İnternet sansürü, gün geçtikçe etkisini göstermekte olup, yavaş yavaş kendini yerleştirmeye başladı. Sadece internette değil, televizyonlardaki dizilerde sigara, alkol vs. maddeler sansürlenmiş durumda. Doğru bir hareket olup olmadığı tartışma konusu, çünkü şimdiki çocuklar televizyonda sansürlense, internette olmasa her şeyi öğrenebilecek kapasitedeler. İnternet ve televizyon sansürlemekle, genç nesilin bu tür şeylere olan ilgisinin daha çok artacağı aşikar. Sansürlemenin amacı kötü örnek olması ise, dünyada ve hayatın her alanında bu kötü örnekleri görecektir. Bence çocukların ve genç nesilin aileleri tarafından, çevresi tarafından nasıl yetiştirildiği daha önemli. 

İnternetin gerçekleri ; 

- " Teknoloji insan düşmanı " derler ya, gerçekten öyle. Avantajları ne kadar çok ise , dezavantajları da bir o kadar kötü. Gün geçtikçe güncelleşen programlar ve daha çağa uygun olması yada çeşitli sitelerin ortaya çıkması arkadaşlıkları öldürmesi dışında insanlığı da öldürür hale geldi.  

- İlişkiler bundan sonra internet sayesinde olup kötü sonuç çıkarması ayrı bir sorun. Eskiden, insan oğlu bulundukları ortamlarda hoşlanırlardı, evlenirlerdi ve mutlu bir hayat sürerlerdi. Şimdilerde, internette kötüsü de çıkabiliyor güzeli de. Farkedemeden kötü bir tuzağada düşebiliyor. 

- İnternet aracılığıyla arkadaşlıklar bitebiliyor. Eskiden, insan oğlu birbirlerini görmek için can atarken; şimdi internet aracılığıyla görüşmek daha cazip geliyor ve bu da arkadaşlıkları, dostlukları zamanlar birbirinden kopartabiliyor. 

- Kimi zaman kötü olaylara tanık oluyoruz. " İnternetten tanıştığı insan oğlu buluştu ve ölü bulundu ", şeklindeki manşetleri unutmadım. Binlerce aile bu yüzden çocuklarını internetten mahrum bıraktı. 

- Bunların dışında, avantajları da olabiliyor internetin. Araştırmak istediğimin ne varsa yazıp bulabiliyor ve ufkumuzu genişletebiliyoruz. Yurtıdışındaki akrabalarımızda kolaylıkla iletişim kurabiliyor ve banka işlemlerimizi internetten yapabiliyoruz. Ülkemizde de teknolojinin bankacılık üzerindeki büyük avantajlarını da gözardı etmememiz gerekiyor. 

Ve sayamadığım daha ne zarar ve yararlar .. 

İnternetin zararı büyük hasarlar yol açabilse de, yararı da bir o kadar çok olan internete sansüre bende " hayır " diyenlerdenim. İyi kullanmakta bizim elimizde, kötü kullanmakta. Zaten iyi veya kötü insan olmakta bizim elimizde. İçimizdeki olan boşluklara çocuklarımızı internete sürüklemek ve çocuklarımızdaki boşlukları internete atmak yerine sağlam yetiştirmek hepsinden daha karlı. 

Sevgilerimle 

Bilim bölümünde Sitorkrom C ile ilgili yazan arkadaşımız Sitokrom-C’nin canlılık için bir enzim olduğunu yazmış ve sanki tesadüflerle, inanılmaz küçük bir olasılıkla oluşabileceğini söylemiş. Oysa Sitokrom-C proteininin tesadüflerle oluşmasına imkan yoktur. İnsan vücudunda 20 amino asit vardır. Bir hemoglobin proteini ise 574 amino asidin belli bir sırayla arka arkaya gelmesiyle oluşur. İnsan vücudundaki amino asitlerin bu proteini oluşturmak için arka arkaya geldiğini düşünelim: Bu proteinin birinci sırasındaki amino asidin tesadüfen oluşma olasılığı 1/20'dir, ikinci sıradaki amino asidin oluşma olasılığı 1/20×1/20 dir. Proteinin bir bütün olarak oluşma olasılığı ise 1/20⁵⁷⁴'tür. Matematikten anlayanlar bu sayının imkansız demek olduğunu hemen anlayacaklardır. 

Evrimciler de bu gerçeği çok iyi bilirler. Bakın ünlü evrimci Ali Demirsoy bu konuda ne diyor: 

Canlı organizmalarda bulunması zorunlu olan ve solunum için gerekli proteinlerden biri olan Sitokrom-C'nin tesadüfen oluşabilmesi ihtimali konusunda, evrimin Türkiye'deki önde gelen savunucularından Prof. Ali Demirsoy "bir maymunun daktiloda hiç yanlış yapmadan insanlık tarihini yazma olasılığı kadar azdır" demektedir. (Prof. Dr. Ali Demirsoy, Kalıtım ve Evrim, Meteksan Yayınları, Ankara, 1995, s. 61.) 

Ancak son derece ilginçtir ki, "evrimci bilim adamı" Prof. Dr. Ali Demirsoy, bu imkansız ihtimali kabul etmektedir: 

Bir Sitokrom-C'nin dizilimini oluşturmak için olasılık sıfır denecek kadar azdır. şöyle ki canlılık eğer belirli bir dizilimi gerektiriyorsa, bu tüm evrende bir defa oluşacak kadar az olasılığa sahiptir, denebilir. Ya da oluşumunda bizim tanımlayamayacağımız doğaüstü güçler görev yapmıştır. Bu sonuncusunu kabul etmek bilimsel amaca uygun değildir. O halde birinci varsayımı irdelemek gerekir.(Prof. Dr. Ali Demirsoy, Kalıtım ve Evrim, Meteksan Yayınları, Ankara, 1995, s. 61.) 

Pek çok evrimci, "doğaüstü güçleri kabul etmemek", şöyle ki Allah'ın yaratışını reddetmek için yukarıdaki örnekte olduğu gibi imkansızı tercih etmektedir. Oysa 21. yüzyılda bilim proteinlerin asla tesadüfler zinciriyle oluşamayacağını ispat etmiştir. Her bir protein molekülündeki kusursuz tasarım, her birinin son derece kompleks yapısı, protein üretiminde kullanılan olağanüstü organize ve mükemmel yöntem, proteinlerin aralarındaki görev dağılımı ve her birinin birbirinden farklı yapılarının görevleri ile kusursuz uyumu, canlılığın en küçük parçalarının dahi tesadüfen oluşamayacak kadar üstün bir yaratılışa sahip olduklarını göstermektedir. Tüm evrende, en küçük bir protein molekülünü oluşturan parçalardan en büyük galaksilere kadar, herşey üstün bir yaratışın, sonsuz bir aklın ve gücün eseridir. 

Proteinlerin tesadüfler zinciriyle oluşamayacağını anlatan bu videoları seyretmenizi öneririm: 

http://video.mynet.com/erkanarkut/Protein-Nasil-Olusur/1276152 

http://video.mynet.com/erkanarkut/Proteinler-Evrim-Teorisini-Cokertiyorlar/1276147/ 

Blog sayfam: http://birgo.mynet.com/erkan-arkut-tan-guncel-yazilar 

Video sayfam: http://video.mynet.com/erkanarkut/videolari/liste 

Sakal ile bıyık

Arasında kalan eylemli;

Ya susacak,

Ya sakal ile bıyığı da çekecek yanına,

Ya da ne sakal tanıyacak

Ne de bıyık!

…

Rıza Üsküdar

26 Temmuz 2011/Eskişehir

Eyleminiz salt tükürmekse

Yutkunmanız yeğdir;

Öyle ya tükürük bu nereye

Sıçrayacağı belli değildir!

…

Rıza Üsküdar

26 Temmuz 2011/Eskişehir

Kürt Sorununa Duygusal Bakmak mı? Hkalitesiz Canım Sende! 

Dikkat! Bu yazı boğazdaki villarda, şarap eşliğinde yazılmamıştır. Kürt sorunu bundan sonra bitti, sadece PKK sorunu mu kaldı? Geçenlerde hükümetten bir yetkili böyle bir açıklama yapmıştı. Kürt sorunu bitti, sadece PKK sorunu var. Gerçekten böyle mi? Öyle menem bir şey ki bu olay, kökü 1.Dünya Savaşına gidiyor. Çok uluslu Osmanlı yıkılınca Ortadaoğu’da ve Avrupa’da her millet kendi devletini kurmuştur. Şu anda da en büyük nüfusa sahip devleti olmayan tek millet Kürtlerdir. İran, Suriye, Irak, Türkiye bölgesinde yaşayan Kürt nüfus özellikle Irak ve Suriye’den büyük baskılar görmüştür. 

Zaten bir kısmı Saddam’dan kaçıp Güneydoğu bölgesine sığınmıştı. Kürtler üstünde baskı olduğu doğrudur. Türkiye’de 80 dönemi öncesi ve sonrasında da büyük baskılar uygulanmıştır. Bu birikim, yoğun baskılar 80 döneminde Marksist-Leninist gençlerin önderleri tarafından kandırılarak dağlara çıkmış, bir müddet sonra halk kurtuluşunu benimseyip bu yönde çalışmıştır. PKK mı Kürt sorunun doğurmuştur, Kürt sorunu mu PKK’yı doğurmuştur? Bu sorunun yanıtı açık, ancak şunu belirtmem gerekir ki eğer bu örgütün içinde Ermeni, Rus, Rum teröristler de varsa PKK, ben kürtlerin sorunlarının sonucuyum diyemez. PKK sorununa geçmeden önce Kürt sorununa bakalım. 

Galiba işin duygusallığı burada. Baskı görmüş, dışlanmış; dillerini, kültürlerini yaşayamamış, özleri inkar edilmiştir. Bu doğrudur. Olaya Türkiye cephesinden bakınca “Kart Kurt seslerinden Kürt olmuştur” sözü devlet yönetiminde egemen olduğu dönemde iş Doğu sorunundan Kürt sorununa yönelmiştir. Doğu’da vatandaşlar ne yaşamışsa Kürtler de onu yaşamıştır. Su yok, elektrik yok, yol yok, iş yok, kısacası devlet yok. Buraya kadar olay Doğu sorunu olarak nitelendirilebilir. 80 darbesinden sonra bir kopuş yaşanmıştır. Bazı Kürt önderleri işi özlük, benlik üzerinden götürmeye başlamıştır. Sorunun silahlanmayla çözülebileceği düşünülmüş, sorun bu yöne çevrilmiştir. Terör olgusu, terörün yaptıkları doğudan güneydoğuyu ayırmıştır. Terör yüzünden halk suçlanmış hizmet gitmemiştir, götürülememiştir. Öğretmensiz, hastanesi devlet olmadan kendi yağında kavrulan köyler, ilçeler doğmuştur. İş buraya gelince hükümetlerin yanlışları gün yüzüne çıkıyor. Geri kalmışlık bütünleşmek yerine halka para vererek çözülmeye çalışılmıştır. Halk da Bahçeliyi dinleyip(!) parayı alıp, tokadı vuruyor. bundan sonra her yerde televizyon, internet olunca asimilasyon da pek işe yaramıyor. 

Herkes oturduğu yerden bir şeyler söylüyor ama hiç kimse köyünü terk etmek zorunda kalan insanı anlayamaz. Bu devlete karşı nefreti doğurmuştur. Son 10 yıldır bu konuda bir günah çıkarma yaşıyoruz. Maalesef süreci yine doğru yönetemiyoruz. Evet Kürt vatandaşlar bundan sonra daha rahat ancak bu sefer de Türkiye’de yaşayan öteki insan oğlu bu duruma tepki gösteriyor. Kürtlerin şehirleşmesine karşı çıkıyor, Kürtçeye, Kürtçe müziğe dayanamamazlık var. Kürt ve Kürtçe terörle eş tutuluyor. ( İngilizceyi benimseyip bir farklılıkmış gibi Türkçeye sokan insan oğlu Kürtçeyi niye bu kadar eleştirir anlayamıyorum). Ama iş yemek ve folklor kültürüne gelince tüm bunlar unutuluyor ve ufakta olsa bir olan yönler açığa çıkıyor. Türkiye toplumsal bakımdan hiçbir zaman bir olamamıştır(Kurtuluş Savaşı hariç). Halen özellikle komşuluk ve evlilik ilişkisinde alevilerle bağ kurulmuyorsa, Kürtlere yan göze bakılıyorsa toplum yapısında gizliden gizliye bir problem olduğu ortaya çıkıyor. İçten içe ayrılık tohumları ekiliyor. İşin terör boyutuna değinirsek, birkaç çapulcudan bu döneme gelen süreçte hep engellenen bir harekatla karşı karşıya kaldık. Komutanların ve siyasetçilerin yanlışlıkları dış destekle bütünleşince PKK bölgede etkin olmuştur. Terör sorunu nasıl biter sorusuna doğru cevap veremediğimiz sürece bu problem hep karşımızda olacaktır. Tarihini bilmeyen, geçmişini inkar eden politikacılarla bu iş çözülmez. Demokratik özerkliğin duyuru edildiği bir dönemde kimse SEVR yoktur, bu paranoyadır demesin. Şunu belirtmekte fayda var. 

Dış güçler geldi PKK’yı kurdu diye bir şey olamaz ama PKK kurulur, dış güçler şunu ülke aleyhine kullanır ve geliştirir. AB, ABD, Rusya, Ermenistan, İran, Suriye, Irak, İsrail hep desteklemiştir. PKK sorununu çözmek SEVR’i sekteye uğratmak demektir. Devlet halen Kürtleri sadece sözle sahipleniyorsa daha alınacak çok yol var demektir. Maşalar yerine yöre halkı konuşmalı. En küçük bir meselede vatandaşla röportaj yapan televizyoncular niye buralara gitmezler. Son 5 yıldır mısır gibi patlayan STK’lar da oyundur. Sistemli danışıklı dövüş yaşıyoruz. Bu oyunu halk bozabilir, politikacılar değil. 

CHP’nin yemin etmeyeceğine dair bir gelişme henüz söz konusu değildi. Önce Hatip Dicle olayı patladı. Sonrası çorap söküğü gibi gelmeye devam etti. 

İlginçtir; Hatip Dicle’nin başına gelenlerden dolayı en büyük üzüntüyü yaşayan yandaş basın idi. Açın o tarihli gazeteleri, yandaşların hicran gözyaşlarını okuyun. Her seçimde, milyonlarca oyun meclis dışında kalıp, temsil edilmemesini zerre kadar önemsemeyen yandaş kalemler, Hatip Dicle’ye verilen oyların ‘gasp edilmesi’ karşısında isyan bayrağı açıyor; “kanunlar, 80 bin insanın verdiği oyu alıp başkasının zimmetine geçiriyor” gibi sözlerle, AKP zimmetine geçirilmiş oylar için, onurlu bir tepki gösteriyorlardı. 

Seçilmiş milletvekillerinin tutukluluklarının devamı yönünde çıkan kararlar, adeta yandaşları bir vicdan muhasebesine sürüklüyordu. Balkona çıkıp konuşma yapan Başbakan değil, yandaş medya mensupları idi sanki. 

Yaşanmakta olan bütün bu olumsuzlukların sebebi ise; “şu körolabilecek kanunlarımız”dı. Kamu oyu vicdanını rahatsız eden, toplumsal gerginlikleri tetikleyip gereksiz huzursuzluklar yaşamamızın sebep olan hep o kanunlar, ve o kanunları topluma dayatmış olan “darbe Anayasa’sı” idi. 

Ve yandaşlar bütün iyi niyetlerini kuşanarak, bir de sağduyu çağrısı yapıyordu partilere; “hazır herkesin canı yanmışken, haydi kanunları adalete çevirmek için Meclis’te toplanmanın vaktidir.” 

Fakat CHP’nin yemin etmeyeceğini açıklaması, Başbakan gibi yandaşlarında balkonda söylediklerini unutmasıyla sonuçlanacaktı. Anlaşılıyor ki, AKP-BDP ve yandaş medyanın, toplumu ‘yeni Anayasa’ya hazırlama süreci, CHP’nin yarattığı yemin krizi ile sekteye uğramıştı. Yandaşlar bu kez “körolabilecek kanunlarımız”ı savunmaya başlayacak; “ne yani, yasalar uygulanmasın mı..?” diye sormaya başlayacaklardı. 

Gerek Başbakan gerekse yandaşlar, CHP’yi yemin etmeye zorlamak için her yöntemi kullanmaya başladılar. Başbakan; “aldığı maaşı hak etmemek” gibi bir cümleyle CHP üzerinde baskı oluşturmaya çalışırken yandaşlar; yemin etmeyenlerin vekilliklerinin düşürülerek, eksik milletvekillikleri için yapılacak bir seçimle, AKP’nin yeni Anayasa’yı tek başına çıkarabilecek milletvekili sayısına ulaşabileceği tehdidini savurmaya başladılar. 

CHP’nin yemin etmeme kararı, aslında doğru ve gerekli olduğu gibi, seçimin hemen ardından sahneye konmuş olan oyunu da bozan bir karardı. Fakat ne yaparsa yapsın eleştiri oklarının hedefi olmaktan kurtulamayan, suçlanan, yalnız bırakılan ve sindirilen CHP sonunda yemin etme kararı almak zorunda kalmıştır. 

Dün yemin etmediği içir yerden yere vurulan CHP, hiç şüphesiz yarında yemin ettiği için yerden yere vurulmaya devam edilecektir. Hkalitesiz meraklısı gelsin, CHP’yi bundan sonra beraber dövelim. Ancak gelinen noktada, ellerindeki büyük medya gücüyle önlerine çıkan herkese karalar çalarak kendisine yol açan bir güç, önündeki CHP engelini de devre dışı bırakmayı başarmıştır. 

şimdi o büyük medya gücü, yemin krizi sürecinde sürekli haykırmaya devam etti; “CHP’nin gerçek amacı, yeni Anayasa’nın yapılmasına engel olmak”. Hayır canım efendim… Tam aksine; yandaş medyanın gerçek amacı, henüz bir tek maddesi bile belli olmayan o yeni Anayasa’yı çılgınlar gibi savunmak. Seçim geride kalmış olmasına rağmen, hala yüz binlerce yandaş gazetenin ‘beleş’ dağıtılmaya devam etmesi, babalarının hayrına olmasa gerek. 

Yaşasınn İzin günlerimdeyim. Yazın mavi göğünü değil ama etrafımı daha net görmemi sağlayan aylaklığını severim.

Biliyorsunuz, son bir senedir Ali-Ceyda-Berke Üçlüsü ile uğraşmaktan helâk oldum ve yaz süresince ne şiir yazacak ne de maviyle uğraşacak halim yok. Lâfın kısası: Yaz grisini diyet bloglarla avutacağım:) İyisi mi, çok sevdiğim Fahri Halk Müfettişliği görevimi ifa edeyim ben:) Otellere homurdandık, şimdi de marketlere saralım. Bunca yel değirmeni varken ülkede, daha nice Don Kişotlar gerek aslında ama kuzu yürekli insanlarımız çoğunlukla, lay lay lom düzenin vay vay vay diyerek kurcalanmasına cesaret edemezler ya da adam sendeci davranırlar!

Neyse, biz sadede gelelim. 1 kuruş rezaletinden sonra zincir marketlerde yeni bir tuzak daha var! Diğerlerinde durum nedir bilmiyorum ama benim tespitim, ülkenin ünlü holdinglerinden birine bağlı bir marketler zincirinde oldu. İnsanlar markaya olan güvenle içeri giriyor ve alışveriş yapıyor ama raflar tuzaklarla dolu. Bu arada, eniştemin de bu zincirin parçası olan marketlerden birine sahip olduğunu söyleyerek çuvaldızı önce kendi aileme batırayım!

Bazen en iyi gizleme göz önünde bırakmaktır. Küçüklüğümde babamla alışverişe gitmeyi pek severdim. O da bana derdi ki, "devamlı kullandığın gıdaları yüksek miktarlarda/kilolarda alırsan sana daha ucuza gelir. Bir kilosu 5 lira olan malın 5 kilosu 25 lira değil, daha ucuzdur." Haklıydı babam. Ben de zeytinyağı, un, şeker, peynir, zeytin gibi gıdaları hep büyük paketlerde-tenekelerde aldım. Tabii ki bu, babama ve bana has bir davranış biçimi değildi; herkes bu gerçeği bilir, ona göre alışveriş yapardı.

Birkaç ay önce söz konusu olan markette un fiyatında uyandım. Unun 2 kiloluk paket fiyatı 1kg x 2ad fiyatından daha yüksekti. Oysa daha düşük olmalıydı. Hemen market müdürünü çağırdım. Özür dilediler. Fiyatlar merkezden geliyordu ve personel müdahale edemiyordu ama şikayetimi hemen bildireceklerdi. Malların ve etiketlerin fotoğraflarını çektim, merkezlerine ben de gönderdim. Ses çıktı mı sizce? Hayır. Peki, fiyatlar düzeldi mi? Evet. Ee, ben bırakır mıyım bu işin peşini? İstanbul’un hangi semtine gitsem, o marketi gördüğüm yerde daldım içeri. Hep aynı tuzak vardı ama değişik mallarda. Hikaye aynıydı: Personelin hiçbir şeyden haberi yoktu. Fiyatlar merkezden geliyordu!!

Kaç insanın elinden yağı, unu aldım inanamazsınız!

"Teyzecim, neden iki litrelik yağ aldınız?"

"Daha ucuz oluyor evladım."

"Fiyatına baktınız mı?"

"Niye bakayım oğlum, 2 litrelik daha ucuz olur."

İşte, insanımız alıştığı mantıkla alışveriş yapıyor ve kötü zihniyet de insanların bu alışkanlığından faydalanıyordu.

O zincir marketin Göztepe mağazasında çektiğim fotoğrafları aşağıda sunuyorum. Bunlar ayırt edebildiklerim. Kim bilir daha neler vardır! Aynı marka malın değişik gramajlardaki fiyatlarına bakın, haksız kazancı görün.

Naturel Sızma zeytinyağı (1 lt) 8.45 TL (2 adedi-2 lt 16.90 TL)
Naturel Sızma zeytinyağı (2 lt) 17.99 TL

Kavrulmuş fındık içi (80 gr) 1.85 TL (2 adedi-160 gr 2.70 TL)
Kavrulmuş fındık içi (150 gr) 3.25 TL

Toz şeker (2 kg) 4.85 TL (Kilosu 2.43 TL)
Toz şeker (5 kg) 12.99 TL (Kilosu 2.60 TL)

Taze kaşar peyniri (0.7 kg) 7.50 TL (Kilosu 10.71 TL)
Taze kaşar peyniri (1 kg) 10.99 TL

Yumurta (6 ad) 1.69 TL (Adedi 0.281 TL)
Yumurta (10 ad) 2.85 TL (Adedi 0.285 TL)

Alışveriş ettiğiniz marketlerde, alacağınız malın kesinkes 1 kg/lt/ad fiyatına da bakınız.

Biz neden böyleyiz? Neden birbirimizi sevmiyoruz? Neden herkes birbirini dolandırmak için uğraşıyor? Bu soruların cevabını bileniniz var mı? Ülkenin en büyük holdingi şunu yaparsa, köşedeki gariban bakkalın üç kuruş pahalı satmasına neden kızmalıyız? İngiltere’de aynı marka zeytinyağının fiyatı Londra Knightsbridge’de neyse, Cirencester Market Place’te de odur. 1 liralık malı 2 liraya satan bir yer gördüğümde, "Kardeş, bu malın fiyatı her yerde 1 lira ama siz 2 liraya sattığınıza göre gerçekten paraya ihtiyacınız var demektir. Yoksa, neden fahiş fiyata satasınız!" deyip, 5 lira veriyorum! Kiminin yüzünde utanma kızarıklığı oluyor ama kimisi de eminim içinden, "keşke bu salak hep bizden alışveriş etse." diye geçiriyordur! Oysa ben beş liraya kendimi inanılmaz rahatlamış hissediyorum.

Yolda, yemekte, alışverişte her yanımdan saldırı beklediğim bu ülke beni o kadar yoruyor ki anlatamam. Gidince özlüyorum ama gelince de çıldırmak işten değil. Dün bir arkadaşım dedi ki: Acaba gelmesen mi !!

http://blog.milliyet.com.tr/Ah_su_yurdum_halleri__/Blog/?BlogNo=270438

Geçenlerde yine bir arkadaşımdan ilginç bir mail geldi. İlişiğinde İngilizce bir öykünün güzel manzaralar, müzik ve kuş sesleri eşliğinde sunumu vardı. Ben de sizin için o öykünün çevirisini yaptım. Toplumlardaki refah düzeyi arttıkça nelerden mahrum kalındığını, şöyle ki bir anlamda zenginleşmedeki fakirliği anlatıyor. şimdi o öykü: 

“Çok zengin bir baba, oğlunun, fakirliğin ne demek olduğunu öğrenmesini ister. Bu amaçla onu bir köylü ailenin yanında birkaç gün geçirmesi için bırakır. 

Çocuk orada üç gün geçirir. Dönüşte baba oğluna yaşadığı bu değişik ortamı nasıl bulduğunu sorar. Oğlu “iyi” der. Baba bu defa bir şeyler öğrendin mi diye sorar. Oğlu cevap verir: 

- Bizim bir köpeğimiz var onların dört tane. 

- Bizim klorlu havuzumuz var. Onların, içinde her çeşit balığın bulunduğu tertemiz ve berrak bir nehirleri var. 

- Bizim bahçeyi aydınlatmak için kullandığımız elektrik tesisatımız var ama onların gökte yıldızları ve ay ışığı var. 

- Bizim bahçemiz duvarlarla son buluyor. Onların bahçelerinin sınırı yok. Uçsuz bucaksız… 

- Biz yiyeceklerimizi hazır alıyoruz, onlar taze taze pişiriyorlar. 

- Biz müziği CD’lerden dinliyoruz. Onlar müziği bahçeden dinliyorlar. Envai çeşit kuş sesleri durmadan şakıyor. Hatta bazı şarkıları yan komşularından gelen nağmelerden dinliyorlar. 

- Biz mikrodalga fırın kullanıyoruz, onlar yemeklerine lezzet katan odun ateşi kullanıyorlar. 

- Kendimizi korumak için alarm zillerimiz ve sağlam kapılarımız var. Onları dostları ve komşuları koruyor. 

- Biz laptoplara, cep telefonlarına, Tv.ye bağımlıyız. Onlar ise hayata, ufka, göğe, yeşilliğe, hayvanlara ve ailelerine bağımlılar. 

Baba oğlunun çıkardığı bu sonuçlar karşısında çok etkilenir. Son olarak oğlu der ki 

“Teşekkürler baba. Bana bizim ne kadar fakir olduğumuzu anlama fırsatı verdiğin için!…” 

Nasıl ilginç değil mi? 

Hafta sonu Beşiktaş Meydanı’nda buluşmak üzere eski bir dostumu bekliyordum.

Trafik ışıklarının az gerisinde kaldırım taşına oturdum.

Suriye’de, kendi halkını kesilecek kurbanlık koyunlar gibi görüp, ülkesini mezbahaya çeviren devlet zihniyetine yapılan protesto eşlik ediyordu oradaki varlığıma.

Kendi vatandaşını düşman gören, kıyımdan geçiren, ilahlaştırılmış o büyük devlet baba modeli zihniyetler eskide kaldı. çağa uygun zamanlar böyle kan banyolarını bundan sonra dünyanın hiçbir ülkesinde kabul etmiyor şeklinde kurduğum tüm düşünce barajımın kapakları zorlanıyordu Suriye’ye baktığımda.

Sonra insanları izlemeye koyuldum ve düşündüm. Yolda yürüyorlardı, vitrinlere bakıyorlardı, yemek yiyorlardı, alışveriş yapıyorlardı…

İnsanlar bu işleri yaparken çok da alelade davranmıyorlardı. Belki de birilerince izlendiklerini varsayıyorlardı. Belki de, benim gibi başkalarının da kendilerini gözlediğini düşünüyorlardı.

alelade davranmıyorlardı, kendi gibi değillerdi sanki. Ta ki karşıdan karşıya geçmek için trafik ışıklarına gelene kadar hepsi öyleydi.

Ancak ışıklarda beklerken, az sonra verecekleri karşıdan karşıya geçme mücadelesine hazırlanıyordu hepsi. Minikti ama bir kavgaydı o da.

Önce sağındaki solundaki insanlara karşı pozisyon alıyordu herkes. Hızla geçen arabalara, öteki insanlara, ışığın kırmızdan yeşile geçmesi esnasında yapacakları birinci hamlenin zamanlamasına programlamıştı herkes kendisini. Adımlarını.

Yolda yürürken ki, vitrinlere bakarken ki hâlleri gitmiş, birazdan gerçekleştirecekleri minik mücadelenin ciddiyeti kaplamıştı hepsinin yüzünü.

alelade bir karşıdan karşıya geçme kavgası bile, hayatın seyrini böyle değiştirebiliyor diye düşündüm. İnsanları sahici yapıyordu çünkü.

Sonra ömrü kavgayla geçmiş insanların, bir davaya bağlılığın, hedef ne olursa olsun ona kilitlenmenin insana verdiği mücadeleci ruhu bir kez daha gururla selamladım.

Bu mücadeleci ruhun insanları nasıl da gerçekçi yaptığını, rollerden sıyırdığını hissettim.

Ve bir trafik ışığının getirdikleriydi bunlar.

Sabrın sonu ile

Bir grup, kızlı erkekli Alman genci geçenlerde Irak’ı ziyaret ettiler.

Türkiye üzerinden; kiraladıkları bir ciple sınır kapısına geldiklerinde Türk mihmandar onları Kürt meslektaşına emanet etti.

Yollarda mola verdiler; gölcüklerde yüzdüler yöre halkının anlattıklarını dinlediler. Saddam döneminden kalma panzer kadavralarına tırmandılar. Bol bol fotoğraf çektiler.

Bir zamanlar yüce dağların tepesinde inşa edilmiş; uçsuz bucaksız vadilere tepeden bakan Saddam’ın villasının kalıntıları arasında gezindiler ve kazasız belasız evlerine döndüler.

Ben bu belgeseli izledikten sonra aklım sınır kapısında kaldı.

Direklerde iki farklı bayrak dalgalanıyordu.

Bayraklardan her ikisi de içimi burktu.

Dünyada çok bayraklı kaç ülke var? Bilmiyorum. Açıkçası gönlüm araştırmak da istemedi.

Bayraklardan birinin tam görev yetkisi elinden alınmış gibi; diğeri de eğreti gelin konumunda… Uyumsuzluk göze batıyor. Belki de sadece benim gözüme battı.

Bugün milliyet com. tr haberlerini gözden geçirirken; türkülü bir haber gözüme takıldı. Yüzleri mumyalı gençlerin çığırdığı türkünün sözleri; gençlerimizin diline; “Al Bayrağı” olan bu gençlerimizin: BAşık Olmaya bir sembol de ellerine yakışmamış.

Düşünün.

Bir ev sahibi olmak istiyorsunuz; müstakil bir ev olsun diyorsunuz.

Tüm kardeşlerinizle paylaştığınız topraklar var ama adınıza kayıtlı bir arsanız yok. Malum, kardeşler arasında hır gür eksik olmaz.

Pusu kuran, arkadan vuran, dağa çıkan da kahraman…

Olmaz işte…

Konuşmak yerine sonu gelmeyen dalaşmalar; kendini soyutlamalar; sitemler, sitemler, sitemler…

Velhasıl ortada ne köy var ne kasaba… Ne de inşa edilmiş bir ev…

Siz yine de fantom ev için atlastan çok renkli perdeler diktiriyorsunuz.

Çeşitli ebatlarda… Günah değil mi onca kumaşa?

Perde: Çok elzemdir, mahremi kem gözlerden korur gizler.

Çiviyle duvara asılmaz.

Asılacak sağlam kornişler ister.

Hepsinden önce kendine uygun pencereler arar.

Gençlerimizin seçim partisi verdikleri alanda ellerinde tuttukları; zamanı mekânı olmayan bayrakları; evsiz barksız perdelere benzettim.

Kanı deli akanları büyükleri uyarmalı; Mersin’e gidilmeli.

Tersine gidilirse; hiç kimse bu düğümü çözemez.

Diyarı Bekir ağırdır olgundur. Hatırşinastır.

Çok dillidir.

Yerini bilir; zaten o yüzden sevilir.

Kardeşinin unvanında gözü olmaz.

Bu vatanın her bir köyü ili ilçesi başkenttir.

Hepimizindir.

14 Haziran 2011 Salı

Alev Meisel/ Berlin