Tadımlık şiirlerle bayamınızı kutlar sağlık ve huzur dolu günler dilerim.

PILISIZ PIRTI

pılısını kaybetmiş

pırı kadar yalnızım

FARK

benim sevdiklerim şiir gibi

seninkiler hikaye

OYUNLAR

ben gökyüzüyüm

sen yeryüzü

bende kanat oyunları

sende ayak oyunları

bir bütünü tamamlıyor gibiyiz

AŞK

aşkbirinin yerçekimini unutup

uçmaya kalkışmasıdır

sonra

kafa-göz dümdüz

yürek külhışır

Coşkun KARABULUT

Kahvaltılarınız için size bugün yıllardır yaptığım ve zevkle tükettiğimiz salata tarifi vereceğim.

İçinde bir çok vitamini birden barındırdığı için, yumurtayı sade yemeyenlere rahatlıkla taddırabilirsiniz.

Burda ölçü vermeyeceğim.

Ölçü tamamen sizin arzunuza kalmış.

Önce yumurtaları bir güzel (önce yıkayın, sonra haşlama kabına yerleştirin) haşlayın.

Sonra soyup 4 e bölün.

BU ARA DA ÖNEMLİ HATIRLATMA ÇİÇEĞİ OLANLARA HAŞLAMA SUYUNU SOĞUTUP DİPLERİNE DÖKEBİLİRSİNİZ…

Maydanozu bol su ile yıkayıp, bu arada sirkede bekletmeyi unutmayın. İçinde gözle görünmeyen küçük larvalar sirke sayesinde temizlenecektir.

Maydanozları, yumurtanın üzerine doğrayın.

Üzerine limon, sızma yağ, pul biberi, karabiber ve tuz ilave edin…

Salatnız yemeğe hazır efendim. Yanına çay, meyve suyu vs ne arzu ederseniz hazırlayıp güne bununla başlayabilirsiniz.

Maydanozdaki A ve E vitamini,

Limondaki C vitamini

Yumurtadaki B vitamini

Zeytinyağındaki kemik gelişimi, antioksidanlar ve yaşlanmayı önleyen ve sinir sistemi ve beyin fonksiyonu için gerekli maddeler.

Hep bir arada ne kadar güzel değil mi?

B vitamini vücutta depolanmadığı için günlük alınması gerekiyor.

Vücut abartıpta fazla yiyenler oluyor, gerekmekte olanı kullanıp fazlasını atıyor…

Afiyet olsun şimdiden… 

bozulmuş bu dünyanın düzeni bozuk

Para insan oğlu için tapınak oldu

Nerde kaldı kültürel değerlerimiz

Ne zaman kayboldu temiz inançlı yüreklerimiz

Zenginler klübü hükmederken dünyaya

En çok destekçisi yoksullar oldu

Softa önderler seçtiler bizi yönetsin diye

Hakkı gözetecekken batıla kul oldu

Liberal sistem bu, herkes baksın başının çaresine

Köşeyi dönmek fırıldaklıkla, fazilet oldu

Haramlar softa yorumlarıyla helale döndü

Salih kul olmak en yüce erdem iken

Mallı mülklü olmak erdemlik oldu

Doğru yol hak yoludur unutuldu

Yalakalıkta sınır tanınmaz oldu

Peygamberimiz son peygamber olduğu halde

Şaibeli önder peygamber diye sunuldu

Uyan bundan sonra halkım uyan, gör gerçekleri

Hedefin zalimin çarkını kırmak olmalı 

Hayır ağlayan ben değilim….

Sadece umutlarım ağlıyor..

Gülümsemek için zorlamayacağım bundan sonra umutlarımı…

Onlar bir zamanlar ateşten yanmadan çıkacağımı söylemişti..

Yalan söylemiş; gözlerim yandı, dilim yandı, o yandı… 

Bu ülkede istemekte olan herkes, isteği hilafına herkesi dinleyebiliyor mu? 

- Dinliyor. 

Ortam ya da telefon dinleme yasa dışı mıdır? 

- Mahkeme kararı olmadan yapılan bütün dinlemeler yasa dışıdır, suçtur. 

Peki, bu ülkede yasa dışı ortam dinleme ya da telefon dinleme suçundan tutuklu olmuş bir Allah’ın kulu var mıdır? 

- Hayır yoktur! 

Bu konuda açılmış bir soruşturma var mıdır? 

- Kulağımıza geldiği kadarı ile yoktur. 

Yasa dışı yollardan elde edilmiş ses kayıtları bir insanın suçlanması için geçerli bir kanıt oluşturur mu? 

- Hayır, asla! 

O zaman yandaş medyada dizi dizi yayına giren ses bantları ne işe yaramaktadır? 

- Hukuk dışı isnatlarla kamuoyu yaratmaya ve başta Türk Silahlı Kuvvetleri olmak üzere toplum önünde saygınlığı olan tüm kurum ve kişileri yıpratma ve karalama işine yaramaktadır… 

Kaç gazete yapmaktadır bu türden yayınları?.. 

- Çok… Pek çok! 

Kaç televizyon kanalı? 

- Hemen hemen hepsine yakın bir kısmı… 

Bu ülkede savcılar var mı? 

Adalet Bakanı var mı? 

Hukuk var mı?.. 

- Yok!.. 

şimdi en müşkül olanı da hukukun olmadığı bir ortamda hukuku savunmak durumunda kalmaktır… 

Adalet mekanizmasının önemli yaralar aldığı bir ülkede hukukçuluk yapmaktır. 

Ama sanıyoruz madalyonun sadece bir yanında bu gerçekler vardır. 

Madalyonun öteki yanında bizlerden, içinde yaşanılan bu kirlilik ortamında gerçeklerin farkındalığına varmamızı bekleyen bir bilinçlilik talebi yer almaktadır. 

Madalyonun ikinci yüzünde yer alan birincil gerçek ise bizce şudur: 

- Hukukun tüm kurumları ile işlediği gerçek bir Hukuk Devleti’nde hukuk mücadelesi yapılmaz… Hukuk adil bir biçimde uygulanır. 

Ama eğer bir ülkede hukuk işlemiyorsa, o ortamda hukukun üstünlüğü ilkesine inanan her yurtsever kişi hukuk mücadelesi yapma sorumluluğu ile göğüs göğse gelmiş demektir. 

Sözün ettiğimiz sorumluluk kişilere önemli yükümlülükler tahmil eder. 

Önemli görevler yükler. 

Belirli bir farkındalığa ulaşma zorunluluğu getirir. 

Demokratik bir Cumhuriyet düzenini talep etmek ya da onun içinde yaşamakta olmak insanlara kendiliğinden işte saydığımız bu külfetleri yükler. 

Demokratik bir hukuk devletinin bilinçli ve ergen bir yurttaşı olma sorumluluğunu dayatır. 

Sözün kısası, çağdaş bir Cumhuriyet’in gerçek bir yurttaşı olabilmek zor zanaattır; bilinç ve sorumluluk işidir. 

Belirli sürelerde sandık başına giderek önümüze konan listelerden birisini sandığın içine atmak gibi basit, yavan, alelade bir iş değildir. 

farukhaksal@superonline.com 

LÜTFEN “TIK”LAYINIZ: 

www.soruyusormak.com 

www.dnm-ler.com 

www.kitlecizgisi.com 

CİNSELLİK HALA TABU OLMAYA DEVAM EDİYOR

Nerden mi çıkardın dediğinizi duyar gibiyim…

Yazılan bloglara ve konu başlıklarına ve tıklanma yüzdelerine bakınca CİNSELLİK çok yukarılarda, şöyle ki başlarda.

Bu gösteriyor ki; hala tabu olmaya devam ediyor.

Neden sizce?

Hayatımızın merkezi olan bir konuyu, çok uzaklara çıkarıyoruz ve konuşmaya konuşmaya bu durumlara geliyor.

Neden bir çok sorun, daha büyük sorunları doğuruyor. Tek sebebi konuşamamak…

"Ben biliyor muyum ki anlatayım" diyenlerin sesleri geliyor.

Kulak verin o sese ve öğrenebileceğiniz en doğru adrese yönlenin.

Bu tür konularla ilgili bir çok merkez var.

Ama günümüzde aydın kesim diye adlandırdığımız kişiler arasında da bu konu hala tabu.

Siz evde rahat bu konuyu paylaşamıyorum derken hak vermiyor da değilim.

Siz evde çocuğunuz geliyor diye eşinizden elinizi çekerseniz, sarılmışken her seferinde topralanırsanız bu daha çok alaka çekecektir.

Olması gerektiği kadarına çocuğunuzun yanında izin verin. O da yarın yetiştiğinde aynı köşe kapmacalara başvurmasın…

Doğal olanı, olması gerektiği kadarına İZİN VERİN.

Babamız oruç zamanı kızımızı sahura uyandırmadığımızda, neden diye sormuyor. Sebebi belli, hala bazı evlerde ayıp olur düşüncesi ile tutamayacak durumda olanı gecenin yarısı ayağa kaldırmanın ne gereği var… Allah'ın bildiğini kuldan saklamak.

Aksini söyleyenler varsa buyursun.

Sokakta hayvan çiftleşirken gören aileler yerin dibine giryor.

Konunun özüne inilse bizler nasıl çoğaldık, bugünlere nasıl geldik. Sorun kolayca çözülmeyecek mi?

Devamlılık nasıl oluyor veya nasıl olduğuna dair.

Ayıp denen şey; konuşulmadıkça ortaya çıkan yalan yanlış bilgiler ve düşülen durumların toplamı bence. 

Dikdörtgen…

Dikdörtgen post-it kağıdı…

Alelçabuk yazılmış bir telefon numarası…

''İhtiyacın olduğunda yazılı altında''….

İhtiyacın olduğunda…

Hayattan alınmamış tüm zevklerin kaskatılığında…

Belki intiharı düşünürken en cesaretsiz anında, gerçekten bilmiyorum…

İhtiyacın olan şey telefonun ucundaki ben değilim…

Kendimden..senden geçmeyi düşündüm yine…

Bir tekerrürün yorgun savaşçısı gibi…

Vazgeçebilmeyi, şehvetin acizliğini…

Geçilemeyecek birinin yokluğunu özledim…

Her sonuca bir neden bulmak gibi…

İniltilerimin ıslaklığında tabanları yağlıyorum..ama geçmiş zamana…

Ve bir kaybedişi daha anlamlandırmaya çalışmadım bu defa…

Güç mü başımı göğe erdiren güçsüzlük mü?

Gece yarısını birkaç geçe camdan o loş sokağa bak…

Kimseyi görmediğin o anda işte orada olacağım…

Çapraz açında..ve..ikimizi toplasan 360 derece yapmayacak… eminim…

Belki arkamı dönüp bu şehri terk etmeyi düşüneceğim…

Beynimde bir sen yaşadığını bilerek…

Bu ur'la köhne bir sokağın başında..belki bedenimi ölüme terk ederim…

Sana değer mi? bize değer mi diye hiç düşünmeden… hatıralarla eskirim…

Gelecek..geçmiş kadar bulanık..

Yüzeyselliğimiz derin acılarımızı kanatıyor…

Sadakatsiz ruhlarımızı ikiye bölüyor…

Malubiyet..ruhumu..zamanla tüm yenilgilerin galibi yaparken…

Sürüklenen bir geçmişin kaoslu yollarında yapayalnız ilerliyorum…

Tüm bu hayal kırıklıkları ne zaman şekil alır diye düşündüm…

Elbette normal davrandım… ama…

Deneme yanılma yöntemlerinin yakıcı büyüsünde kavruldum…

Artık…

Artık… kelimelere sığdırmıyorum kişiliğimi…

Ve artık… utanıyorum tümcelerde sorumluluk almaya… 

Bayram denilince benim mantığıma birinci gelen şey bir salıncakta özgürce salınıp gökyüzüne doğru kuş gibi savrulup uçup yükselmek gelir hep aklıma. Ama nedenini de bu güne kadar hiç akledip düşünmemiştim.

Ne yazık ki, bu güne kadar bu şekilde yalnız ve sıkıcı geçirdiğim hiçbir bayram günü de yaşamamıştım. Adeta bütün duygularım körelmiş, ruhum sanki beni terk etmek istercesine sıkılmıştı. Kaçıp kurtulacak bir yer arar gibiydi. O an da içime bir yalnızlık çökmüştü. Sanki o an dünyada bir tek ben kalmıştım. Bir tek ben yaşıyor gibiydim. Sanki bu gün bayram seyran değildi de tüm dünyadaki insanlık ölmüştü de cenazelerini kaldırmak sadece bana kalmış gibiydi.

Düşündükçe yalnızlığım artıyor. Dünyam da gittikçe kararıyordu. O karardıkça korkum artıyor. Korkum artıkça da büyüyüp kocaman oluyordu.

Peki, şimdi sizlere soruyorum. Çocukluğumda uçup yükselmeyi hayal ettiğim bayramların sevincine, coşkusuna bu güne kadar kutladığım bayramların hiç birinde ulaşamayıp her seferinde hayalde kırıklığı yaşatması bu gün beni ne hale soktu.

mantığıma neler getirip neler düşündürdü biliyor musunuz?

Gelin hep birlikte bir okuyalım. Bakalım sizlerle aynı duyguları yaşıyor muyuz?

Kutlu sayılan bu özel günde insanı insan yapan tüm güzel duyguların coşup taşması. Gülüp oynamak için seyran edip hal hatır sorup gönül almak için yapılan o eski bayramlar hani nerde?

Gerçekten bu bayram, bana hiç bayram tadı vermedi. Hatta eşime dedim ki, madem diriler bize gelip hal hatır sormuyorlar. Bayramlaşıp bazı şeyleri bizimle paylaşıp büyütmek istemiyorlar. Bazıları da ister gibi gözükseler de aslında onlarda istemediklerinden dinlenip tatil etme bahanesine uygun ürettikleri bin bir sebepten dolayı uzaklaşıp bayramlaşmamak için birçokları da tatile gidiyorlar.

Baktım, koca şehirde ne bizim gedebileceğimiz bir eş güvenilir arkadaş var. Ne de bize gelip gidecek olan bir eş güvenilir arkadaş var. Hepsi tatil yöresine gitmiş. Gelip giden hiç yok.

Ben de eşime dedim ki, mademki bayramlaşmaya bize gelip giden yok. Gel o zaman bizde seninle mezarlığa gidip ölülerimizle bayramlaşalım. Hiç olmazsa insanlığımızı hatırlayalım. Belki onlar bizi dirilerden çok daha iyi anlayıp mutlu ederler.

Gitmeye karar verdik ama bu seferde hanım rahatsızlaştı. Dolayısıyla oraya da gidemedik.

Bu seferde kendi kendime dedim ki, bizimle bayramlaşmayı diriler kabul etmediği gibi ölüler de etmedi deyip içten içe hayıflanıp kendi kendime güldüm. Ve arkasından da kendime kendi sorular sorup cevap vermeye çalıştım.

Neler oluyor bize, nereye gitmeye çalışıyoruz. Çağdaşlık medeniyet bu mu?

Neden biz, bizi bırakıp başkalarına gidiyoruz. Neden biz kendimizden ve bizi biz eden kültürümüzden, yapımızdan, özümüzden bu kadar çok uzaklaşıp kaçıyoruz.

Sanki gittiğimiz o yerlere biz kendimizi götürmüyor muşuz gibi. Halbuki biz, kaldığımız yada gittiğimiz her yerde varız. Bizi bizden ayıracak bir tek ölümdür. Elbette Allah ölümü herkes için en geçinden en hayırlısıyla versin. Herkesin yuvasına geri sağ salim dönmesini diler ve isterim.

Ancak kendime sorduğum soruların tatmin edici cevabını vermem elbette ki çok zor. ileriki zamanlarda ana, baba, kardeşler ile tüm akraba ve hısımlar arasındaki bağlarımız birbirinden kopup ayrıldı mı?

Geri de ne insan sevgisi, ne millet sevgisi, ne vatan, ne kitap, ne peygamber ne Allah sevgisi, ne de bu birlikteliklerden doğup oluşan güç ve kuvvetimiz kalır. Bunca asır çalışıp çabalayıp zar zor elde edilen tüm bu kazanımlarımız göz göre yok olup tükeniyor.

Şimdi önemi görünmüyor ama tükendiği gün vay gele insanlığımızın haline. Herkes tek başına bir buyruk, ne yaptığını bilmeyen birer fert olduğu gün her şeyi çok daha iyi anlayacağız. İnşallah pişman olmayız. Çünkü her geçen bu şekilde yaşayarak özgürleştiğini sanan insanlık alemi asıl tutsaklığın pençesine düşüp yalnızlığa doğru gittiğini düşünüyorum.

Yalnızlığın sadece yaratan Allah’a ait olup kula ait olmadığını bilmeyenimiz de yok herhalde. Peki, insan yalnızlaşıp yalnız kalırsa ne olur. Dünyada yalnızlaşan insanlık her geçen gün var olan gücünü kaybeder.

Gücünü kaybeden insanda elbette ki her geçen gün düşkünleşip zayıflar. Zayıflayıp düşkünleşen insanoğlu ister istemez her gün biraz daha cılızlaşıp güçsüzleşerek hayata tutunup yaşama gücünü, kuvvetini kaybederek güçsüzleşip zavallı bir mahlûk halini alır.

Halbuki bu güne kadar tüm insanlık alemini ayakta tutup yaşatan birbirine olan sevgisidir. Dünyayı mamur etme yönünde onlara çalışma azmi verip hayat dinamizmlerini oluşturup sağlayan güçte aralarındaki birliktelik ve paylaşımdır. Çünkü kendi aralarındaki birliktelikte oluşturdukları güç birliği, insanoğlunun görünen gücünü oluşturur.

Kendi aralarında sevgiye dayalı oluşturdukları paylaşımla da öteki görünmeyen duygu gücünü oluştururlar ki, bu iki gücün birleşmesi de insanoğlunu dünyada yıkılmaz olan olağanüstü bir güç ve kuvvete eriştirir.

şimdi bu güne kadar dünyamızı mamur edip bizleri medeniyete koşturup ulaştıran, insanca yaşayıp sürekli ilerlememizi ve nesillerimizin çoğalmasını sağlayan güç ve kuvvetin asıl temelini oluşturan yegâne tek güç kaynağı budur.

İnsanoğlu bu gücün kaynağını ta yaratılışından alır. Zamanla geliştirip olgunlaştırır. Olgunluk kazandırılıp güçlendirilen bu olgu nesilden nesile genlerde taşınır. şimdi insanı ve bir milleti her şeyiyle güçlü ve yıkılmaz yapanda, zengin yapanda, asil ve yıkılmaz yapanda bu güçtür, bu kaynaktır. İnsanoğlunda bu akan güç ve kaynak olmazsa bu dünyaya ve dünyadaki doğal yaşama karşı bir hiçtir.

Dünyaya tutunup yaşama şansı da hiç mi, hiç yoktur. İnsanlık bilerek yada bilmeyerek her geçen gün bu güç ve kuvvetten uzaklaşarak ayrışmaktadır. Herkeste biliyor ki bu ayrışma insanlığın son zamanını getirir. Nitekim getiriyor da. Zaman içinde bu güç ve kuvvetten ayrılan insanlığın sonunu, Allah ömür verirse çok yakında hepimiz hep birlikte göreceğiz.

Zaten yaşadığı hayatın farkında olan her akıl sahibi görüp izliyordur. Bu söylediklerimin doğruluğunun farkına varıp inanmayanlarda şöyle bir dünyaya ve doğal hayata bir baksınlar. Onlarda görecektir.

İnsanlık bilgiye dayalı elde ettiği teknolojik güçle dünyayı daha kolay ve huzur içinde yaşanılacak bir yer haline getirip doğayı kendine güvenilir arkadaş edineceği yerde tam tersini yaparak her geçen gün doğayı kendine düşman ettirmektedir. Asırlar içinde bu güne kadar doğa karşı oluşturulan sevgi ve paylaşım gücünü kaybeden insanlık alemi, daha önceleri bir çok buhrandan geçmiştir. Ama ne yazık ki bu güne kadar hala kendine yetecek yeterince ders alınmadığı besbelli.

Bakalım bundan sonra bu şekilde daha ne kadar ayakta durup insanca yaşamayı becerebilecektir. şunu da bekleyip göreceğiz. Hepimizin zaman zaman geçmişe yönelik özlemini çekip söyleyip dillendirdiğimiz hiçbir şey boşuna değil.

Ama hepimiz de maalesef hiçbir tedbir almayıp bilakis olumsuzlukta daha hızlı sürüklenmek için akıp giden su üzerine düşmüş kuru yaprak misali öylece akıp gidiyoruz. şimdi hepimizin geçmiş bayramlara yönelik özlemle söyleyip dile getirdiğimiz şeyin özü, aslı budur. Çünkü bu tıpkı şuna benzer. Yaşlanan insanın gençliğine duyduğu özlem gibidir. Gençlik nasıl bir daha geri gelmez. Yaşlanıp gücünü kaybeden her insan buna üzüldüğünde olduğu gibi. Var olan gücü kaybeden her insanda geçmişini hatırladıkça işte böyle kaygılanıp üzülür.

Hâlbuki bayramlarımızı bayram gibi yaşasak hiç böyle kaygılanıp üzülmeyiz.

30.08.2011

Cahit KARAÇ

Şair, Düşünür ve Yazar 

Güneşli parlak bir günü, aydınlık sakin bir geceyi, özgürce büyümüş ağaçları ve de barış içinde mutlu insanları; IRKÇI, ETNİK veya EKONOMİK nedenlerden dolayı dünyada görmek bundan sonra zorlaştı… 

SAVAŞLAR yüzünden insan oğlu gülümsemeyi bile unutmuş gibiler… TERÖR ve ŞİDDET, BARIŞ ORTAMINI bozan başlıca nedenlerdir, onun için HERKES üzerine düşen GÖREV ve SORUMLULUĞU ALSIN ve KIBRISTA BARIŞA bir an önce kavuşalım… 

Huzuru arayalım, güvenilir arkadaş olalım, kavgayı bırakıp BARIŞA kucak açalım… BARIŞ içerisinde yaşayan toplumlar kutlanmalıdır… Nedeni ise BARIŞ ıçerisinde olan toplumlar ÜRETKEN olur. ÜRETKEN bir toplum ise zengin olur, dolayısıyla zengin toplumlar mutlu olur. 

Hayat çok kısa, ancak BARIŞLA elele verirsek bu kısa hayata anlam verebiliriz… BİZLER hep yarınları düşünerek BARIŞI UMUT ederek bu yaşlara geldik…. İNŞALLAH GELECEK 1 Eylüller MUTLULUK, SEVGİ, HOŞGÖRÜ ve KARDEŞLİK ortamı içerisinde kutlanır… Aydınlık ve BARIŞ dolu günler çocuklarımızın, torunlarımızın, OLSUN, OLSUN, OLSUN…! 

NE İYİ BİR SAVAŞ VARDIR, NE DE KÖTÜ BİR BARIŞ…'Benjamin Franklin'. 

Her devirde, her zaman da,
Düştün, yaşadın yüreklerde.
Öldürdün, bedenleri yaktın!
Bazen kısaydın.
Mutlulukla aldattın.
Her dilde söylendin.
Anlatıldın, kitaplarda.
Şiir oldun, roman oldun.

Bazen neşe, bazen hüzün, verdin.
Esirin ettirdiklerine,
İnsanlara, neler neler yaptırdın.
Güzel gözlere, tutuldun.
Tatlı dillere, acı oldun yüreklere!
Zevk oldun bedenlere.
Günah oldun.
Sonsuz bir huzur sanıldın.
Ateş değildin, yaktın!
Su değildin, söndürdün!

Bazen, bir ömür süründürdün.
Hayal oldun, umut oldun,
Beklenen oldun, vuslata dönüştün.
Sen; yıllandıkça değerlenip,
Tadı daha da güzelleşecek,
Bir şaraptın.
Seni koruyacak bir mahsende,
yaşatılamadın!
Sirkeye dönüştün.

Ama kimi tuttuysan,
Gerçek halinle, hiç bırakmadın!
Bazen erken oldu gelişin.
Bazen de, çok geçtin!
Yaşamadan öldürdün!
İmkansız oldun!

Engellere takıldın, büyüdü ateşin!
Engeller aşıldığında,
Göründüğü gibi değildi,
Ulaşıldıktan sonraki yüzün.
Belki sen değiştin,
Belki insan oğlu nankördü.
Senin, imkansızlığını sevdiler.
Belki acı çekmek istediler!

Tek bir düşmanın vardı, senin.
Bir kurşunda, soluğunu kesen!
Ona, her zaman yenildin.
Nefrete dönüştüğünde öldün!
Belki, çok fazla çeşidin vardı,
Bildiğim, bilemediğim!
Tanıdığım kadarıyla,
Adın aşktı senin…

31.08.2011

V.Kayra