Sayın okur! Bu öyküde anlatılanların gerçek yaşamdaki olay ve kişilerle hiçbir ilişkisi yoktur, dersem inanır mısınız? “İnanmıyorum!” dediğinizi duyar gibiyim. Ama gene de benden size tavsiye; inanmasanız da, hiç olmazsa inanıyormuş gibi yapınız. 

İki futbol takımının ezeli rekabetinden bahsedeceğim size. Bu öylesine bir rekabet ki seksen seneyi aşkın bir zamandır devam ediyor. Bu süre içinde yapılan maçların hemen hemen tamamını hep bir takım kazanmış. şöyle ki bu takımlardan bir tanesi hep galip iken diğeri hep mağlûp. Neyse maçı anlatalım: 

Sahaya çıkan takımlardan birinin başında Deniz Kaptan, diğerinin ise Recep Kaptan vardı. Deniz Kaptan takımının file bekçisi iken, Recep Kaptan forvet oyuncusüydu, gol umuduydu, kısacası her şeyiydi. 

Kaptanlar kurallar gereği, kırk yıllık güvenilir arkadaş gibi tokalaştılar, öpüştüler ve birbirlerine hediyelerini sundular. Yurtdışından getirilen tecrübeli orta hakem, kale seçimi ve birinci vuruşu yapacak takım için kaptanlara “yazı mı tura mı?” diye sordu. Parayı havaya fırlattı. Bütün gözler paranın düştüğü yere çevrildi. Eğilip baktılar: Ne yazı ne tura! Para diklemesine hafif ıslak çimlere çakılmış kalmıştı. Yeniden attı. 

Sonuçta kale seçimini Recep Kaptan, birinci vuruşu da Deniz Kaptan yapacaktı. Futbolcular kendi yarı sahalarına koşarak gittiler. Deniz Kaptan ayağı topun üzerinde hakemin başlama düdüğünü bekliyordu ki, yüksek sesle Recep Kaptan bir şiir okumaya başladı. Oyuncu arkadaşlarını motive etmek istiyor olmalıydı. Şiiri duymakta olan orta hakemin kaşları çatıldı, hemen cebinden İngilizce yazılmış futbol nizamnamesini çıkarıp ilgili maddeyi okuduktan sonra hiç tereddüt etmeden Recep Kaptan’a kırmızı kartı çekti. 

Herkes şaşırmıştı. Recep Kaptan itiraz etse de faydasızdı, çıkmaktan bAşık Olmaya bir çaresi yoktu. Tribünlerden küfür yağıyordu… 

Bu duruma itiraz eden bir başkası daha vardı: Kaptan Deniz. “Ben rakibimi hakem kararıyla yenmeyi sportmenliğime yakıştıramam. Sahada alın teri dökerek yenmek isterim O nedenle bu haksız kararın düzeltilmesini talep ediyorum. Gerekçe olarak da olayın maçın başlama düdüğünden önce meydana geldiğini, oynanmayan bir maçta hangi gerekçe ile olursa olsun oyuncunun atılamayacağını gösteriyorum. “ dedi ve Dünya Futbol Komitesi’nin toplanmasını talep etti. Adı geçen komite hemen oracıkta toplandı ve iki dakika içinde bir karar alarak şunu hakeme tebliğ etti: Recep Kaptan, oyuna girebilirdi; ama bAşık Olmaya bir oyuncunun yerine… şöyle ki maç başladıktan sonra, teknik adamlar bir oyuncuyu çıkaracak ve Recep Kaptan’ı alacaktı. 

Başlama düdüğü çaldı. Deniz Kaptan “Taca at da oyuncu değiştirsinler.” Diyerek topu karşısındaki arkadaşına verdi verdi ve kalesine doğru koştu. 

Şakirt spordan transfer edilmiş olan bir oyuncu çıktı, onun yerine Recep Kaptan girdi. Girdi girmesine de bu sefer de bAşık Olmaya bir problem ortaya çıktı: Recep Kaptan’ın forması öteki arkadaşlarınınkinden farklıydı. Kırmızı kartı görüp dışarı atıldığında sinirlenip parçaladığı formayı çıkarıp bAşık Olmaya bir tane giymişti. Hakem: 

-Mister Recep, bu ne hal? Diye sordu. 

Recep Kaptan: 

-Ne varmış halimde? Gömleğimi, pardon formamı değiştirdim. Milli takımın renkleri olan gömleğimi, pardon formamı çıkardım onun yerine ak formayı giydim. Kısacası ben değiştim. Değişmek de mi kurallara aykırı? 

Orta hakem, bu ülkede sık kullanılan “Irmaktan geçerken at değiştirilmez.” Ve “Köprüyü geçene kadar ayıya dayı de.” sözleri olduğunu hatırlıyordu, ancak bu sözlerin konu ile ilgisi olup olmadığını bilmiyordu. O nedenle gene cebinden nizamnameyi çıkardı, baktı. Bu konuda bir yasak var mıydı? Vardı, fakat görememişti. Ne olacak şimdi? Hakem: 

-Tüm oyuncuların forması aynı olmalı. Ya siz ya da arkadaşlarınız formasını değiştirmeli. 

Deyince, Recep Kaptan: 

-Ben hangi gömleği, pardon formayı giyiyorsam, ekibim de aynısını giyer. Çünkü biz beraber yürüdük bu yollarda… Dedi. Hakem cümlenin sonundaki ifadeyi anlamadı, başını Recep Kaptan’ın arkadaşlarına doğru çevirip forma değiştirmeyi kabul edip etmeyeceklerini soracaktı ki hepsinin yeni formalardan kapmak için yedek kulübesindeki malzemeciye doğru hücum ettiklerini gördü. Ekip göz açıp kapayıncaya kadar gömleklerini, pardon formalarını değiştirmişti bile. şimdi değişimin gücü! Filozof Herakleitos, boşuna dememiş: “Her şey değişir; değişmeyen tek şey değişmenin kendisidir” diye. 

Neyse ki bu sorun da tatlıya bağlanmıştı. Maç gene başladı. Bakalım seksen senedir Deniz Kaptan’ın takımını yenemeyen Recep Kaptan’ın takımı ne yapacaktı? 

Recep Kaptan, rakip takımın solunun kuvvetli, sağının ise zayıf olduğunu yılların verdiği tecrübe ile sezdi. O yüzden sağ taraftan atağa geçti. Bir çalım, bir çalım daha. Önünde boş bir alan yarattı. Sağdan ilerledi. Bir çalım daha, sağdan biraz daha gitti ve kaleci ile karşı karşıya gelince durdu. Acelesi yoktu, çünkü “nasıl olsa gol olacak” düşüncesiyle rakip futbolcular oldukları yere çivilenip kalmışlardı. Bir adım bile atmaya niyetleri yoktu. 

Deniz Kaptan, karşısında duran Recep Kaptan’a seslendi: 

-Atma Recep, din kardeşiyiz. 

-Evet, din kardeşi olduğumuz doğru da, senin galiba bundan sonra futbolun da globalleştiğinden haberin yok! 

-Ne demek o? 

-Sana şöyle anlatayım: Topun şekli nasıl? 

-Yuvarlak. 

-Ah işte, bu! Küresellik şöyle ki globalleşme böyle bir şey. Herşey globalleşirken zaten yusyuvarlak olan top bu sürecin dışında kalabilir mi? 

-Az önce ben seni kurtarmıştım, oysa sen bana şimdi kıyıyorsun! 

-Global anlayışta acıma, hele hele minnet duyma hiç yoktur. Yakaladın mı geçireceksin… 

-Neyi, nereye geçireceksin? 

-Topu canım, topu kaleye geçireceksin. 

Dedi Recep Kaptan ve gene sol tarafa iyi uçabilen, sağ taraftan giden topa ise sadece bakmakla yetinen Deniz Kaptan’ın sağındaki çataldan şık bir vuruşla topu ağlara gönderdi. 

Dakika:1 Gol:1 Stad yıkılıyor. 

Deniz Kaptan bu vefasızlığa çok bozulmuştu. Bunun acısını çıkarmak için az önce ses etmediği gömlek, pardon forma değiştirmeye itiraz edecekti. Bu suçtu ve cezası da çok ağırdı. Hükmen mağlûp sayılma, küme düşme ya da sportif faaliyetlerden sürekli yasaklanma gibi… 

Orta hakem cebinden çıkardığı nizamnameyi tekrar inceledi, Deniz Kaptan hukuktan anladığı için ona yardım olsun diye ilgili maddeyi çabucak bulup gösterdi. Orta hakem Dünya Futbol Komitesi’ni bir kez daha toplantıya davet etti. Görünen o ki Recep Kaptan’ın takımı bu sefer hapı yutmuştu. Herkes sportif faaliyetlerden sürekli yasaklanma cezası alacağını umuyordu. Ancak ne olduysa oldu ve yapılan oylamanın neticesinde bir oy eksik olduğu için bu ceza verilemedi. Hkalitesiz ayıp olmasın diye bir “kınama” cezasıyla iş geçiştirildi. 

Maç bu duraklamadan sonra yine başladı. Yan hakemlerden biri orta hakeme Deniz Kaptan ile ilgili çok gizli kamera kayıtlarına ulaşıldığını, oradaki görüntülerin bir sporcuya yakışmadığını söyledi. Orta hakem “Özel yaşantı mahremdir; bizi ilgilendirmez!” dedi ise de gizli kalması gereken bu konuşma stadın hoparlörlerinden canlı olarak yayınlandı. şunu duymakta olan Deniz Kaptan, teknik adamdan kendisini değiştirmesini istedi. O da bu isteği kabul etti. Deniz Kaptan çıkarken yerine giren Kemal Satıroğlu’na hem kalesini hem de kaptanlık bandını teslim etti. 

Yeni Kaptan Kemal, girer girmez başladı bağırmaya: ”Bana bak Recep, benim adım Kemal. Bekle goller geliyor!” Recep Kaptan sordu: 

-Ne ile, hangi kadro ile atacaksın golleri? 

-Orası seni ilgilendirmez. Benim adım Kemal! Top da bulurum, gol atacak adam da. Benim adım Kemal. 

Kemal Kaptan böyle diyordu, ama der demez de koruduğu kalenin sağ tarafından bir gol yiyordu. Tağabey atan Recep Kaptan’dı. Ne yazık ki Kemal Kaptan’ın da sağ tarafa uçma, sağ tarafı koruma yeteneği yoktu. 

Recep Kaptan’ın bir golü ofsayt gerekçesi ile sayılmayınca itiraz etti. Hakem: 

-Bu golü sayamam; çünkü ben bitarafım. 

Deyince Recep Kaptan: 

-Hakem efendi, dikkat et! Bitaraf olan, bertaraf olur. Sonra söylemedi, deme. İlk uçakla bir daha buraya gelmemek üzere ülkene dönmek zorunda kalırsan da şaşırma! 

Cevabını verdi. 

Goller hep aynı kaleye giriyordu. Atan hep aynı futbolcuydu. Seyirci de bundan sonra saymaktan bıkmıştı. Maçı seyretmeyi bırakıp, gündüz olmasına rağmen havai fişek patlatmaya başladılar. 

Seyirciler yağmur atıştırmaya başlayınca havai fişek atmayı bıraktılar. bundan sonra hep bir ağızdan şarkılarını söylüyorlardı: 

Beraber yürüdük biz bu yollarda
Beraber ıslandık yağan yağmurda
Şimdi dinlediğim tüm şarkılarda
Bana herşey seni hatırlatıyor 

*** 

Değerli okur! Okumaktan sıkıldın değil mi? Valla ben de yazmaktan sıkıldım. 

Maçın sonucu ne mi oldu? Hani sıkılmıştınız? Ama illa ki skoru da öğrenmek istiyorsunuz. Söyliyeyim: Ben diyeyim 10-0, siz isterseniz deyin 20-0. 

Futbol Bakanlığı…

Bakanlıkta 10 bin çalışan.

Bir de bakan.

Etti 10 bin 1.

***

81 ilde 81 müdür…

Futbol müdürü…

Hepsi istifa etti.

***

İlçe çok.

Her ilçede müdür…

Görevi bıraktılar.

Ama gönülsüzce…

Ellerinden dilekçe alındı.

***

Tüm futbol denetmenleri…

Tüm yardımcılar…

Tüm danışmanlar…

Tüm hakemler…

Tüm memurlar…

Tüm odacılar…

Tüm çaycılar…

Ayrıldılar.

Bakanlık boşaldı.

***

Futbol Bakanlığı 10 bin 1 kişiydi.

Tek kişi kaldı.

O da bakan.

( Muhalif Gazete ) 

Geçen haftaya gözlükleriyle adliye kapısında Aziz Yıldırım’dan şikayetçi olmaya koşmuş Erman Toroğlu damgasını vurmuştu. Dün de bundan sonra ülkemizdeki birçok operasyonun amiral gemisi olarak yürütüldüğü Taraf Gazetesi’nde Ahmet Çakar’ın röportajı vardı.

Çakar ile Toroğlu futbolumuzun gelişmemişliğinin ve bilinmiyor oluşunun ürünü olarak ortaya çıktılar. Çarpık bir yapı oluşumunun öncüsü oldular.

Yaptıkları her yorumla futbolun sahada kazanılmıyor oluşunun dersini verdiler. İnsanların zihinlerine her pozisyonun içinde farklı bir futbolcu, hakem ve teknik adam art niyeti veya hesabı olduğunu kelimenin tam anlamıyla kazıdılar.

Çok tazedir; Ahmet Çakar geçen sene Kasımpaşa kalesini koruyan Murat Şahin’in yediği golün normal olmadığını iddia etmişti.

Futbol kamuoyumuz günlerce şunu tartıştı.

İddia ediyorum, seneye benzer bir pozisyonda yine yapacaktır. Üstelik bu sefer “teşbihte hata olmaz” diyerek 3 Temmuz’da başlatılmış operasyona atıfta bulunacaktır.

Aynı kamuoyu kendi kendilerine karar veremezmiş gibi yıllarca ofsayt var mı yok mu, bir pozisyon penaltı değil mi, hakemin gösterdiği sarı veya kırmızı kart doğru mu değil mi, top çizgiyi geçti mi geçmedi mi diye bu iki adamın ağzından çıkacak kararı bekledi.

Pazartesi günü insan oğlu işyerlerinde arkadaşlarıyla yaptıkları futbol sohbetlerinde veya sonu gelmez tartışmalarında bu iki adamı referans verdi.

Bir hafta birinin referansıydı, öteki hafta ötekinin.

Çoğu zaman birinin kararına diğeri katılmadı.

Neredeyse anlaştıkları tek bir pozisyon yok gibiydi.

Bu iki adamın bu kadar popülerleşmesinin tek bir nedeni vardı; futbola bu kadar gönül veren insanların aslında futbolu bilmemeleri ya da sahada oynanan şeye bambAşık Olmaya anlam yüklemeleriydi.

Örneğin İngiltere gibi futbolun beşiği olan bir ülkede ne Erman Toroğlu ne de Ahmet Çakar bugün sahip oldukları pozisyona erişemezlerdi.

Çıkmamaları da normaldi.

Her şey bir yana her ikisi de bu ilişkilerin ve sistemin ürünü veya aracı olduklarına göre aslında bugün eleştirdiğimiz ve düzelmesini istediğimiz şeyin oluşmasına da bir şekilde yardımcı olmuşlardı.

Bu sistemden nemalanıp, popülerleşip, kendi mesleklerinde olmadığı kadar para kazanmışlardır.

İçi dışı bir olan bir kişi eğer ortada bir şaibe varsa bu sistemin içinde kalmayı kendi onuruna yakıştırmaması gerekir.

Ortada dönen her şeyin farkındaysa o zaman susmamalıdır.

Yok, eğer bu ilişkilerin normal ve sistemin böyle sürmesinin olağan olduğuna inanıyorlarsa bugün ortaya çıkıp henüz suçu sabitleşmemiş kişiler üzerinden yine o aynı futbol kamuoyuna namus dersi veremezler.

O gemi kalkmıştır.

Namusa, onura, adalete bu kadar değer verenler bu saydıkları şeyin olmadığı bir düzende yaşamamalıdır.

Pazarda limon satmayı tercih etmeli yine de bu ilişkilerden kaynaklanan parayı evlerine sokmamalıdır.

Ahmet Çakar “teşbihte hata olmaz” sözünün çok sever.

Yaptığı bütün yorumların hemen öncesine şunu eklemeyi bilgelik sayar.

Oysa bilmez ki teşbih somut bir durum ve olayı daha anlaşılır kılmak için yapılır. Eğer benzerlik kurulan şey bir kişi ise bu durumda o kişinin onurunu kırmayacak hedef almayacak türden bir inceliğe, niteliğe sahip olması şarttır.

Aksi durumda yaptığınız teşbihte sadece hata değil suç unsuru da aranır.

Hitler geçtiğimiz çağın en karanlık tarihi aktörüdür. İnsanlık düşmanı olarak yargılanmış ve hüküm giymiştir. Onun yarattığı düşünce daha geçen hafta Norveç’te eyleme dönüşmüştür. Yüze yakın insan can vermiştir.

Avrupa’da Hitler’in ismi ve temsil ettiği şey büyük bir travmadır.

Yahudiler için neye karşılık geldiğini söylemeye bile gerek yok zaten iki yılda bir soykırımlarına ait filmlerle şunu bize hatırlatmaktadırlar.

Ahmet Çakar’ın cesareti yetiyorsa Aziz Yıldırım’la Hitler arasında kurduğu benzerliği gidip İsrail’de bir denesin.

Bir kişiyi Hitler’le özdeş hale getirmek demek o kişiyi şeytana benzetmek anlamına gelir.

Büyük bir nefret duygusu yaratır ve yaratmalıdır.

Şu son cümleleri dahi Ahmet Çakar kişiliğinin futbolumuza yıllardır ne yaptığının en net ve güzel örneğidir.

Çok ucuz kahramanlıktır. Her ikisinin yaptığı şey tüy dikmenin ötesinde bir anlam ifade etmemektedir. Çok daha samimiyetsiz olan şeyse temel mesele hangisinin tüyünün daha büyük olacağı ile ilgili sonu gelmez bir çekişmenin, rekabetin ve yarışmanın içinde olmalarıdır.

Bir takım kişilerin bir türlü kafasının basmadığı ve futbolumuzun kurtulması gereken paradigma tam da budur işte.

Ahmet Çakar kafasına estiği şekilde ve istediği gibi böyle bir teşbihte bulunamaz. 14 Nisan’da yürürlüğe giren yasanın kapsamında suç işlemiştir. Yaptığı teşbihin devamında kurduğu cümlelerden de pek hazmedilecek türden değildir.

Ayrıca o röportajı yapan kişinin bu suç oluşturan söylemin karşısında hiçbir uyarıda bulunmaması da çok anlamlıdır ve büyük bir zafiyettir.

Einstein’in çok sevdiğin bir sözüyle bitirmek istiyorum.

“Karşılaştığımız sorunların çözümü için onları yaratan ya da onlardan kaynaklanan düşünselliklerin ürünü olan sistematikleri kullanamayız.”

Ben buna “kişileri de kullanamayız” diye eklemek istiyorum.

Futbolumuz bu sorunların birer parçası veya ürünü ya da sonucu olan bu kişilerden mutlak surette kurtulmalıdır.

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com

Fenerbahçe tarihinde hiç bu kadar sahipsiz, başsız ve güçsüz olmamıştı, demiştim Cuma günü yazdığım yazıda. Şimdi bu cümleyi açmanın zamanı geldi.

Federasyon seçimleri sonrasında Mehmet Ali Aydınlar’ın kucağına kelimenin tam anlamıyla bomba bırakıldı. Seçildikten iki gün sonra böylesi bir durumla karşılaşacağını bilse acaba bu zor görevi kabul eder miydi, şüphe duyuyorum.

Fakat bu soruşturmayla ilgili olarak bir takım kişilerin önceden balaka sahibi olduğuna da sezgilerim kuvvetle ihtimal veriyor.

Özellikle soruşturmanın başladığı birinci gün hiç kimse ne olduğunu tam olarak anlamamışken isimlerini bundan sonra ezbere bildiğimiz bir takım gazetecilerin bugün geldiğimiz süreci aşama aşama bizlere anlatırken bu bilgilere bir iki saat içinde ulaşmış olduklarına inanmamız çok kolay değil.

bundan sonra bu kişilerin neden bizden daha fazla bilgiye sahip olduğunu da sorgulamamamız gerekiyor. Hatta onların verdiği bilgilerden yararlanmak da söz konusudur.

Neyse…

Mehmet Ali Aydınlar ateşten bir gömleği sırtına geçirdi ve tamamen tecrübesiz olduğu bir süreci yönetmeye çalışıyor.

Bir tarafta içinden geldiği ve daha birkaç ay öncesine kadar başarılarıyla gurur duyup sevindiği Fenerbahçe öteki tarafta da o Fenerbahçe’nin fiili bir şike, çete davasının içindeki durumu hakkında vermesi gereken zor kararı.

Fenerbahçe çok zor durumdadır.

Aziz Yıldırım 13 yılda sadece kendisinin yönetebileceği öylesine büyük bir eser yaratmıştır ki bugün onun yokluğunda diğerleri Fenerbahçe’yi nasıl yönetecekleri konusunda acemilikler yaşamaktadır. Hafta sonu yapılan Divan Kurulu toplantısında açıklama yapan başkan vekili Sn. Özdemir süreci hassasiyetle takip ettiklerinden söz etmiştir.

Bu cümlenin meali; ne yapacağımızı bilmediğimizden adımlarımızı atarken özen gösteriyoruz.

Eleştirmek için yazmıyorum. Türkiye daha önce benzer bir durumla hiç karşılaşmadı. Kimsenin böylesi bir tecrübesi olmadığı gibi anlamakta zorlandığı, ne olacağı konusunda net bir fikir üretemediği için eylem planı yapmada elbette acemilikler yaşanması çok normaldir.

Dün Mehmet Ali Aydınlar kamuoyu önüne çıkarak liglerin erteleme kararını açıkladı. Beklenen, normal bir sondu bu.

Ayrıca aşama aşama belli bir noktaya doğru ilerleyişin hamlelerinden yeni bir tanesiydi.

Açıkçası kendisine teslim edilen 26 klasör evrakın içinde Fenerbahçe’nin geleceği ile ilgili genel perspektifi görebildiğini düşünüyorum.

Mehmet Ali Aydınlar önümüzdeki sürecin kendisini nereye götüreceğini net olarak biliyor, farkında olmalıdır.

Ayrıca Fenerbahçe’yi bugün yönetmeye değil de bir arada tutmaya çalışan kişilerin de gelecekle ilgili bir fikre sahip olmaları muhtemeldir. Geçen hafta sonu, yarın kalan maç sonrasında Fenerbahçe’nin dağılıyor olduğu ile ilgili başlığı özellikle seçmiştim; çünkü kulübü bekleyen muhtemel sonlardan birinde böylesi bir kriz vardır.

Fenerbahçe’nin bir alt lige düşürülmesi ile başlayacak sürecin, Fenerbahçe gibi dev bir ekonomiye neler yapacağını şimdiden net olarak kestirmek kolay değil. Ancak hiçbir şeyin bugünkü kadar kolay olmayacağına da hazırlıklı olmak gerekiyor; bu ihtimale kamuoyu yavaş yavaş ısındırılıyor.

Fenerbahçe’nin bu zor günlerinde elbette Fenerbahçelilere düşen çok önemli görevler vardır.

Mehmet Ali Aydınlar bu vitrinin en önünde duran bir şahsiyettir.

Kendisini federasyon başkanlığına götüren süreç Fenerbahçe’den geçmiştir. Fenerbahçe ismi ve markası ile başarısını parlatmıştır. Fenerbahçe, yandaşı olsun karşıtı olsun bugün bir çok kişiye meşhur olma imkânı vermiştir. Mevki, para sağlamıştır.

Hiç kuşkumuz yoktur ki Sn. Aydınlar’ın maddi zenginliği Fenerbahçe’den kaynaklanmamaktadır. Ancak Fenerbahçe ismi olmasaydı Aydınlar da bugün o koltukta oturamazdı.

Bugün geldiği yer itibarıyla Fenerbahçe’ye bir şeyler borçlu olanların da bu benzer görevi üstlenmeleri de önemlidir, beklenmelidir.

Sn. Aydınlar’a ne görev verilmiştir?

26 klasörün içinde Fenerbahçe’nin Bank Asya’ya düşürülmesiyle ilgili deliller sunulmuştur. Muhtemelen yeteri kadar delil dosyaların içine yerleştirilmiştir de.

Fenerbahçe Bank Asya’da da oynar. Mesele düşmek değil, o durumdan nasıl çıkılacağı ve toparlanılacağı ile ilgilidir.

Fenerbahçe’nin bir alt lige düşürülme kararını Sn. Aydınlar vermemelidir, bugün yaptığı gibi kameraların önüne geçip tarihe bu şekilde not düşülecek açıklamayı yapan kişi o olmamalıdır.

Fenerbahçe’nin olmadığı bir Süper Ligin federasyonunun başında Mehmet Ali Aydınlar’ın olmasının hiçbir anlamı ve önemi yoktur.

O kaotik ve katastrofik sürecin hemen arifesinde, Fenerbahçe’nin olabilecek düşürülme kararının öncesinde hiç zaman geçirmeden istifasını verip, Fenerbahçe Spor Kulübü’nün bu zor günlerinde toparlayıcı bir kişi olarak bundan sonra kongre neye karar veriyorsa görev almalıdır.

Çünkü yeni durum ister istemez yönetim mekanizmasını ve organlarını da etkileyecektir.

İyi bir Fenerbahçeli olarak Sn. Aydınlar’a yakışan bu olur.

Sn. Mehmet Ali Aydınlar bundan on sene sonra her şey değiştiğinde Fenerbahçe’yi dipten çıkaran mı yoksa dibe yuvarlayan adam olarak anılmasını ister, buna şu günlerde karar verecektir.

Bütün bu yazdıklarım olabilecek bir afet durumu için eylem planlarından sadece bir tanesidir. Elbette hepimizin beklentisi futbolumuza büyük darbe vuracak böylesi bir sürecin yaşanmaması üzerinedir.

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com

5 Ağustos’ta başlayacağı duyurulan Spor Toto Süper Lig’in ertelenip ertelenmeyeceği merak konusuydu.

Maçların ertelenip ertelenmemesi iki “olasılık”a bağlanmış; öyle bir hava yaratılmıştı.

Maçlar ertelenmezse, Fenerbahçe kurtuldu; ertelenirse Fenerbahçe yandı!

“Kafa”, sadece taşımak için olursa, böylesi yaklaşımlar olağan/dı; bAşık Olmaya türlüsü de olamaz/dı.

*****

Spor Toto Süper Lig, 9 Eylül’e ertelendi.

Gerekçe mi?

Söylendiğine göre sıcaklar!

Bu sıcaklar, eskiden de vardı; ama TFF, ne akla hizmetse, maçları ağustosun başında başlatmayı geleneksel duruma getirmişti

Doğru muydu?

Yanlıştı; çünkü sıcak, futbolu etkiliyordu.

*****

Spor Toto Süper Lig, 9 Eylül’e sıcaklar gerekçesiyle ertelendi; ama gerekçe bAşık Olmaya şey/ler olmalı.

Modaya uyma da diyebiliriz buna!

İstanbul’da Avrupa yakasında ünlü bir AVM’ye gittim. Ramazan geliyor ya, süslemede ona uygun “motif”ler ağırlıktaydı.

Maçlar, ramazan için ertelenmiş olmalı; sıcaklar da bahanesi!

Hem futbolcular, hem statlara koşacak futbolseverler düşünülmüş olmalı.

*****

Mersin İdman Yurdu Teknik Direktörü Nurullah Sağlam, ertelemeyi “Ramazan ayını ve sıcakları bu anlamda atlatma işin sevindirici boyutu”na bağlarken doğru bir saptama yapmış. Ancak öteki erteleme gerekçesini unutmuş, belki de “Torpil yapılıyor” denmesin diye öyle davranmıştır.

Nedir öteki gerekçe?

Tevfik Sırrı Gür Stadı’nın “kapalı”dan başlayarak yıkma/ yenileme/ ekleme çalışmalarının 5 Ağustos’a yetişmeyecek olması….

Maçların ertelenmesi iyi oldu; maçlar başladığında Mersin’de olacağım.

TURGUT ÇELİK/ Mersin (Geçici olarak İstanbul)

Ne yaptık biz onlara?

Aziz Yıldırım nereden bakarsanız bakın 25-30 milyon insana hitap ediyor. Yanlış anlaşılmasın Fenerbahçelilerden söz etmiyorum. Futbol dünyamızın sınırlarını tahmin etmeye çalışıyorum.

Bu insanları Aziz Yıldırım ya da Sadri Şener yaratmadı. O insan oğlu azar azar her dönem biraz daha eklenerek bugünlere getirildi.

Futbol insanların hayatlarının tam merkezine oturtuldu.

Şöyle bir bakın ya da hayal edin; Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzonspor, Bursaspor’u çıkardığımızda geriye ne kalıyor?

Ne kalıyor?

Geriye yaslanın bir düşünün; geriye kalanları bir hesap edin. Eğer çok şey varsa bu yazıyı okumaya devam etmeyin.

4 Temmuz Pazartesi günü sabah işyerine giden bir Fenerbahçelinin ne hissettiğini biliyor musunuz?

Ya, 10 Temmuz Pazar günü akşam Aziz Yıldırım’ın tutuklandığı haberini alanların?

Aziz Yıldırım tutuklandığı haberini duyunca büyük bir sevinç yaşayan Trabzonsporluların ertesi sabah başkanları gözaltına alınınca şu üç gündür neler yaşıyor olduğunu biliyor musunuz?

Olup bitenlerin hiçbiri gerçek değil.

Gerçek nedir?

Gerçek insanların yaşamlarının içinde olan ve onları hayata bağlayan fiili eylemleri, süreçleridir. Ne Aziz Yıldırım, ne Sadri Şener, ne Fenerbahçe ne de Trabzonspor’un insanların yaşamlarını devam ettirmesi için olmazsa olmaz zorunluluğu vardır.

“ki, de, ve bağlaçları gibidir. Varlıkları cümleyi pekiştirir, yokluklarında anlam kaybolmaz; kaybolmamalıdır.

Olmadığında belki o güzel insan oğlu için çok daha güzel renkli bir hayat başlayacaktır.

Ne Trabzonspor ne Fenerbahçe gerçek değildir; bir illüzyondur. Onları sizler yarattınız; sizin zihninizin ürünüdür olup bitenler. Ancak insan oğlu sihir dolu dünyaların içinde yaşamayı severler; isterler.

Ancak hangisinin gerçek hangisinin illüzyon olduğunun fazlasıyla karıştırılmasıyla başlayan yanılgılar dünyasında duygusal dalgalanmalarımız çok da normaldir.

Biz futbolunu çok ciddiye aldık.

Ciddiye aldık; çünkü çok sevdik.

Sevgi tutkuya dönüştü; tutkumuz aklımızı yerinden oynattı.

Aziz Yıldırım’ı, Sadri Şener’i, Yıldırım Demirören’i, Adnan Polat’ın bir şekilde hayatımızın içinde olmasına izin verdik.

Hatta onları olduğu gibi kabullendik.

Futbol dünyamızı da kendimize göre şekillendirdik. Başarıyı, rekabeti ve onun yarattığı gerilimi arzu ettik. Çünkü bir pazartesi günü ezeli rakibimize karşı söyleyecek bir sözümüz olsun istedik.

3-0’dan 4-3 öne geçmenin tarifsiz hazzı ile tekrar tekrar tatmin olduk.

30 sene kupa kazanamayan rakibin çaresizliği en büyük eğlencemizdi.

Son maçta şampiyonluğu kaybeden Fenerbahçe’den daha keyif verici ne olabilirdi ki?

Her şey Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım’ın devlet tarafından gözaltına alınmasıyla sona erdi. Bir anda bize bir sınıfta olduğumuz hatırlatıldı.

O bir anda okul günlerimiz aklımıza geldi.

Her şeyin bir kuralı vardı. Herkes bu kurala uymak zorundaydı. Eğlence sona ermişti. Bundan sonra ders çalışılması ve günü gününe ödevlerin yapılması gerekiyordu.

Hani Ölü Ozanlar Derneği’nde şiiri x ve y eksenindeki koordinatlara verilen sayısal değerlerle tanımlamaya çalışan bir edebiyat dersi vardı. Kahramanımız bu sayfayı yırttırmıştı öğrencilerine; çünkü duygularını özgür bırakmalarını, anı yaşamalarını istiyordu. Şiir asla formüllerle ifade edilemezdi. Sonunda ortaya çok yaratıcı kimlikler çıkmış ancak özgürlük isyana dönüşüp bir trajedi ile son bulmuştu. Nihayetinde disiplin mekanizması duruma el koyup tekrardan şiiri formüle etmenin dersini vermeye en başından başlamıştı.

İnsan kalitesini yükseltmek yerine onların yaşamlarını sınırlandıran bir takım kurallar koyan bir anlayışın sistematiği ile yaşamaya geri dönüyoruz.

100 yıl önce insanımız olan bitenin ne olduğunu bilmediği bir takım alt üst oluşlar yaşıyordu.

Bugün de gerisinde ne türden hesaplaşmaların olduğunu bilmediği bir bAşık Olmaya alt üst oluşlar yaşıyor.

İnsanların fikirleri soruluyor mu?

İnsanların fikir üretmesi için zamanı oluyor mu sorusunu sormak yeridir. Cevabını beklemeyin asla bulamazsınız.

Şimdi herkes birbirine ne olacak, nasıl olacak sorusunu soruyor.

Saflar ve taraflar yeniden belirginleşiyor. Yıllarca aynı kurallarla oyun oynamasına izin verdiğiniz kişilere yepyeni kurallar koyuluyor, öğretiliyor.

Bu gerçek mi?

Doğru mu?

İnsanlar sevecek mi?

İnanmayın hiçbirine!

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com

Boş bir defter üzerine aldığım süreçle ilgili bir takım soruları bugün sizlerle paylaşmak, seslice okumak istiyorum.

Bütün operasyonun "tesadüfen" bir bAşık Olmaya soruşturma kapsamında teknik inceleme yapılırken ortaya çıkan deliller sonucu başladığı söyleniyor; Fenerbahçe Başkanı ve çevresinin takibi için 1 Aralık 2010 tarihi milat oluyor.

1 Aralık 2010 öncesiyle ilgili genel bir görünüme sahip miyiz? Bugün suç olarak delil kabul edilen ilişkilerin o tarihten önceki nitelikleri incelenmiş midir? Eskiye ait ne tür ilişkiler vardır?

Bu, Süper Ligin 15. Haftasına denk gelen bir tarihtir ve Fenerbahçe Trabzonspor’un 9 puan gerisinde, Beşiktaş’ın 3, Galatasaray’ın da 10 puan önündedir. Böylesi bir tabloda ilişkiler hangi seviyededir?

Medyaya servis edilen ya da üstün gazetecilik sezgi ve bilgisine sahip, kabiliyetli yeşila-turkuaz renkli gazetecilerin ulaşabildikleri şike soruşturmasına konu olan maçlar genel olarak son beş haftalık dönemi içermektedir. Öncesinde neler olup bitmiştir?

Fenerbahçe’nin Trabzonspor, Beşiktaş ve Galatasaray ile oynadığı karşılaşmalarda ne türden ilişkiler gerçekleşmiştir.

Süper Ligi büyük bir ağacın gövdesine benzetirsek; ağacın bir dalında 1 Aralık 2010 tarihinde Fenerbahçe yöneticileri üzerine yoğunlaşmış olan bu teknik takip "ağacın öteki dallarında neler olup bitiyor acaba" şeklinde soruyu sordurmuş ve o dallar da takibe alınmış mıdır?

1 Aralık 2010 tarihinden sonraki dönemde ağacın öteki dallarına ait telefon görüşmeleri, fotoğraf kayıtları var mıdır?

Örneğin bu teknik takip sırasında toplamda 400 adet sim kart değişimi olduğu şeklinde bir balaka vardır, ağacın öteki dallarındaki kişilerin, grupların bu süre içinde kaç adet sim kart değiştirmiş olduğuyla ilgili bir bilgi, detay, istatistik var mıdır?

Bugün ortalama bir Türkiye vatandaşı üzerine kaç adet sim kart kayıtlıdır?

Son 30 yılda ülkemizde çeşitli alanlarda çeteler kurulmuş olduğunu biliyoruz. Bunların bir kısmı isim olarak ortaya çıkmıştır. Bir dönem normal kabul edilen bir takım ilişkiler bir sonraki dönem çete olarak anılmıştır. Eğer ortada çıkar amaçlı silahlı bir çete varsa birden fazla olma ihtimali olabilir mi? Araştırılmış mıdır?

Eğer ortada birden fazla çete var, bu ilişkiler birçok yönetici, futbolcu ve kulübü içine alacak bir duruma gelmişse, ucundan kıyısından bir şekilde herkes bulaşmışsa buna ne ad verilmeli, nasıl açıklanmalı ve değerlendirilmelidir?

Trabzonspor’un teşvik primi verme ya da şike yapma teşebbüsünde bulunduğu ancak başaramadığı yönünde (doğyu/yanlış) bir balaka okuduk. Bu teknik takibin son halkasında tesadüfen ulaşılmış bir balaka midir, yoksa Aziz Yıldırım gibi Sn. Sadri Şener ve yönetimindeki öteki kişiler de 1 Aralık 2010 tarihinden itibaren an be an izlenmiş ve bir maç dışında bir sonuç alınamamış mıdır? Hiç teknik takip yapılmamışsa buna neden gerek duyulmamıştır?

Sn. Serdar Adalı’nın kupa maçı öncesinde İbrahim Akın’a bir teklifte bulunduğu şeklinde (doğru-yanlış) bir balaka okuyoruz. Yine bu teknik takibin son halkasında tesadüfen ulaşılmış bir balaka midir, yoksa Beşiktaş yöneticileri de 1 Aralık 2010 tarihinden itibaren teknik takibe alınmış mıdır? Hiç teknik takip yapılmamışsa buna neden gerek duyulmamıştır?

Özel yetkilendirilmiş savcılara görevi kim vermiştir?

Sn. Mahmut Özgener neden bir kere daha başkanlığa aday olmamıştır? Onu engelleyen şey sadece ailevi nedenleri midir, yoksa öncesinde bu operasyondan haberdar olmuş mudur?

Sn. Özgener’in ismi dün akşamdan beri ifadesine başvurulacaklar kişiler arasında geçiyor. Yönetici, futbolcu, menajer, teknik adam ve son olarak da hakem çerçevesinde kurulmuş böylesine büyük bir suç örgütünün varlığından ve yaptıklarından tamamen habersiz midir? Haberi vardı da önlem almış mıydı?

Aralarında yabancı futbolcuların da bulunduğu çeşitli bilgi, kültür ve ekonomik seviyedeki 50-100 kişilik bir grubun dışarıya hiçbir balaka sızdırmadan ilişkilerini sürdürmesi mümkün müdür? Yine o grup söz konusu gözaltılar içinde itirafta bulunmuş ya da bulunacak mıdır? Bu kadar insan içinde hiç kimsenin çözülmemesi mümkün veya normal midir?

En alelade bir vatandaşın bile attığı her adımın google aracılığı ile bile izlenebildiği, adım başı kamera, mobese, dinleme aygıtlarının olduğu teknolojik bir çağda böylesine çok yakın mesafeden fotoğrafların bile çekilebileceği basit ilişkiler nasıl kurulmuş, bu örgütün elemanları neredeyse aldıkları paraları gidip para sayma makinelerinde herkesin gözleri önünde sayacak kadar nasıl tedbirsiz olabilmişlerdir?

Aziz Yıldırım başkanlığı sırasında 2001 ve 2006’da iki defa olmak üzere teşvik vermekle suçlanıp, kamuoyunda kendisini savunmak zorunda kalmış, saat başı adam ve maç satın almakla itham edilen biriyken herkesin gözlerinin çevrildiği, rakip takımın başkanının her hafta imalı mesajlar verdiği ortamda nasıl böylesine fütursuzca adımlar atabilme cesaretini kendisinde bulabilmiştir?

Böylesi işler yapmak için insanın akli melekelerini kaybetmiş olması gerekmez mi; gerçekten akli bir sağlık sorunu yaşamış ya da yaşıyor olabilir mi?

2006 ve 2010 yıllarında ortam çok daha uygunken bu işleri neden yapmamıştır?

Yaptı da başaramamış mıdır? Bu gerçeğin farkında ve içinde olan kişiler çıkar ilişkileri değiştiği için bu mevsim farklı bir tutum içine girmiş olması mümkün müdür?

Hatta Aziz Yıldırım’ı jurnallemiş olabilirler mi?

Bu durumda söz konusu çıkar örgütünün üyelerinin ve ilişiklerinin her mevsim farklı kişilerden oluştuğu gibi bir sonuç çıkarmamız mümkün müdür?

Çıkar amaçlı suç örgütünün başı olmakla itham edilen Aziz Yıldırım’ın herkese para verdiği iddia edilmektedir. Bu örgütten çıkarı nedir?

Çıkarı Fenerbahçe’nin şampiyonluğuysa normal olarak şunu zaten tek başına ve öteki yönetim kurulu üyelerinin desteği ve bilgisi olmadan yapamaması beklenir. Peki, neden sadece kendisi , kulübün en önemli hukuk adamı ve basit bir yöneticisi gözaltına alınıyor da diğerlerinin ismi geçmiyor?

Aziz Yıldırım’ın kendisinden sonra Fenerbahçe Başkanı olacağını sürekli yinelediği ve adaylığına karşı olduğunu söylediği Sn. Mehmet Ali Aydınlar nasıl bütün kulüplerin desteği ile aday olup sonra da başkan seçilmiştir?

Operasyonun neden 12 Haziran öncesinde yapılmamış olduğu bir soru işareti olsa da siyaseten bir açıklaması vardır. Ancak, 13 Haziran günü düğmeye basılmış olsaydı, muhtemelen Fenerbahçe Kulübü’nün Aziz Yıldırım’dan sonra yerine geçmesi muhtemel Mehmet Ali Aydınlar ismi etrafında bir güç birliği olacak, Federasyon Başkanlığı hiç gündeme gelmeyecekti. Bugünse Fenerbahçe’yi Şampiyonlar Ligi’ne göndermeyecek ya da Bank Asya’ya düşürecek kişi konumuna gelmiştir. Bu çok basit, alelade bir tesadüften mi ibarettir?

Fenerbahçe ile ilgili böylesi tarihi bir kararı vermesi için Fenerbahçe kongre üyesi bir kişinin o makamda oturuyor olması kaderin bir cilvesi midir?

Aziz Yıldırım, operasyon öncesinde bu sonla karşılaşacağı bilgilendirilip, çekilmesi istenmiş midir?

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com

Galatasaray’ın yeni dönemi ile ilgili bir şeyler düşünmeye Fatih Terim ile birlikte başlamış; bunun bir ucunu Atletico Madridli paket transferlere bağlamayı planlıyordum ki dün akşam saatlerinde Reyes’in kulübünde kaldığı ile ilgili bir haber düştü. Bu haber Galatasaray cephesinde önce anlaşılmadı, kabullenilmedi, bir adım sonrasında da şaşkınlığın yarattığı bir takım reflekslere dönüştü.

Paket transfer dönemi mevsim ortasında Demirören tarafından başlatılmıştı. Bu transferlerin ne anlam taşıdığına yönelik o günlerde fazlasıyla yorum yapmış, konuşmuş ve yazmıştık. Sonuçlarını izledik.

Hiç dolandırmadan ve dün yazdığım yazının devamı anlamındaki yorumumu paylaşmak isterim.

“Atletico Madrid, Galatasaray’ı büyük bir hata yapmaktan kurtarmıştır!”

Bu transferlerin öncelikle maliyeti, futbolcuların tavır alışı ve mevcut form durumları nedeniyle Galatasaray için bir sorun potansiyeli taşıyordu.

Galatasaray yeni yönetimi özellikle taraftarının içinde bulunduğu psikoloji nedeniyle bir an önce bomba niteliğindeki transferler yaparak zaman kazanmak istiyordu. Bunun geri planındaki düşünceyi anlamak ve kabullenmek mümkündür. Ancak doğruluğunu tartışmamız gerekiyordu.

Açıkçası Fatih Terim’in İsveç’e dönük transfer politikası bir model oluşturmada yardımcı olabilirdi. Elmander bu anlamda nokta transfer niteliği taşıyordu. Ancak rotanın bir anda Drogba, Forlan, Reyes şeklindeki isimlere yönelmesi bu anlayıştan uzaklaşmak demekti.

Lucas Neill gibi oyuncunun gönderilip yerine Ujfalisi gibi yaşlı oyuncu tercih edilmesi de bu mantık çerçevesinde bir yere oturtulması zor hamleydi. Ancak geleneksel futbol süreci içindeki pratiklerden biliyoruz ki muhtemelen Ujfalisi bu mevsim Galatasaray’ın en iyi transferlerinden biri de olabilir.

Ne ifade eder, şunu sormak gerekiyor.

çağa uygun futbolda bir takımın omurgasını defansın kurgusu oluşturmaktadır. Bu bölgeyi ne kadar genç tutabilirseniz istikrarlı bir takım yaratma avantajınız o kadar artar.

Ujfalisi yanlış bir tercih olmayabilir; ancak sürdürülebilir istikrarlı bir takım modeli için fazlasıyla yaşlıdır, devamlılığı yoktur.

Açıkçası Galatasaray hiçbir hazırlığı olmadan yeni bir yapılanma sürecinin içine girmiştir. Bu sürecin gerçekten tam merkezinde olacak ve bütün bu olan biteni yönlendirecek isim olan Fatih Terim’in suskunluğu ise çok ilginç bir şekilde devam etmektedir.

Oysa direkt olarak Fatih Terim ortaya çıkıp direksiyonda olduğunu göstermeli, tecrübe seviyesi az başkanın bu kadar çabuk yıpranmasına veya acemiliğine izin vermemeliydi.

Ayrıca Sn. Ünal Aysal’ın yanında tecrübe unsuru olarak duran Kare As grubunun da bu transfer sürecini daha etkin yönetmesi beklenirdi. Eski yöneticiler her zaman doğru yolu ve yönetim şeklini gösteremeyebiliyor. Ünal Aysal’ın en kısa süre içinde kendi ekibini kuracağını tahmin ediyorum; bu eklektik yapı risk unsuru taşımaktadır.

Bu dakikadan itibaren panikle daha büyük yanlış transferler yapmamak adına birkaç gün sakince düşünüp, yürürlükteki planı gözden geçirerek ve Fatih Terim’in vizyona çıkmasını sağlamak doğru bir strateji olabilir.

Galatasaray bu mevsim Avrupa’da mücadele etmeyecek. Bu nedenle de 34 tanesi lig olmak üzere en fazla 7-8 tane daha Türkiye Kupası maçı yapacak. Çok geniş ve flaş isimlerle doldurulmuş kadrolar kurmanın gerekliliğini de bu anlamda gözden geçirmek gerekiyor.

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com

Spor medyamız ezelden beri haberlerinde aceleci davranırdı ama son bir ayda yaşananlar bundan sonra kesinlikle “pes” dedirtti. Forlan’ın önce Beşiktaş’a sonra da Reyes ve Ujfalusi ile birlikte Galatasaray’a geleceğini söyleyen, bunları söylemekle yetinmeyip adeta futbolcular kulüp başkanları ile beraber geliyormuş gibi havaalanlarından canlı yayınlar yapan ve çarşaf çarşaf fotoğraf yayınlayan spor medyamız bu oyuncunun tıpkı takım arkadaşı Reyes gibi kulübünde kalacağını açıklaması üzerine tükürdüğünü yalamak durumunda kaldı.

Bu yaklaşımın en büyük nedeni spor medyasının ticari kaygıları ile ulus olarak karşımızdakine güzel bir şeyler söyleme arzumuzun birleşmesi ve ne yazık ki iki tutum da profesyonellikten son derece uzak!

Medyadaki yaklaşım yanlışlığımıza bir bAşık Olmaya örnek de bugün Porto’dan ayrılacağı açıklanan Villas Boas olayında yaşandı. Yurt dışındaki gazeteler bu haber ile ilgili olarak “Chelsea’nin istediği Villas Boas, Porto’dan ayrıldı” demekle yetinirken bizim medyamızda genç teknik adamın Porto’dan ayrılışı tamamen Chelsea ile ilişkilendirilip neredeyse imzalarin atıldığı ima edildi.

Boas Chelsea’ye gider veya gitmez. Sorun o değil, sorun spor medyamızın hem takip edilme hem de insanlara şirin görünme kaygılarıyla olmamış işleri olmuş gibi göstermesi: yoksa medyanın görevi haber vermek değil de haberden hikaye yazmak mı?

Sansasyonel bir transfer haberi yapıldığında o gün gazete çok satar ve televizyon programı çok izlenir ama ertesi gün o transfer gerçekleşmediğinde, basiretli bir medya kurumunun kaybetmek isteyeceği son şey olan “itibar” zedelenir ki onu kazanmak düşünülenden çok daha fazla zaman alır.

Sözün özü spor medyamız, ama bilinçli ama bilinçsiz son derece kritik bir durumda. Bu saatten sonra yogurt üflenerek yenmezse işin rengi tamamen değişir ve spor medyamız tam anlamıyla yalancı çoban durumuna düşer ki işte o zaman ne işitilene inanılır ne de okunana.

cannizamoglu@twitter.com

Dün final serisinin birinci karşılaşmasını izlerken Fenerbahçe Ülker’in bu mevsim Euroleague’de dörtlü finallere kalamamış olmasının ne kadar büyük bir şanssızlık olduğunu bir kere daha gördük. Ligi üç yenalaka ile tamamlayan ve neredeyse kapasitesinin %40’ı kadar bir güçle mücadele eden Fenerbahçe Ülker’in klasmandaki ve play-off’lardaki son maçlarını takip ederken ister istemez zihnimizde olduğundan farklı, kapasitesi sınırlı bir takım kurmuştuk. Ancak bir kere daha anladık ki Fenerbahçe Ülker çok farklı bir kategorinin takımı ve Galatasaray CC ona rakip dahi olamadı.

Maç sonunda kelimenin tam anlamıyla kayalıklara çarpmış gibi hissediyor olmalıdırlar.

Galatasaray CC dün öteki plaf off maçlarından farklı bir anlayışla salona çıkmamıştı. Dizilişi, kurgusu ve taktiği aynıydı.

Boyalı alanı kapatacak; Fenerbahçe Ülker’in hem formsuz hem de sınırlı uzunlarını bu bölgeye sokmayacak, ikili sıkıştırmalarla top kullanan Ukiç, Jasikevicius’a oyun kurdurmayacak, ribauntları alarak set hücumu yapacak ve çok formdaki Shumpert ve ele avuca sığmaz Johnson ile sonuca gidecekti.

Buraya kadar özetlediğimiz sistem Beşiktaş ve Banvit’i saf dışı bırakmıştı. Ancak Fenerbahçe Ülker’in oyuncuları hem tek başlarına önemli işler yapabiliyor hem de takım oyununu iyi oynuyorlardı ve ligdeki kapasitelerinin %20 üzerine çıktıklarında ortaya mücadele edilmesi mümkün olmayan bir ekip çıkıyordu.

Daha birinci birkaç dakika içinde Galatasaray’ın boyalı alan savunması Fenerbahçe Ülker’in etkili hücum organizasyonları ile çöktü. Dış şutlarda da isabetler gelince ayırt açılmaya başladı ve Galatasaray CC bu sefer tam saha baskı uygulamadı. Hatırlarsanız bu baskı ile Banvit’i bayıltmışlardı. Ancak bu da olmadı.

Henüz ikinci dakika tamamlandığında Oğuz Savaş üç faulle kenara oturmak zorunda kalmıştı. Ancak Fenerbahçe Ülker’in ribauntlarda rakibine karşı iki misli bir üstünlüğü ortaya çıkmıştı.

May’in birinci devre sekiz sayılık ekstra katkısı bu maçın Fenerbahçe Ülker adına sürpriziydi.

Oyunun bu bölümlerinde Johnson ve Shumpert neredeyse sahada hiç yoktu. Shipp etkisiz, genç Sertaç da üzerine yüklenen sorumluluğu taşımaya çalışıyordu. Ancak Fenerbahçe Ülker’in potasının altında üst üste bloklar geliyordu. Ermal, Evren ve Caner maçın hiçbir anında devreye giremediler. Biraz Andriç ile skoru dengeleyebildiler.

İlk yarının sonunda Preldzic 6 asistle tamamlamış, Fenerbahçe Ülker’in rakibinden 4 tane bonus üçlük isabeti vardı.

İkinci yarının hemen başında Fenerbahçe Ülker Euroleague grup maçlarında görmeye alıştığımız o bitirici savunmasıyla Galatasaray CC’ın son umut kırıntıları da ortadan kaldırdı.

Özellikle Efes Pilsen maçlarında çokça eleştirdiğimiz konsantrasyon eksikliğinin zerresi bu maçta yoktu. Yine konuştuğumuz bir öteki detay; maçlar az sayıda oyuncunun üzerine yıkılıyor ve bu oyuncular 30 dakikadan fazla sahada kalıyor, rotasyon azalıyordu. Oysa bu maçtaki istatistiklere baktığımızda en fazla oyunda kalan oyuncunu 29.00 ile Tomas olduğunu görüyoruz.

Önemli bir detaydan daha söz etmeliyiz. Fenerbahçe Ülker farkı 20 sayının üzerine çıkardıktan sonra Galatasaray CC’ın düşen savunmasının yarattığı boşluklardan bolca boş şut imkânı buldu. Ancak bu atışları kullanmak yerine top çevirip, süreyi geçirmeyi tercih etti. Bu şutlardan yüksek isabet bulup maç sonunda tarihi bir ayırt yakalaması da mümkündü. Tersi de olabilir boş atışlardan isabet tutturamayıp, rakibine farkı kapatmaya neden olacak hücum şansı da verebilirdi. Zaman oynayarak hem farkı korudu hem de basketbol adına çok doğru bir oyun tercihi yapmış oldu.

Galatasaray CC ne yapabilirdi?

Açıkçası Fenerbahçe Ülker bu şekilde oynamaya devam ederse serinin çok fazla süreceği beklenmemelidir. Galatasaray CC standardının altında bir oyun oynamadı; Fenerbahçe Ülker kendi standardına çıkınca ayırt ister istemez oluştu.

Kuşkusuz bunda Fenerbahçe Ülker’in erkenden finalist olması ve rakibinin oyun düzenini izleyecek kadar zaman bulmasının da etkisi olduğunu düşünüyorum. Az maç yapmasının Fenerbahçe Ülker için sıkıntı yaratabileceğini konuşmuştuk ancak bu süreyi basketbol oynamaya susama şeklinde geçirmeleri bir avantaj haline gelmişe benziyor.

http://twitter.com/uzaygokerman

uzaygokerman@gmail.com