık, ” der. 

Bu haberi alanlar, ah vah diyerek hemen köye giderler. Muhtarın akrabalarını toplarlar. Bir otobüs dolusu, Hamdibey’e yola çıkarlar. Gece saat 22.30 sularında, İbrahim Aygün’ün kapısını çalarlar. Ağlayanlar, bağrışanlar… 

Kapı açılır. Pijamaları ayağında, kapıda dimdik ayakta, İbram Aga. 

Köylüler şaşkın. İbram Aga hortlamış. Aaaaaa. Ooooo…!??! 

İbram Aga şaşkın. Bu köylülerin burada işi ne ola ki? 

İş anlaşılır. Herkes derin bir oh çeker. 

Böyle bir şaka yapılmasaydı. Köylüleri de bu “öksüzü” bAşık Olmaya türlü ziyaret edemezdi ya. 

İbram Aga, Halil’den intikamını nasıl aldı? bilmiyorum. 

Halil sağlam şaka yapmış. Helal olsun. Zarar gören yok. Sonu mutlu bitiyor. 

* 

Şakanın yapıldığı yer Yenice Öğretmenevi: 

Yenice Orman İşletmesi müdürlerinden Ramazan Gökgöz adında değerli bir arkadaş vardı. Bağlama çalar. Gülmesini güldürmesini bilen birisiydi. Kısa boyluydu, ”bizim bu kadar da toprağın altında boyumuz var.” Diye kendi boyu ile gırgır geçerdi. 

Birde ilçe tarımda çalışan, Osman adında bir veteriner arkadaş vardı. Ramazan Bey, Osman Bey ve birkaç arkadaşı, öğretmen evinde sürekli kâğıt oynarlarmış. Oyun başlayıp birkaç el geçtiğinde veya yarı olunca, eğer Veteriner Osman, oyunu kazanmayı garantilemişse; 

“Hemen sarı gazoz getir, ” diye bağırırmış. Çekermiş sarı gazozu. (Bu yüzden veterinere ”Sarı Gazoz” adını takmışlar.) 

Eğer oyunu kaybedecekse,  

“Çay getir” dermiş. 

Uyanık; kazanırsa “sarı gazoz” , kaybederse “çay” 

Oyun arkadaşlarının bu dikkatini çekiyor. Bir gün toplanıyorlar. Masada yancıda var. Ekip kalabalık. Bu defa oyun başlamadan “sarı gazozları” içiyorlar. Oyunun başlarında, Ramazan Bey’in telefonu çalıyor. Veterinere diyor ki. 

“Kızıldam Köyü’nden bilmem kim arıyor. İneği hastalanmış. Hemen gelsin diyor, gidecekmişsin.” 

Oyunu bırakan masanın hesabını öder. Veteriner hesabı ödüyor. Niye ödemesin. Gideceği yerden gidiş-dönüş yol parasını, muayene ücretini alacak. Biniyor arabasına. Yallah Kızıldam. 

Ramazan Bey, bu kadar yeter, deyip arıyor cepten anlatıyorlar durumu. Çakır köyü sapağından döndürüyorlar veterineri. 

Bu şakadan, veteriner kendisine nasıl bir ders çıkardı bilemem. İnsanlar bazen çok basit olaylarla, küçük hesaplarla “gülünç” duruma düşebiliyorlar. 

* 

Şakanın yapıldığı yer Seyvan Köyü: 

Seyvan Köyü’nde keçi besleyen ve de keçilerine çan takmayı seven, ”Semerci Yusuf” dayı vardır. Her gün keçi sürüsünü bayıra götürürken, okulun önünden geçmektedir. Yusuf Dayı keçilere “çan” takma sevdasını çok aşırıya kaçırdığından, “keçi sürüsü” geçtiği yerde acayip “gürültü” yapmaktadır. Ne yapacaksın, Semerci Dayı’nın zevki de bu. 

“Keçi sürüsü” sabah ormana giderken, akşam da ormandan eve dönerken, ”mehteran takımı” gibidir. Mehteran Başı da; ”Semerci Yusuf.” Doğal olarak bu durumdan rahatsız olanlarda vardır. Her gün “keçi çanı” dinlemek kolay mı? 

Latifa (Latif SALI) bu duruma el atar. Gerekli planları yapar. O zamanlar köyün öğretmeni Hüsnü ARPACI’dır. Öğretmeni de işin içine katar. 

Semerci Yusuf Dayı’yı çağırır. 

“Hakkında şikâyet var, işin çok zor” der. 

Semerci Yusuf: 

“Ne yaptık söyle Latif, ” der. 

Latifa: 

“Senin keçi sürüsü okulun yanından geçerken, çanların sesinden öğretmenin hanımı çok korkmuş. Birden uyanınca, ayağa fırlamış, dadasını (bebeğini) düşürmüş. Öğretmen seni şikâyet edecek. Mahkemeye verecek. Ne yaparsın bilmem. “ 

“Yapma Latif. Ben bu işten nasıl kurtulurum.” 

“Ben öğretmenle görüşürüm. Yalnız sen çanları sök keçilerden.” 

Semerci Yusuf, her gün keçilerin çanlarını söker. Bir çuvala doldurur. Okulun yanından sessiz geçer. Köy çıkışında keçilere takar. Akşam köye girmeden çanları yine söker. Her gün çanları tak-çıkar, tak-çıkar. Bu iş bir ay devam eder. Bir çeşit işkence olur. Durumu bilenler gülüşürler. 

Köylüler dalgasını geçer. Semerci’nin hiçbir şeyden haberi yoktur. Ara sıra Latifa’ya durumu sorar. 

Latifa: 

“Öğretmene bir keçi verelimde şu işi bağlayalım” der. 

Semerci: 

“Üç keçi bile veririm” der. 

Latifa’nın da gözü bir oğlak tettirip “örfene” yapmaktır. 

Bir oğlak alırlar, afiyetle yerler. Sözde öğretmen davadan vazgeçmiştir. 

Semerci Yusuf Dayı, gerçeği öğrendi mi? bilemiyorum. 

Şaka, tam eşşek şakası. 

** 

Yenice’nin İçinden Bir Şaka: 

Emekli İlköğretim Müdürlerinden, gazete bayiliği yapan B.Ali URAL, kasap dükkânı işleten Çakırlı Tahsin Aslan ve de şakaların gölge adamı rahmetli akıllı ERTUĞRUL. 

B.Ali Bey, düğün salonu altında gazete bayii ve kırtasiyeci olarak çalışıyor. Yanı başında Aygaz Bayii akıllı Ertuğrul, karşı tarafta ise Kasap Tahsin dükkânda. 

Kasap Tahsin’in dükkânı yanındaki boş arsada; demir, kiremit gibi inşaat malzemeleri yığılı. Vatandaş gelip kasaba soruyor. Kasap Tahsin’de, Kırtasiye dükkanını gösterip Ali Beyi tarif ediyor. Ali Bey, tam gazete sayımı yaptığı sırada, birinin gelip çimento ve demir sormasına uyuz olmaktadır. Bazen de Ali Beye telefon edip; çimento ve kiremit siparişi veriliyor. Ali Bey; 

“Burası gazete bayii. Burası kırtasiye” dese de, fayda etmiyor. 

Karşı taraf; 

“Niye kırtasiyede demir, çimento satmıyorsun?” Diye sorup, lafı uzattıkça, Ali Bey’in kafası atıyor, basıyor küfrü. 

Ali Bey, bu işin Kasap Tahsin tarafından tezgâhlandığını anlıyor bir zaman sonra. Bir gün kasap dükkânına geliyor. Kasabın sırıtmasından gıcık kapıyor. Kasap Tahsin’e ikicik asılıyor. Kasap kaçmakta buluyor çareyi. Karşıdan bağırıyor. 

-“Ne bu ya! Okulda çektik. Burada da mı çekeceğim senden?” Kızmak mümkün mü? Bayram Ali Bey, Kasap Tahsin’in ilkokul öğretmenidir. 

Ali Bey, bu şakanın rövanşını alacak, amma nasıl? 

Aradan uzun zaman geçiyor. Ali Bey gerekli planı yapıyor ve de uyguluyor. Kasap Tahsin’e birini bulup telefon ettiriyor. 

“Alo, ben Pazarköy’den Lokantacı Ramazan. Bana 5 kg kıyma, 5 kg kuşbaşı yap. Osman Aga’ya veriver. Ben alırım. Yarın paranı Osman Aga’dan alırsın? “ 

Kasap Tahsin; 

“Ne demek abi. Hemen hazırlayıp, gönderiyorum, ” der. Zokayı yutar. 

Kasap etleri hazırlar. İki elinde, iki poşetle garaja gider. Osman Aga’yı aramaya. Osman Aga çoktan gitmiştir. Takipte olan Ali Bey, taksi ile Kasap Tahsin’in yanına yaklaşır. “Nereye gidiyorsun, ne bu poşetler?” diye sorar. 

Kasap Tahsin durumu anlatır. B.Ali Bey; 

“Bende Pazarköy’e gidiyorum, ” der. 

Kasap duruma sevinir. B.Ali Bey’in taksiye biner. Ali Bey Kasap Tahsin’e, Yenice içinde bir tur attırır. Getirip dükkânın önünde indirir. Kasabın ayağı suya erer. Erer de iş işten geçmiştir. 

Kasap Tahsin, üzümlü kek olmuştur. Buyurun gelin yemeye, düğün salonu altında cümbüşe gelin, görün diyeceğim amma. Kimse kalmadı. Mekânlar ve kişiler çok oldu değişeli. Sadece bu şaka kaldı anılarda. Bir de trafik kazasında kaybettiğimiz öğretmen arkadaşımız, değerli insan, “akıllı ERTUĞRUL’u” iyilikleriyle anmak kaldı. 

Aramızdan ayrılanları iyilikle yâd ederken, hayatta olanlara selam olsun. 

Bir tanısaydınız, neden durup dururken onu yazdığımı, zaman zaman da adını andığımı anlardınız; sakin duruşu onurlu, cümbüşü çaldıkça coşan, neşeyle, efkarla bizi buluşturan, mahallemizin vazgeçilmez çalgısıydı o. 

İki oğluyla gittiği düğünlerde çalar, söylerdi. 

Sesi kalın ve dokunaklıydı.. 

Orta yaşın üstündeydi onu hatırladığım yıllardaki hali. 

Bense henüz on, onbir yaşlarındaydım. 

Mümkün olduğu kadar ona yakın durur, hemen yanıbaşında dinlerdim onu. 

En son dinlediğimdeyse, ondokuz yaşımdaydım. 

Yirmi yaşımda evlenip de mahalleden çıkınca, bir daha da dinlemek kısmet olmadı… 

Çalmaya başladı mı, ya oynardınız orta yerde ya da, susup dinlerdiniz usulca.. 

Şarkıların bu kadar güzel olduğunu birinci ondan öğrenmiştim.. 

Cümbüşün bu kadar güzel konuşacağını da ondan.. 

Evet, cümbüş onun elinde adeta kuş gibi şakırdı. 

Ondandır hala ''kapıldım gidiyorum, bahtımın rüzgarına.. Ey ufuklar diyorum, yolculuk var yarına'' şarkısını duyduğum her anda onun kulaklarını çınlatmalarım, ruhuna selam yollamalarım; O bu şarkıyı çok güzel çalıp söylerdi.. 

Bir de, '' söyleyemem derdimi kimseye, o yar duymasın diye'' şarkısını çalmaya başladı mı, etrafta bulunan büyükler ona eşlik eder, cümbüşün kulağına bahşiş sıkıştırırlardı. Nedense. 

Neşeye de, ''ada sahillerinde bekliyorum'' şarkısıyla başlardı. 

Bu üç şarkının bana çocukluğumu, birinci gençlik yıllarımın anılarını getirmesi de ondandır. 

Düğünden eve döndüğümün ertesinde kesinkes cama çıkar, mahalleye konser verirdim. Bıkmazdım bağıra çağıra bu şarkıları söylemekten. 

Annem duyduğunda, '' hayırdır kızım nedir derdin, daha dur bakalım henüz çocuksun'' diyerek dalga geçerdi benimle.. 

Hiç unutmam, orta okul sıralarındaydım.. Senenin son günlerinden birinde sınıf öğretmenimiz, ''hanginizin sesi güzel'' diye sorduğunda hangi cesaretle bilmem, parmak kaldırıp bu şarkıları söylemiştim. 

Öğretmenler odasında oturan ne kadar hoca varsa sınıfımıza doluşmuştu. Sesimin güzel olduğundan değil tabii, ''bu yaşta bu şarkıları kim söylüyor bakalım'' diye meraklarından gelmişlerdi. 

Meğerse sesim, okulun hoporlöründen duyulmuşmuş. 

Allah rahmet eylesin çingene Hasan.. 

Ayakta keman çalan uzun boylu oğlun, dizlerinin arasında dabruka çalan ıslak saçlı öbür oğlun da yaşamıyormuş. Öğrendim. 

Onlara da Allah rahmet eylesin. 

Sizler, bir hoş sedaydınız anılarımda. 

Kulaklarınız çınlasın.. 

13.05.2011 

Gülden Işık 

Zonguldak