Nerede o eski … ?

Üç noktanın yerine istediğiniz sözcüğünün çoğulunu koyabilirsiniz.

Bir özlemi anlatan soru cümlesi, bugünde aranan güzelliğin, tatlılığın olmadığını anlatır. Anılar dünyası, geçmişin “hoş”luğuyla sizi avutur. Öyle ki, geçmiş, çok güzeldir; şunu anlatma olanağı da yoktur. Zaten olsaydı, anılara dönmenin de anlamı olmayacaktı.

Özlem, çoğu kez de, insanın mutsuzluğunun, içinde bulunduğu durumdan hoşnutsuzluğunun ifadesidir. Yaşananlar, bundan keyif almama, olanakların sizi mutlu etmeyecek sınırda kalması, görünenin sizin sahip olamayacağınız uzaklıkta olması, özlemin, aslında bugünden kaçış için sığınılacak bir liman olduğunu gösterir.

Özlem, bazen de, bugün varlık içinde olanların, buna karşın yaşananlardan o kadar mutlu olmadığını da anlatır. Çünkü anlayış, ilişkiler değişmiştir; saygı sevgi, farklı boyutlar kazanmıştır. Varlıklı da, beklediğini bulamayınca, geçmişin güzelliğine döner; ancak geçmiş, bundan sonra bugünlere taşınamaz. Zaten taşınsaydı, içinde olumsuzluklar da taşısa, gelişmeden, ilerlemeden söze edilemez/di.

Eskiler, bundan sonra birer anıdır; anılar da hep iyi olanlarıyla, bazen de hayalle süslenmiş güzellikleriyle, ait olan kişinin kendinin ne ölçüde değerli/ iyi olduğunu anlatan sözcüklerle bugünlere ulaşır.

Çocukluk anıları, büyüklerin tadına doymadıkları anılardır. Kimilerini doğruluğu, gerçekten yaşanmış olup olmadığı hiç önemli değildir. Anlatılanlara itiraz eden olursa, anlatan tanıdığınızsa, sizin de itirazın olacaktır kuşkusuz. Onun için tanıdıkları, kendilerini o an için güç durumda bırakacak bir durum yoksa, ne anlatırsa anlatsın itiraz etmez.

Bu kadar kelamdan sonra, ramazan geldi ya, dönelim ramazanlara:

Nerede o eski ramazanlar?

Ben, çocukluğumun ramazanlarını, sahuruyla, iftarıyla, bayramıyla… özlüyorum. O yılları anlatsam, o yılların toplumsal yapısını bilmeyen için “hikâye” sayılacaktır. Anlatacaklarımız, bir de sizin mesleğinizi bilenler için, “edebiyat parçalamak”la geçiştirilecektir.

Oysa herkesin çocukluk, gençlik dönemi öncesi de, anlatılmaya/ anımsanmaya değer anılarla doludur. Bizimkisi, ötekine göre çok eski olunca, “hikâye”den sayılabilir.

*****

Ben eski ramazanları özlüyorum:

Tekne orucu tuttuğumuz o ramazanları, sonrasını…

Hele, akşama doğru…

Gözümüz şerefedeki müezzinde olurdu, müezzin kasketini salladı mı, Maşatlık’ta top ateşlenirdi. Biz çocuklar, çığlıklar atarak evlerimize koşardık. Bazen babalarımız izin verirse, Maşatlık’a giderdik.

İftar sofrasında, masada yemek adetten değildi, yemek yemenin tadı bir başkaydı. Yer sofraları, yer kaplamazdı.

Ya sahur yemekleri?

Davul sesi önce uzaktan gelirdi, sonra evin önünden içeriye dolardı. Sahura kalkmanın bir bAşık Olmaya keyfi vardı. Oruç tutalım tutamayalım, çocuklar olmadan sofranın tadı olmadığı söylenirdi.

Kimilerinin “gavur ezanı” dediği, “Tanrı uludur, Tanrı uludur” diye başlayan Türkçe ezanı anımsar, duyar gibi olurum.

Öyle, oruç tutmadığı halde, numaradan iftar saatini bekleyenlerini anımsamıyorum.

Nerede o eski ramazanlar?

Ramazanlı çocukluk anıları yazılmaya başlansa ne öykücükler çıkar.

*****

Günümüz çocukları, kim bilir, bugünleri nasıl anımsayacaklar?

Gördüklerimiz, televizyon ekranlarına yansıyan şatafatlı ramazan yemekleri… Varsılın yurttaşa, varsılın varsıla verdiği yemekler.

Mekanlar farklı!

Varsılın varsıla verdiği ne kadar da şatafatlı!

Hele, seçim dönemine gelen ramazanları, bugünün çocukları nasıl anımsayacak?

(Razaman, hoşgörü ayıdır.

“Televizyonda bağıran amcalar, hep böyle diyor.” )

*****

Ben çocukluk yıllarımın ramazanlarını özlüyorum; bugüne göre “var”ların “yok” olduğu ramazanları…

Günümüz çocukları, acaba bu günlerin ramazanlarını özleyecekler mi?

Kim bilir?

Biz, eski ramazanlara duyulan özlemle seslenelim:

Hoşgeldin, 11 ayın sultanı.

TURGUT ÇELİK/ Mersin (Geçici olarak İstanbul)

Nerede o eski … ?

Üç noktanın yerine istediğiniz sözcüğünün çoğulunu koyabilirsiniz.

Bir özlemi anlatan soru cümlesi, bugünde aranan güzelliğin, tatlılığın olmadığını anlatır. Anılar dünyası, geçmişin “hoş”luğuyla sizi avutur. Öyle ki, geçmiş, çok güzeldir; şunu anlatma olanağı da yoktur. Zaten olsaydı, anılara dönmenin de anlamı olmayacaktı.

Özlem, çoğu kez de, insanın mutsuzluğunun, içinde bulunduğu durumdan hoşnutsuzluğunun ifadesidir. Yaşananlar, bundan keyif almama, olanakların sizi mutlu etmeyecek sınırda kalması, görünenin sizin sahip olamayacağınız uzaklıkta olması, özlemin, aslında bugünden kaçış için sığınılacak bir liman olduğunu gösterir.

Özlem, bazen de, bugün varlık içinde olanların, buna karşın yaşananlardan o kadar mutlu olmadığını da anlatır. Çünkü anlayış, ilişkiler değişmiştir; saygı sevgi, farklı boyutlar kazanmıştır. Varlıklı da, beklediğini bulamayınca, geçmişin güzelliğine döner; ancak geçmiş, bundan sonra bugünlere taşınamaz. Zaten taşınsaydı, içinde olumsuzluklar da taşısa, gelişmeden, ilerlemeden söze edilemez/di.

Eskiler, bundan sonra birer anıdır; anılar da hep iyi olanlarıyla, bazen de hayalle süslenmiş güzellikleriyle, ait olan kişinin kendinin ne ölçüde değerli/ iyi olduğunu anlatan sözcüklerle bugünlere ulaşır.

Çocukluk anıları, büyüklerin tadına doymadıkları anılardır. Kimilerini doğruluğu, gerçekten yaşanmış olup olmadığı hiç önemli değildir. Anlatılanlara itiraz eden olursa, anlatan tanıdığınızsa, sizin de itirazın olacaktır kuşkusuz. Onun için tanıdıkları, kendilerini o an için güç durumda bırakacak bir durum yoksa, ne anlatırsa anlatsın itiraz etmez.

Bu kadar kelamdan sonra, ramazan geldi ya, dönelim ramazanlara:

Nerede o eski ramazanlar?

Ben, çocukluğumun ramazanlarını, sahuruyla, iftarıyla, bayramıyla… özlüyorum. O yılları anlatsam, o yılların toplumsal yapısını bilmeyen için “hikâye” sayılacaktır. Anlatacaklarımız, bir de sizin mesleğinizi bilenler için, “edebiyat parçalamak”la geçiştirilecektir.

Oysa herkesin çocukluk, gençlik dönemi öncesi de, anlatılmaya/ anımsanmaya değer anılarla doludur. Bizimkisi, ötekine göre çok eski olunca, “hikâye”den sayılabilir.

*****

Ben eski ramazanları özlüyorum:

Tekne orucu tuttuğumuz o ramazanları, sonrasını…

Hele, akşama doğru…

Gözümüz şerefedeki müezzinde olurdu, müezzin kasketini salladı mı, Maşatlık’ta top ateşlenirdi. Biz çocuklar, çığlıklar atarak evlerimize koşardık. Bazen babalarımız izin verirse, Maşatlık’a giderdik.

İftar sofrasında, masada yemek adetten değildi, yemek yemenin tadı bir başkaydı. Yer sofraları, yer kaplamazdı.

Ya sahur yemekleri?

Davul sesi önce uzaktan gelirdi, sonra evin önünden içeriye dolardı. Sahura kalkmanın bir bAşık Olmaya keyfi vardı. Oruç tutalım tutamayalım, çocuklar olmadan sofranın tadı olmadığı söylenirdi.

Kimilerinin “gavur ezanı” dediği, “Tanrı uludur, Tanrı uludur” diye başlayan Türkçe ezanı anımsar, duyar gibi olurum.

Öyle, oruç tutmadığı halde, numaradan iftar saatini bekleyenlerini anımsamıyorum.

Nerede o eski ramazanlar?

Ramazanlı çocukluk anıları yazılmaya başlansa ne öykücükler çıkar.

*****

Günümüz çocukları, kim bilir, bugünleri nasıl anımsayacaklar?

Gördüklerimiz, televizyon ekranlarına yansıyan şatafatlı ramazan yemekleri… Varsılın yurttaşa, varsılın varsıla verdiği yemekler.

Mekanlar farklı!

Varsılın varsıla verdiği ne kadar da şatafatlı!

Hele, seçim dönemine gelen ramazanları, bugünün çocukları nasıl anımsayacak?

(Razaman, hoşgörü ayıdır.

“Televizyonda bağıran amcalar, hep böyle diyor.” )

*****

Ben çocukluk yıllarımın ramazanlarını özlüyorum; bugüne göre “var”ların “yok” olduğu ramazanları…

Günümüz çocukları, acaba bu günlerin ramazanlarını özleyecekler mi?

Kim bilir?

Biz, eski ramazanlara duyulan özlemle seslenelim:

Hoşgeldin, 11 ayın sultanı.

TURGUT ÇELİK/ Mersin (Geçici olarak İstanbul)

Yazmanın ,kutsal bir eylem ve erdem olduğuna inananlardanım…

Dünkü blog yazımda ,Migros ile ilgili bir sorunumuzu dile getirmiştik…

48 saat geçmeden Migros yetkililerince bizzat aranarak,sıkıntılarımızın derhal giderildiğine tanık olunca ,Milliyet Blog’da yazmanın önemini bir kez daha vurgulama gereğini duydum…

MB’deki yazım ses getirmişti ve Migrosun saygıdeğer yöneticilerinin bizzat yazımı okuduklarını belirtmeleri hoşuma gitmişti .

Bu vesileyle Migros ailesine teşekkürlerimi sunuyorum…

Eski bloglarım incelendiğinde de görülecektir ki Telekom,GSM şirketleri,kredi kartları,bilgisayar üreticileri vb. birçok konuda MB aracılığıyla sesimi duyurmuştum ve olumlu sonuçlar almıştım…

Blogların gücü adına selamlıyorum sizleri…

MB’de 7 bin kişi olmak önemli değildir ;ses getirenlerimizin çok olmasıdır dileğim…

Kuru kalabalıkların teneke tıkırtıları bu ülkeyi çok yordu ve yoruyor !..Ülke için ” Yanacak aydın ” gerekiyor !..

………

Blog yazmak için çırpınan;fakat yazamayan bir çok aydın insanımız olduğuna tanık oluyorum…

” Neden yazamıyorlar ?.. ” Ya da neden yazmıyorlar ?..

Önce,ben düşüncelerimi sıralayayım…

Bana göre…Bu insanlarımız,

1- Yazmak yerine,çok okumayı yeğliyorlar…

2- Yazmaktan çekiniyorlar…Erasmus’un dediği gibi : ”Beyaz kâğıttan korkuyorlar…”

3- ”Okumak dolmaksa ,yazmak boşalmaktır…Amma velâkin, yazmak cesaret ve birikim işidir.” diyerek yazmaktan kaçınıyorlar.

4- Bilişim fukarası;bilgisayar özürlüsü olduklarından yazamıyorlar…

5- Blog yazarlığını küçümsediklerinden…

6- Blog yazarak şöhret olunamayacağını bildiklerinden…

7- ‘ Blog yazma sonunda’ karizmalarının çizilebileceğinden korktuklarından…

8- Yazım kurallarına ve dilbilgisi dağarcığına yeterince sahip olamadıklarından…

9- Burada yazarken onun bunun dalaşmalarına cevap vererek başlarının belaya gireceğinden korkmalarından.

10- Ülke sorunlarına , ” fransız kalmayı ” yeğlediklerinden.

11- MB’de yazabilmek için, ” Hamili kart yakinimdir ” ibareli kartvizite sahip olamadıklarına inandıklarından.

12-Süleyman Ekim ‘in yazdığı blog sayısını görüp,dudaklarının uçuklamasından korktuklarından…

13- Muzaffer Cellek Üstadın yazılarını okuyup ”-Yok aabbiii !..Bu iş bizim harcımız değil – diyerek köşeye sinmelerinden.

14-Ahmet Balcı’nın şiirlerindeki ince nüansa ,mizaha ,estetiğe,melodiye,mesaja,derûn-i aşk tınılarına erişemeyeceklerinden korktuklarından…

15-Blog bekçilerinin gece yarısı düdük çalmalarından korktuklarından…

16-Blog toplantılarına davetiye bulamayacaklarına inandıklarından.

17- Blog yazarlarının enerjisini,sinerjisini kıskanan ünlü yazarların blog yazmalarını engellediklerinden.

18-MB yazarlarının ”Hilal-ı Ahmer Uğruna ‘‘ yazdıklarını bildiklerinden…Karşılıksız beyin sinerjilerini veremeyeceklerinden …

19- ”Hele bir yaz tatili bitsin yazarım…Hele bir kış geçsin yazarım ”…” Hele şu okul bitsin de yazarım ” ayaklarına yatmaları…

20- Pillerinin sık sık bitmelerinden…Mecallerinin kalmadığından…

21-Plajda güneş altında ”kızarmış piliç modunda ” yatmaktan, yanıklarına yoğurt sıvamaktan kelli yazmaya zaman bulamadıklarından….

22- Bloglarda ,PİLOG ve yorum yazmayı dünyanın en önemli işlevi sananların varlığından ürkmelerinden…

23-Dil yanlışlarına ilişkin millete akıl verirken yaptıkları hataları nedeniyle , ‘‘Aleme verir talkını;kendi yutar salkımı ” durumuna düşüp ”Hem kel;hem fodul ” modunda sırıtanlardan sakınmalarından…

24- Yazım hatası yapacağım derken yazısının içeriğinin içine edenlerin düştüğü durumdan, destan gibi yazmasına rağmen destanının farkına varamayan bencillerin gazabından korktuklarından,

Vs..vs…

İnsanın içinden yazma arzusu taşmayagörsün…

İstiklal Marşını yazma ilhamı geldiğinde, kalemi olmadığından şiiri çakıyla tahta duvara kazıyan Mehmet Âkif gibi …

Duygularını ,mahpushanede bile sigara paket kağıtlarının arkasına yazan Necip Fazıl ve Nazım Hikmet gibi…

Yazarsın…yazar da yazarsın…Bu eserlerin içinde ”yürek ve beyin tınıları ” olduğundan gerçek okur bunlarla mest olur !..

Gerisi bahane…

Evet !.. Yazmanın gücü adına…

Bilip de bildiğini saklayanın…Bildiklerini yazarak paylaşmayanın…Sorunların üstünü susarak kapayanların…MB sayfalarında ”Lay-lom”larla ;-kısır döngülerde -ömür geçirenlerin…Yazarlığı sadece, renkli basında ve kuşe kağıtlı roman sayfaları arasında arayanların… Her gün aynı yolu yürüyenlerin…

Yaşamına renk katmak için- elini taşın altına koymaktan -korkanların…Şiirsiz…aşksız…çiçeksiz…kitapsız…dostsuz hayat sürenlerin yavaş yavaş öldüklerine tanık oluruz…

Kendilerini tatmin dışında ,insanlık için bir eyleme katık ya da sanık olamadıklarından ;toplumlarına yön verecek düşünsel eylemlere de giremediklerinden yaşam boyu boş ”ınkıtaları oynamışlardır.”

Onlar,kısır dünyalarında yaşadıklarını sanırlar…

Tağabey ,buna da yaşamak denirse !..

Birçok kişi veya işletmeler olmasını istedikleri herhangi bir şey olmadığında, ya da işler beklendiği gibi sonuçlanmadığın da hep başkalarını suçlar.. 

Mesela siz! Bir sorunla yüzleşmeniz gerektiğinde, ne yaparsanız?” Eminim sizin cevabınız , (hepimiz gibi) sorun neyse onunla “savaşırım” ya da en iyi niyetli, saf bir ihtimalle “kaçarım” olacaktır. şöyle ki yanıt: Kapanlarla yüzleşmek ya da kapanlardan kaçmak gibi görünüyor.. Ama bence doğru yanıt, genellikle verilmez. Çünkü bu yanıtın en, en, en derinlerinde; o soruna bir başkası neden olmuştur ve ortada aslında “ne kapanla yüzleşecek, ne de kapandan kaçacak” bir durum olduğuna inanırız… Hal böyle olunca da; neden kaçılsın, neden savaşılsın sedromu çıkar ortaya.. 

Hiç uzatmaya gerek yok.. Kendime ait dünyamdam şöyle ki işimden betimleme yapmak istiyorum.. Örneğin: Müşterinin verdiği bedenlere göre üretilen kurumsal giysiler, personele bir beden değil, iki beden değil tam beş beden dar gelmiştir ama sorun Washa’da dır.. şöyle ki biz üretimi dar yapmışızdır. Veyahut giyilmesi arzu edilen en çağa uygun kesimli gömleği, 110 kilo ağırlığında ki daha önce slim kalıbın adını bile hiç duymadığı çalışanlarna giydirmeyi hedeflemiş bir işletme sahibi, üretim sonrası satın aldığı ürünü yanlış seçim yaptığını hiç düşünmeden tabii ki “bu gömleğin kalıbı bozuk” der.. Bir işletmenin arzu ettiği, hayalinde ki ürün ile gerçek ihtiyaçlarının sınırlarını çizememiş olması ihtimali hiç bir zaman yoktur. BAşık Olmaya türlüsünü beklemek, gereksiz bir beklenti olurdu heralde, değil mi? Neticede başkasını suçlamak bir çözüm olmaktan ve birini mutlu etmekten çıkar. Neyse; bu insanlık alemi beni bazen gerçekten çok genişletiyor.. Son olarak şunu da ekleyip noktalıyorum..
Sürekli her fırsatta, kurumsal giysiler tasarlarken müşterilerime söylediğim ve renklerin dilinde ki anahtar kelime gibi “beyaz” saflığın ve istikrarın, devamlılığı simgeler. Politikacılar beyazı pek severler, çünkü temiz, dürüst izlenimi vermek isterler.. Ama sırf üzerinde beyaz bir gömlek taşıyor diye; kayıtsız şartsız bir başkasına güvenmek kendinizi aptalmış gibi hissetmenize neden olabilir. Sonra da çıkıp bu mesajı size söyleyen, benim tepeme dikilip “ama sen bana güveni temsil eder demiştin” der gibi hesap sorulsa ben de, böylesine sızlanmaya, çok net şu cevabı vermek isterim: “Eğer bugünden itibaren sizin için bir yararı olacaksa, ben size güzel bir beyaz gömlek dikeyim, gidin bundan sonra kendinize güvenin “ Selda Eruzun.. Washa Katu Style.. 

60 Milyon ister dolar ister Pound, Euro olsun büyük bir meblağ…

Amy Winehouse: Son günlerinde ani bir kararla vasiyetnamesinde değişiklikler yapmış; sanki bir şeyler ona malum olmuş.

Vasiyetname: Karmaşık duyguların belgesi; sözlerin yazılı ifadesi; son istekler ve dilekler; mirasçılar tarafından kabul görmeli.

Hele hele vasiyet eden evlat olursa; hangi ana babanın yüreği buna itiraz edebilir?

Edebilir mi? Umarım etmezler; umarım Amy’in ebeveyni paylarına düşen çok az da olsa (üç beş milyon) kanaat ederler.

Kızlarının son isteğine saygı gösterirler. “Deliydi doluydu; içerdi koklardı; aklı hop oturup hop kalkardı o yüzden servetini sokaklara attı. Vasiyetini iptal edin geçersiz sayın. Sayın Hâkim Bey” Diye mahkeme mahkeme dolaşmazlar.

Çünkü servetinin mirasçıları gariban tüylü sokak çocukları; Yüce’nin özenle yarattığı muhteşem varlıklar: Kediler.

Henüz cansız bedeni toprağa kavuşmadı. Anne baba ne düşünür bilinmez; haksızlık etmek de bana düşmez lâkin insanoğlu çiğ süt emmiş o yüzden doyumsuz; ne tepki verir önceden kestirmek mümkün değil.

Her kulun dünyaya gelişinin bir nedeni var.

Onu da Yüce Allah bilir.

Ruhu huzur bulsun. “ 14 Eylül 1983 Londra- 23 Temmuz 2011 Londra”

26 Temmuz 2011 Salı

Alev Meisel/ İnternetli Köy

Zamanla

Mücadele etmek,

Söz konusu zaman geçmiş zamansa

Mümkün değil;

Şafakla doğmakta olan yeni zamansa beyhude bir cabadır…

…

Bugüne kadar yaşanmış ve de yaşanacak her zamanın

Bir atmosferi ve jeolojik zamanlar gibi bir de gerçekliği vardır.

Bu yüzden zamanla mücadele etmek doğru değildir,

Tam tersine geçmişten ilham alıp zamana yön vermek;

Yapılacak en akıllıca iştir!

…

Öyle ya zamanın Kırkpınar’ında

İkinci kez Başpehlivan olan bir zaman olmadı,

Ama zamana yön veren Kırkpınar Ağalarının olduğu belli!

…

Rıza Üsküdar

26 Temmuz 2011/Eskişehir

Meclise bakıp siyasi liderlerin polemiklerine kulak kabartarak yazı yazmak bundan sonra içimden gelmiyor. Kendimi politika ile ilgili yazmaya zorladığımda ise yaratıcı ruhumun ve duygularımın zayıfladığını hissediyorum. 

Meclis Okuluna bakarmısınız.. "Dik dur, dik otur.. Omurgalı, omurgasız" 

Meclis değil, adeta üniversitede bir kürsü. Dersler: Beden Eğitimi ve Biyoloji. 

Ha bi de tükürük meselesi vardı değil mi? Vücudumuzun salgıladığı salgının (Tükürüğün) salgı öncesi vücudumuzdaki durumu ve salgının vücüdümüzdan atıldıktan sonrasındaki durumu.. Sanıyorum bu konuya da Kimya ilgileniyor.. 

Sadece bunlar mı? Edep kousu var. Ahlak konusu var. Cibilet konusu var. Var Allahım var.. 

Bir tarafta ondört gün bile dik duramayan, virgül gibi eğilip seve seve yemin polemiğini pas geçen Ana muhalefet.. öteki yanda ise adeta tek parti iktidarı benzeri bir siyasi duruş.. 

öteki yandaysa ülkeyi -amiyane tabirla- parmağıyla oynatan "Devletle Barış konseyi kurma noktasında anlaşmaya vardık" diye Avukatları aracılığıyla mesaj gönderen bir İmralı gerçeği.. 

Şimdi böyle bir Meclis bileşkesinde İktidar partisini, Ana muhalefet partisini ve İmralı'yı nereye koymak gerekir diye düşünmeye başladığımda "Dur" diyorum kendi kendime ve koyuyorum Vivaldi CD'sini müzik çalarıma.. 

İş Planının bitirilmesinden sonra bu planın üçüncü şahıslara sunulması için de hazırlık yapılması ve hatta sunulacağı kişilere göre esnek bir sunum hazırlanması gerekir. Bu sunumun iş fikriniz veya yapmakta olduğunuz iş için hayati bir önemdedir, bu iş planını işinizi kurmak veya geliştirmek için kullanılacak ve belki finansman sağlamak için banka yetkilileri ile paylaşılacak onların etkilenmesini sağlayarak sizinle sıcak ilişkiler kurmalarına zemin hazırlayacaktır. 

Böyle bir sunumun kaliteli ve etki yaratan bir sunum olması gerekir. 

Bu sunum 25-30 dakikayı geçmemelidir, aksi halde karşınızdakileri sıkabilir ve ilgilerini kaybetmelerine neden olabilir. 

Bu kadar kısa bir sürede etkili olabilmenin ise ön şartı çok iyi ve dikkatli bir hazırlıktır. Bu hazırlık süreci için aşağıdaki aşamaları dikkate almakta yarar olacaktır. 

1. Dinleyicilerin kim olduklarını araştırın: Öncelikle sunum, sunumu yapacağınız kişilere ve sunum nedenine göre değişiklik göstereceğinden sunumun amacını iyi belirlemeniz ve buna göre önem vereceğiniz noktaları vurgulamanız gerekecektir. Bu sunum, yönetim kurulunuza bir proje benimsetmek, şirket çalışanlarının projeye olan katkı ve inançlarını pekiştirmek veya borç verecek bir kuruluşun yetkililerini ikna etmek gibi çeşitli amaçlara yönelik olabilir. Her amaç için izlenecek yöntem, verilecek bilgilerin dağılımı, vurgulanacak noktalar değişiklik gösterecektir. Bu nedenle öncelikle sunumun amacını iyi belirlemeniz gerekir. 

Sunumda başarılı olabilmeniz için sunumun amacının yanı sıra sunum yapacağınız kişilerin kimler olduğu da çok önemlidir. Bu kişiler hakkında olabildiğince fazla balaka toplamakta yarar vardır. Bu kişilerin beğenileri nelerdir, eğitimleri nedir, bugüne dek yaptıkları ve girdikleri işler nelerdir gibi bilgiler onları etkilemeniz için size birçok ipucu sağlayacaktır. 

2. Hazırlıklarınızı tam yapın: Hazırlık her işte başarının ön şartıdır. Hazırlığınız ne kadar özenli olursa, sunumdaki başarınız da o denli yüksek olacaktır. 

Öncelikle yapmanız gereken, sunumun akışını gösteren bir içerik hazırlamanızdır. Bu doğrultuda kullanacağınız tüm malzemelerin sıralı bir şekilde elinizin altında olmasını sağlayın, sunum sırasında bunları aramakla vakit kaybetmeyin ve dinleyiciniz üzerinde özensiz, organize olmamış bir insan görüntüsü ve izlenimi bırakmayın. 

3. Sunumu yazıya dökün: İş planına zaten çok zaman harcadım, konuya hakimim duygularına kapılarak sunum için yazılı bir metin hazırlamayı ihmal etmeyin. Sunumda kullanacağınız senaryo doğrultusunda söylemek istediğiniz her şeyi yazılı bir hale getirin, vurucu noktaları hızlı görebilmek için büyük karakterler kullanın, gerekli yerlere elinizle işaretler koyun. Unutmayın, bu bir mektup veya başkalarına vereceğiniz bir yazı değil, sadece sizin göreceğiniz, sunumunuza akıcılık sağlayacak bir araçtır. 

4. Söyleşi yapar gibi konuşun: Sunumunuz bir konferans veya müsamere tonunda olmamalıdır, sunumu bir sohbet havasında yürütecek tonlama ile götürürseniz daha etkili ve insanları çeken bir havada olacaktır. Monotonluk, ilginin kaybolmasına neden olur, bundan kaçının. Konuşurken içten olun ve bu işi yapmak için duyduğunuz çoksuyu ses tonunuza da yansıtmaktan çekinmeyin, coşku bulaşıcıdır, dinleyicilerinizde de bu coşkuyu taratabilirseniz başarı şansınız çok yükselir. 

5. Görsel araçlar kullanın: Dinleyicilerinizin dikkatini toplamak için projeksiyon, basılı malzeme vb. araçlar kullanmak çok önemlidir, bir fotoğraf bir konuyu birçok kelimeden daha iyi anlatabilir. Bu araçlarda tüm profesyonelliğinizi kullanın. Dağıtacağınız veya göstereceğiniz görsel malzeme adet olarak 10-15 adedi geçmemelidir. 

6. Sunumu mümkün olduğu kadar fazla prova edin: Bu provalar için arkadaşlarınızı kullanmaktan çekinmeyin ve konuların birbirini takibenden akıcılığa sahip olmasına özen gösterin. Provalarınız arttıkça sizin konuşma akıcılığınız ve rahatlığınız da artacak, bu da dinleyicilerinizi etkilemenizi ve ikna etmenizi kolaylaştıracaktır. Sınavlarda olduğu gibi sunumlarda da son gün çalışmaya ara verip enerji toplamakta yarar vardır. 

7. Sonucun başarısı sunumun başarısına bağlıdır: İş Planı sunumunuzda başarılı olabilmeniz, iş planına ne kadar hakim olabildiğinize bağlıdır. Bu nedenle iş planınızda hiçbir boşluk kalmadığına emin olun. İş planını hazırlayan veya hazırlatan siz olduğunuza göre iş olan hâkimiyeti kaybetmemek ve coşkuyu yakalayabilmek için sunumu siz yapın, ne kadar iyi olduğuna inandığınız birisi varsa da sunumu sakın ona bırakmayın ve hatta başkalarının iş planlarını sunmaktan dahi kaçının. 

Başarılar dilerim. 

Tufan Karaca 

İş Planı Sayfası 

İş Planı Blog 

İş Planı Facebook (lütfen beğenin) 

fotoğraf : death-by-presentation illustrationBy HikingArtist.com 

Anadolu Ekspresiyle!

Tam otuz iki yıl sonra trene biniyordum! Sabah yedide Ankara’ya inecek, bir saat kadar kaldıktan sonra Merzifon’a devam edecektim!

Bire kadar trenin lokantasında vakit geçirdim. Hem vaktin hem de alkolün etkisiyle sanırım uykum gelmişti! Dört numaralı vagondaki koltuğuma yatmamla uyumam bir oldu! (hkalitesiz iki olsun!)

Eskişehir’de müthiş bir üşümeyle uyandım! Donuyordum! Kendimi Sibirya treninde sandım Allah’ıma! Ulan dedim rejim muhalifi oldun da Sibirya’ya mı sürüldün Ahmet?

Ankara’ya indiğimde saat tam yediyi on beş geçiyordu! Banliyö trenine bindim ve Cebeci’ye gittim! Cebeci istasyonundaki üst geçitten aşağı inerken yanlış yönden indiğimin farkında değildim!

Yabancı görüyordum çevreyi! Selami’yi aradım!

“Oğlum ben Cebeci’deyim ama burayı tanıyamadım! “

“ Neredesin baba; bir tarif et yerini!”

“Cebeci stadı var burada! İki ay önce yoktu oğlum! Ziraat Bankası var! Bir de Hamamönü yazıyor! Ulan bunların hiç biri yoktu!”

“Ters yöne gitmişsin baba!”

“Ne yapayım?”

“Karşı tarafa geç!”

Tekrar merdivenleri çık, tekrar merdivenlerden in; gavura eziyet oldu benim için!

Ama buluştuk oğlumla, evlerine gittik! Büyük oğlum Ali de kalkmıştı.

Kahvaltımızı yapıp metroyla AŞTİ’ye gidecektik!

Zor oyunu bozuyordu! Karnımın ağrısından duramıyordum!

“Oğlum hemen umumi tuvalet bulalım, yoksa karışmam!”

Camilerin bu işlevini de takdir ediyorum! Hem sabahın yedi buçuğunda da bedava! (ama bir lira attım yalan yok!)

Sanırım bir saate yakın kalmıştım orada!

Çok kez uyardı beni Selami!

“Orada mısın baba?”

“Nerede olacağız lan! Ne demek istiyorsun?”

“Sahanda yumurtalar soğuyor da!”

“Ben menemen istememiş miydim?”

“O da soğur!”

AŞTİ’deki maceram bundan yarım saat kadar kısa sürmüştü! Aslında sürerdi ama dış baskılara dayanamamıştım! Durmadan kapı tıklanıyordu!

“Ihı!”

“Adam kabız Abi! Bizdeki şansa bak! Bekle dur işin yoksa! ( tahmin sadece!)

Sungurlu- Çorum arasında hayatımda bir ilki yaşadım! Bisiklet yarışlarına konvoy olduk! Tam otuz kilometre hem de! Güzel bir yarış oldu! Sarı mayolu Nizamettin’in soluk kesen yarışını sinirli bakışlarla seyretmek bahtiyarlığına nail oldum!

Merzifon’u son bir kez daha ziyaret etmenin derin hazzı içindeydim!

Yanıyor arkadaş!

Duşumu aldım, kanepeye uzandım! Deliksiz iki buçuk saat uyumuşum!

Karasal iklimin akşamlarını bilenleriniz vardır! Hafiften titrersiniz! Ama bu sizin aradığınız bir şeydir! Serin serin esen rüzgâr ciğerlerinizi ferahlatır! Beş altı tane çay içtik kafede!

Cumartesi sabahı saat sekizde telefonun alarmıyla uyandık!

Eşyaları paketleyeceğiz!

Ben ustalığımı gardırobu sökmeye harcadım! (nasıl toplayacağım bilmem!)

Gün boyu eşyaları hazırladık!

Pazar sabahı saat yedide kamyon geldi, eşyaları elemanlar yüklediler ve saat on buçukta Merzifon’a veda ettik!

Hayatımda yaptığım en güzel yolculuklardan biriydi! Bundan sonraki şehirlerarası yolculuklarımı kamyonla yapmaya karar verdim!

Tavsiye ederim!

hortogludorduncubakis@gmail.com

“Eşimi arkadaşıyla yakaladım, eşime ve sevgilisine karşı haklarım neler?”

“Eşimle 3 yıl önce evlendik. Zaman zaman tartışmalarımız olsa da onun halen bana aşık olduğunu sanıyordum.

Eşimin, eski bir kadın arkadaşı bazı hafta sonları bize yemeğe gelip kalıyordu. Bu durumdan rahatsız olmama rağmen eşimin hatırı için sesimi çıkartmıyordum.

Aynı arkadaşı bundan bir süre önce yine geldi. Birlikte yemek yedik. Bir süre sohbet ettikten sonra herkes odasına çekildi.

Sabaha karşı uyandığımda eşim yanımda yoktu. Zaten içimde hep bir kuşku olduğundan, kalktım ve kadının kaldığı çatı katına doğru merdivenleri sessizce çıktım.

İçeriden gelen kısık seslerden, eşimin kadının yanında olduğunu ayırt ettim.

O an gözüm döndü. Hem kapıyı yumruklayıp hem de hakaretler yağdırıyordum. Eşim de bana küfredip vurmaya başladı.

Sese komşular uyanmışlar. Kapıya kadar gelip durumu anlamaya çalıştılar. Kadının apar topar evden ayrılmasını ve eşimin de kadının peşinden gitmesini onlar da gördüler.

Gerekirse şahitlik yapabileceklerini söylüyorlar. Ayrıca bahçede güvenlik kamerası da var.

Aradan geçen zamana rağmen ben halen kendime gelemedim.

Dava açmaya karar verirsem, eşime ve sevgilisine karşı haklarım neler?”

***

Dava açmaya karar verirseniz işte haklarınız:

*Eşinize, zinadan dolayı boşanma davası açabilirsiniz.

*Bu davada, nafaka ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunabilirsiniz.

*Ancak, bu davayı olayı öğrendiğiniz tarihten itibaren 6 ay içinde açmak zorundasınız. Yoksa dava açma hakkınız düşer.

*Eşinizin sizinle evli olduğunu bile bile eşinizle birlikte olduğuna göre, kadına karşı da manevi tazminat davası açma hakkınız var.

*Sizi çok yakından ilgilendiren Medeni Kanunun 236. maddesini sizinle paylaşmak istiyorum.

“Her eş veya mirasçıları, öteki eşe ait bundan sonra değerin yarısı üzerinde hak sahibi olurlar. Alacaklar takas edilir.

Zina veya hayata kast nedeniyle boşanma hâlinde hâkim, kusurlu eşin bundan sonra değerdeki pay oranının hakkaniyete uygun olarak azaltılmasına veya kaldırılmasına karar verebilir.”

Yani, mahkeme, edinilmiş mallara katılma rejimi gereği, eşinize düşecek payın bir kısmının veya tamamının da size verilmesine karar verebilecektir.

***

Değerli okurlarım, her konuda güven duyarak yazdığınız mailleriniz için çok teşekkür ediyorum.

Sağlıklı ve mutlu kalın.

Cengiz Hortoğlu