07 Temmuz’da Ortaöğretime Yerleştirme Puanlarının (OYP) duyuru edilmesiyle tercih ve yerleştirme süreci başladı.

Sevgili Öğrenciler;

Geleceğinize yön vereceğiniz lise yıllarına adım atmak üzeresiniz… Bir ömür unutulmayacak anıların yaşanacağı 4 veya 5 senenin hangi okulda geçeceği tüm yaşamınız çok önemlidir.

Buna karar vermek üzeresiniz.

“Hangi okulu tercih etmeliyim? Tercihlerimi nasıl yapmalıyım? İstediğim okula puanım yetecek mi?” gibi çok sayıda soru zihninizi meşgul etmekte, kaygı, stres yaratmakta…

Bu sorulara birlikte cevap arayalım:

Eğer OYP’nız 196 ve üzerindeyse tercih ve yerleştirme katılabileceksiniz.

08-20 Temmuz tarihleri arasında tercihler alınacak… Bu yıl sadece bir kez tercih yapılacağından tercihlerin nasıl yapılacağı çok çok önemli… Sadece 12 okulu tercih edebileceğinizi unutmayınız.

Bu 12 tercihi puanınızın gerçeğine uygun olarak yapmalısınız.

Peki puan gerçeğine uygun tercih nasıl yapılır:

Örneklendirelim:

Cem’in Ortaöğretime Yerleştirme Puanı (OYP) 406,115, yüzdelik dilimi 10,50’dir. Ve Cem Samsun’da yaşadığından Samsun İlkadım’daki Samsun Anadolu Lisesi’ni çok istemektedir.

Cem’in gerçeği OYP’dır. Cem’in gerçeği Samsun Anadolu Lisesi’ne yerleşmeye yetecek midir? Bakalım…

Cem tercihini yaparken puandan ziyade yüzdelik dilimini göz önünde bulunduracağından sahip olduğu 10,50’lik dilim, yerleşmek istediği okul Samsun Anadolu Lisesi’nin 7,16‘lık dilimin uzağına düşmektedir. Cem’in gerçeği ile yerleşmek istediği okulun gerçeği örtüşmemektedir. Yüzde 1,5-2,00 puanlık ayırt şansını daha arttırırdı.

Peki Cem tercihleri arsında en çok istediği okula yer vermemeli mi? Vermelidir. Küçükte olsa bir şansı var. Hatta 6,33 yüzdelik dilimle öğrenci yerleştirmiş Tülay Başaran Anadolu Lisesi’ne de yer vermelidir. Cem tercih listesinin üst sıralarına bu okulları yerleştirdikten sonra yüzdelik dilimlerini göz önünde bulundurarak küçükten büyüğe doğru tercihlerini sıralamalıdır.

Sevgili Öğrenciler;

Bu yıl kısmen düşük puanlarla eğitim kalitesi yüksek okullarda okuma şansınız var. Bu nasıl oluyor dediğinizi duyar gibiyim… Açıklayalım:

Geçen yıl başlayan genel liselerin Anadolu Lisesine dönüştürülmesi uygulaması devam etmektedir. Bu Türkiye’nin köklü birçok lisesinin sessiz sedasız Anadolu lisesine dönüştüğü anlamına geliyor. Örneğin Türkiye’nin eski liselerinden (kuruluş1927) birçok bilim insanı, siyasetçi, hukukçu, sporcu yetiştirmiş İlkadım Ondokuz Mayıs Lisesi (OML) Anadolu Lisesi’ne dönüştü. Dönüşürken adı aynı kaldı. Çoğu öğrenci bu dönüşümden habersiz. Bu yıl tercih yapacak öğrencilerin düşük puanla böyle köklü bir Anadolu lisesinde okuma şansları yüksek…

Tercihlerinizi nasılve ne zaman yapmalısınız?

Uyarısına tıkladığınızda https://e-okul.meb.gov.tr/SinavIslemleri/BasvuruIslemleri/OKSTERCIH/SNV00008.ASPX linkine ulaşmış olacaksınız. Sayfadaki uyarıyı dikkatle okuyun… Bilgilerinizi girin, tercih listenizdeki okul kodlarını sıralayın… İlgili satıra okul kodunu yazdığınızda okulun adı belirecektir.

Diyelim ki kendi başınıza tercih yapmak istemiyorsunuz. Ne yapmalısınız?

Okul Müdürlüğünüze velinizle birlikte gidin… Bu işle görevli müdür yardımcısı size yardımcı olacak tercihlerinizi elektronik ortamda yapacaktır.

Tercih başvurusu sadece bir kez yapılacağından ve başvuru işleminden sonra değiştirilmeyeceğinden bu süreçte çok dikkatli olunmalıdır. ( http://oges.meb.gov.tr/docs/2011_SBS_TERCİH_ve_YERLEŞTİRME_e_KILAVUZU.pdf linkindeki kılavuzu kesinkes okuyunuz) .

Yerleştirme sonuçları ne zaman, nasıl açıklanacak?

26 Temmuz 2011 Salı günü http://www.meb.gov.tr veya http://oges.meb.gov.tr veya https://e-okul.meb.gov.tr adreslerinden duyuru edilecektir.

Tercih ve yerleştirme ile ilgili tüm işlem ve bilgilendirmeler http://www.meb.gov.tr ,

http://oges.meb.gov.tr ile https://e-okul.meb.gov.tr adreslerindeki veli bilgilendirme

sisteminden sürekli olarak yapılacaktır. O nedenle her gün bu adresleri ziyaret edip duyuruları şöyle bir gözden geçirin…

Kayıtlar hangi tarihler arasında?

01-05 Ağustos 2011 saat 17.00’ye kadar asil olarak yerleştirildiğiniz okula kaydınızı yaptırınız.

Yerleşemediniz veya yedeksiniz ya da yerleştiğiniz okulu beğenmediniz?

Dert etmeyin… Yedek dönemleri takip edin… Tam dört yedek dönem ve yerleştirme işlemi var. Kılavuzda dört yedek dönemden bahsediyor ama süreç sonunda boş kontenjan kalırsa yeni yedek dönemler açılacaktır. Bir kez daha söylemekte yarar var yukarıdaki linkleri her gün kontrol edin…

Yedek dönemde kazananlar nasıl duyuru edilecek, kayıtlar hangi tarihlerde?

I.Yedek dönemde kazananlar 06 Ağustos saat 17:00’de duyuru edilecek… Kayıtları 08-12 Ağustos saat 17:00’ye kadar yapılmalı…

II.Yedekten yerleştirilenlerin ilanı 13 Ağustos 15:00’ten itibaren açıklanacak, kayıtları 15-19 Ağustos (saat 17:00) tarihleri arasında…

III.Yedekten kazananlar 20 Ağustos saat 15:002ten sonra duyuru edilip, kayıtları 22-26 Ağustos tarihleri arasında saat 17:00’ya kadar…

IV. Yedekten kazananlar 27 Ağustos saat 15:00’ten itibaren açıklanıp, 05-09 Eylül tarihleri arasında yine saat 15:00’e kadar kayıt yaptırabilecek…

V. veya VI. Yedek dönemi olacak mı?

Bence olacak…

Çünkü IV. Yedek döneminde daha önce asil listeden kayıt yaptırmış öğrenci IV. Yedekten yerleştiği okula kayıt yaptırdığında önceki kaydı boşalacağından boş kontenjan doğma ihtimali yüksektir. Bu süreçte özel okullara gidenlerin boşalttığı kontenjanları da bu sayılara eklersek V. hatta VI. yedek dönem yerleştirme olabilecektir.

09 Eylül’den sonraki süreci dikkatlice takip etmek gerekiyor.

Sevgili Öğrenciler;

Tercih ve yerleştirme sürecinde 2011 Ortaöğretim Kurumlarına Geçiş Sistemi Tercih ve Yerleştirme e-Kılavuzu elinizin altında olsun (İndirme linki http://oges.meb.gov.tr/docs/2011_SBS_TERCİH_ve_YERLEŞTİRME_e_KILAVUZU.pdf )…

Sevgilerimle…

Musa Özcan

Samsun İlkadım Ondokuzmayıs Lisesi

Coğrafya Öğretmeni

Adaylar böylece tercih süreci bildirimi başlamadan çok önce de tercih araştırması yapmaya başlayabildi. Peki 2012 yılı üniversite kontenjanlarında ne kadar artış oldu, bu kontenjan artışı hangi programlarda yoğunlaştı? Üniversite adaylarına sunulan yeni kontenjan fırsatları neler?

Hangi devlet üniversitesinde hangi yeni lisans programları açıldı ve kontenjanları ne kadar? Hangi lisans programının na kadar yeni kontenjanı oldu? Detaylı bilgilere ulaşmak için buraya tıklayabilirsiniz…

Üniversitelerin 2011-2012 akademik yılı kontenjanları beklendiği gibi geçen yıla göre yüzde 7,3 oranında artış gösterdi. Bu artışla yükseköğretim programları kontenjanı 708 bin 274′den 759 bin 668′e yükseldi.

Lisans programlarının kontenjanları geçen yıla göre yüzde 15,4 oranında artarken ön lisans programları 2,6 oranında azaldı. Yüzde 15,4 oranında artış gösteren lisans programları kontenjanı 431 bin 768′e çulaştı.

Lisans programı kontenjanları arasında 37.903 kontenjan, devlet üniversitelerinde yeni açılan yükseköğretim programlarından oluşuyor. Devlet üniversitelerinde 37.903 yeni açılan lisans programı kontenjanı bulunması olduk iyi bir rakam. Bununla birlikte bu yeni lisans kontenjanlarının 21 binini birinci defa açıköğretim fakültesi açan istanbul ve Erzurum Atatürk üniversitelerinin kontenjanlı açıköğretim programları oluşturuyor.

Geriye kalan yaklaşık 17 bin kontenjanın arasında ise aslan payını MF puan türünden öğrenci alan programlar oluşturuyor.

Devlet üniversitelerinde yeni açılan lisans programları arasında tıptan diş hekimliğine, hukuktan rehberlik ve psikolojik danışmanlığa, sınıf öğretmenliğinden Türkçe öğretmenliğine, gazetecilikten halkla ilişkilere, bilgisayar mühendisliğinden, mekatronik, elektonik haberleşme ve raylı sistemler mühendisliğine çok çeşitli ve adaylar tarafından rağbet gören yeni lisans programları bulunuyor.

Devlet üniversitelerinde yeni açılan lisans programlarının puan türlerine göre dağılımı şöyle;

YGS-1 (YGS-1,2,4,5,6) puan türleriyle öğrenci alan yeni açılan devlet üniversiteleri lisans programı kontenjanı, 3 bin 200.

TS (TS-1 ve TS-2) puan türleriyle öğrenci alan yeni açılan devlet üniversiteleri lisans programı kontenjanı, 2 bin 685.

TM (TM-1,2,3) puan türleriyle öğrenci alan yeni açılan devlet üniversiteleri lisans programı kontenjanı, 4 bin 690.

MF (MF-1,2,3,4) puan türüyle öğrenci alan yeni açılan devlet üniversiteleri lisans programı kontenjanı, 5 bin 713.

DİL (DİL-1 ve DİL-3) puan türüyle öğrenci alan yeni açılan devlet üniversiteleri lisans programı kontenjanı, 615.

Puan türü bulunmayan yeni açılan 21 bin kontenjanlı açıköğretim programını ise herhangi bir YGS puan türünden 140 ve üzeri puan alan her aday tercihlerinde gösterebiliyor.

Bazı lisans programlarının devlet üniversitelerinde yeni açılan kontenjanları ise şöyle;

Tıp Fakültesi: 280

Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık: 255

İlgöğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği: 260

İktisat+İşletme+Kamu Yönetimi: 2.050

Türk Dili ve Edebiyatı: 525

Ne yazık ki program program ve üniversite üniversite bütün yeni açılan kontenjanları buradan vermemiz olduk zor ve pratik değil. Fakat bütün yeni açılan kontenjanları program program ve üniversite üniversite incelemek istemekte olan adaylar aşağıdaki bağlantıyı kullanabilirler;

Hangi devlet üniversitesinde hangi yeni lisans programları açıldı ve kontenjanları ne kadar? Hangi lisans programının na kadar yeni kontenjanı oldu? Detaylı bilgilere ulaşmak için buraya tıklayabilirsiniz…

Bütün adayların sıralama ve koşullarına en uygun tercihleri yapabilmelerini temeni ederim…

Havran uzun yıllar Tema temsilcisi olarak görev yapan aynı zamanda Hüseyinbeşeler Köyü ilköğretim okulunda sözleşmeli öğretmenlik yaptıktan sonra Ardahan'ın Göle ilçesinde Orman İşletme Şefliğinde çalışmaya başlayan Serkan Ergün Göle ilçesindede Tema temsilciliğini alarak çalışmalarını sürdürmekte. Serkan Ergün Göle TEMA Vakfı tarafı olarak Hüseyin Gedik İlköğretim Okulu öğrencilerine fidan dağıttı. TEMA Vakfı Temsilcisi Serkan Ergün Öğrencilerle birlikte okul içinde ve çevresinde temizlik yaptılar. Karnelerini alan öğrencilere evlerinde dikmeleri için fide hediye edildi. Okul Müdürü İsmail Akkaş, öğrencilerimize karne gününde farklı bir gün yaşattıklarından dolayı TEMA Vakfına teşekkür etti. Vakıf Temsilcisi Ergün, "Öğrencilerimiz bizim geleceğimiz, onlara ağaç sevgisi ve çevremize karşı temizlik duygusunu aşılama adına böyle bir çalışma yaptıkları belirtti. Tabiattaki güzellik olan ağaçlarımızı koruyup ve çoğaltmak görevimiz. Bundan dolayı ağaç dikerek ağaç sevgisini ve ne kadar kolay olduğunu öğrencilerimize gösterdik dedi. 

Haber: Hasan Akar 

Beytullah Yılmaz ( Araştırmacı Gazeteci Yazar ) Mail: korfezdepolitika@gmail.com, web: www.korfezdepolitika.com web: www.beytullahyilmaz.com.tr gsm: 0 544 864 95 26 – Basın Büro: 0 266 432 42 89 

Ayhan Kurt ( Araştırmacı Gazeteci Yazar ) Mail: korfezayhan@gmail.com , Gsm: 0 535 438 32 52 – Basın Büro: 0 266 432 22 50 – Bposta ve Zafer Gazeteleri temsilcisi 

Eğitim-Sen Başbakan Erdoğan’a tasdikname verdi. Kızılay Güvenpark'tan Başbakanlık Binasına kadar yürüyerek Başbakan Erdoğan'ı protesto eden öğretmenler AKP hükümetinin notlarını açıkladı. 

Eğitim-Sen Genel Başkan'ı Ünsal Yıldız yaptığı açıklamada, “AKP hükümeti, özellikle 12 Eylül referandurumundan aldığı güçle, hak arayan, eşitlik, barış ve özgürlük isteyen toplum kesimlerine karşı otoriter ve baskıcı bir yönelime girmiştir. '12 Eylül ile hesaplaşmak' iddiası ile çıkılan yolda, bugüne kadar yaşanan anti demokratik gelişmeler, ancak darbe dönemlerin yaşanacak baskı ve şiddet uygulamalarının gün geçtikçe arttığını göstermektedir” dedi. 

Yıldız, ”12 Eylül referandumu sonrası yasama, yürütme ve yargıda yaşanan değişiklikler, AKP muhaliflerine yönelik olarak başlatılan “cadı avı” ve sonrasında yaşanan gelişmeler, Türkiye’de eski statüko ve vesayet ilişkilerinin yerine AKP’nin kendi statükosunu ve tek parti vesayetini getirdiğini açıkça göstermektedir. 

AKP iktidarında hakları ve talepleri için mücadele eden işçi ve emekçiler; şiddet tgüçsüz ve tecavüze karşı alanlara çıkan kadınlar; şifresiz, sınavsız ve parasız eğitim istemekte olan liseli ve üniversiteli gençler; düşünce ve ifade özgürlüğünü savunanlar; “yandaş” olmayan gazeteci, yazar ve çizerler; iktidarın tüm anti demokratik tutum ve davranışlarını eleştiren herkes tehdit unsuru olarak görülmüş ve talepleri için her alana çıktığında karşısında devletin güvenlik güçlerini ve onların şiddetini görmeye başlamıştır. 

AKP’nin “İleri” Demokrasisi, “Ucube” Demokrasidir!  

Hükümetin anti demokratik uygulamalarına karşı sessiz kalmayan, haklarına sahip çıkanlar, AKP’nin “ileri demokrasi” adını verdiği baskı ve sindirme politikalarından nasibini fazlasıyla almaya başlamıştır. Başbakanın “ileri demokrasi” kavramını kullandığı birinci günden bu yana hak arayanlar, kelimenin tam anlamıyla otoriter ve baskıcı bir düzenin bütün aygıtlarını polisiyle, yargısıyla, “yandaş” medyasıyla karşısında görmüştür. Bu kesimler alanlara çıktıklarında hem polis şiddeti ile karşı karşıya kalmış, hem de hükümet yanlısı basın tarafından “hedef” haline getirilmiştir. 

AKP döneminde basılmamış kitaplar için baskınlar yapılmış, iktidarın uygulamalarını eleştiren muhalif gazetecileri içeri atılmıştır. Telefon dinlemeleri, internet yasakları, muhalif gazete ve dergilerin kapatılması, gazetecilerin onlarca yıllık hapis cezalarına çarptırılması vb uygulamalarla AKP tüm toplumu denetim altına almak istemekte, ülkeyi kelimenin tam anlamıyla “açık cezaevi” haline getirmeye çalışmaktadır. 

Geçtiğimiz yıllarda hükümet yanlısı sendikaların çalışmaları bizzat siyasallaşmış kamu görevlileri eliyle yürütülürken, mücadeleci sendikaların üye ve yöneticileri çeşitli baskı ve tehditlere maruz kalmış, özellikler KESK ve bağlı sendikalara yönelik yoğun bir sindirme ve yıpratma kampanyaları düzenlenmiştir. AKP’nin desteğiyle hükümet yanlısı sendikalar, geçtiğimiz 9 yılda dünyanın hiçbir yerinde örneğine rastlanmayacak şekilde yüzde binin üzerinde üye artışı gerçekleştirmiştir. 

KPSS’deki kopya skandalının üstünü örtmeye çalışan; YGS sınavındaki şifre iddialarını ve öteki skandalları protesto eden öğrencileri tehdit eden; kendisine muhalif bütün sesleri içeri atarak susturmaya çalışan; heykellerin bizzat başbakan tarafından “ucube” duyuru edildiği; başbakanı eleştirmenin, protesto etmenin bile suç sayıldığı bir ülkede, gerçek anlamda demokrasiden değil, olsa olsa “ucube” demokrasiden bahsedilebilir. 

Genel Seçim Sürecinde Yaşananlar Endişe Vericidir!  

Türkiye’nin bütün devlet kurumları, geçtiğimiz 9 yıl içinde tek parti emrinde toplanmış, demokratik hak ve özgülükler sadece iktidarın çizdiği sınırlar içinde kullanılabilir hale gelmiştir. Öyle ki, sadece genel seçim sürecinde yaşanan anti demokratik gelişmeler bile endişeli olmak için yeterlidir. Söz konusu anti demokratik uygulamalardan Eğitim Sen üye ve yöneticileri de nasibini fazlasıyla almıştır. Üyelerimize yönelik soruşturma, sürgün ve cezalar yetmezmiş gibi, son olarak Diyarbakır’da yaşanan görevden almalar, hukuksuzluğun ve keyfiyetin geldiği noktayı göstermektedir. 

Türkiye’de şiddeti tırmandıran baskıcı uygulamalar, genel seçim sürecine girildiği andan itibaren siyasi iktidar tarafından bilinçli olarak tırmandırılmaya başlanmıştır. AKP, emek ve demokrasi karşıtı politikalara yardım vermeyen herkesi “susturulması gereken bir düşman” olarak görmektedir. Bu nedenle en demokratik tepkilere bile tahammül edilmemekte, hukuk ve insan hakları ayaklar altına alınmaktadır. İşkence ve kötü muamelenin seçim sürecinde sokaklara kadar inmesi, tamamen siyasi gerekçelerle gerçekleştirilen gözaltı ve tutuklamalar endişelerimizi daha da arttırmaktadır. 

AKP’nin anti demokratik uygulamaları, genel seçimler sürecinde iktidarın çirkin yüzüyle bizleri bir kez daha karşı karşıya getirmiştir. Seçim sürecinde yaşanan yasaklamalar ve keyfi tutuklamaların ardından, Artvin Hopa’da yapılan eylemde Eğitim Sen eski üyesi emekli öğretmen Metin Lokumcu’nun polisin biber gazlı müdahalesi sonucunda yaşamını yitirmesi, Başbakan’ın seçim meydanlarında benimsediği “şiddet ve nefret dili”nin en acı sonucu olmuştur. Olayın meydana geldiği günden bugüne kadar Hopa’da 12 Eylül’ü aratan ev baskınları ve gözaltılar yaşanmış, Metin Lokumcu’nun ölümüne neden olanları yakalamak için en küçük bir çaba göstermeyenler, onun öldürülmesini çeşitli illerde protesto edenleri döverek gözaltına almış, işkence yapmış ve tutuklamıştır. 

Türkiye AKP Zihniyeti İle Yönetilmeyi Hak Etmiyor! 

Türkiye, ülkenin en temel sorunlarının çözülmesi için demokrasi, barış ve özgürlük isteyen kesimlerin taleplerine kulaklarını kapatarak, kendisine “yeter” diyen herkesi düşman gören böylesine ilkel bir zihniyet ile yönetilmeyi asla hak etmemektedir. 

Eğitim Sen olarak, özgürlükleri sadece kendileri gibi düşünenler söz konusu olduğunda hatırlayan, “ileri demokrasi” kisvesi altında faşizan uygulamaları hayata geçiren AKP ve Başbakanı, kendisi gibi düşünmeyenlere saygı göstermeye ve “kendine demokrat” olmaktan vazgeçmeye çağırıyor, AKP’ye verdiğimiz demokrasi karnesini kamuoyu ile paylaşıyoruz.”dedi. 

Açıklanan sembolik karnede, “Hukuk ve İnsan Haklarına Saygı, Farklı Kimlik, Dil ve Kültürlere Saygı, Kadın Cinayeti, Tgüçsüz ve Şiddeti Önleme, Demokratik Tepkilere Tahammül, İşkence ve Kötü Muamelenin Önlenmesi derslerinden çıraklık, kalfalık ve ustalık dönem notu ‘sıfır’ olarak” değerlendirildi. 

Erdoğan’ın “Polis Şiddeti, Kendi Vesayetini Oluşturma, Irkçı-Gerici Kadrolaşma, Kamunun Tasfiyesi ve Özelleştirme, Güvencesiz Çalıştırma, İş cinayetlerini E ngelleme, Sendikal Hak ve Özgürlüklere Yaklaşım derslerinden ise ‘beş’ ile değerlendirildi. 

İktidarın 2023 hedeflerinin eleştirildiği karnede olacaklar ise şöyle sıralandı; “Herkesin Aile Polisi Olacak, Güvenceli Çalışma Yok edilecek, Herkes Yandaş Sendikalara Üye Olacak, ”Başkan”ı Eleştirenler Örgüt Üyeliğinden Yargılanacak, Dışarıda Hiç Bir Muhalif Gazeteci, Yazar-Çizer Kalmayacak, Üzerinde HES Kurulmayan Dere Bırakılmayacak, Mezarda Emeklilik Hayaldi Gerçek Olacak, Parası Olmayanın Eğitim ve Sağlık Hakkı Elinden Alınacak, Keyfiyete İtina İle Hukuk Gömleği Giydirilecek, Cemaatlerin İstekleri Kanun Hükmünde Sayılacak.” 

Not, AKP’nin hak ihlalleri bilançosu link’ini verdiğim sayfanın sonunda yer alıyor. 

Bir ilçe milli eğitim müdürlüğü, cuma namazından önce 22 camide 80 bin veliye eğitim vermiş. 

*** 

Veli toplantısı… 

Hangisinin? 

Su Lisesi’nin. 

Nerede? 

Camide. 

Lisenin salonu yok mu? 

Var. 

Yetersiz mi? 

Yeterli. 

O halde? 

Katılmayan yandı. 

Oğullarıyla kızları sınıfta bırakılacak. 

*** 

Veli toplantısı… 

Hangisinin? 

Süt İlköğretim Okulu’nun. 

Nerede? 

Camide. 

İlköğretimin salonu yok mu? 

Var. 

Yetersiz mi? 

Yeterli. 

O halde? 

Hem namaz kılınacak, hem öğrencilerin durumları hakkında balaka verilecek, hem de okulun eksiklerinden söz edilecek. 

*** 

Çocuk camide değil, okulda eğitim görüyor. 

Anne olan veliler var. 

Devreden çıkarılıyorlar. 

Dinle dünya işlerini ayırmadığımız gibi dinle eğitimi de ayırmadık. 

http://www.muhalifgazete.com/13263-MEB’den%20velilere:%20Cuma’ya%20gel!%20.htm 

Daha 3 gün önce doğmuş, iki gün önce yürümüş, dün okula başlamışken, bugün 1. sınıfı bitiriyor büyük oğlum. Çocuğu 1. sınıf olan tüm aileler bilirler herhalde, 1. sınıf sonunda Okuma Bayramı yapılıyor. Aslında her sınıf için yıl sonu gösterilerinin 1. sınıflara uyarlanmış hali.  

Aylardır hem çocuklar hem öğretmeler çalışıyor harıl harıl. Her sınıf kendi etkinliğini yaptığı gibi, ortak olarak da bir çok etkinlik vardı gösteride. Kafkaslar, zeybekler, balerinler, çağa uygun dans ekipleri, apaçi dansları, şiirler, fıkralar. Her sınıftan hitabeti güçlü, etkili şiir okuyan ve güzel şarkı söyleyen çocuklar seçilmiş. Ayrıca sınıflar koro halinde şarkılar söylediler. Hatta bir şube Kazım Koyuncu'nun "Hayde" türküsünü söyledi. Hepsini de izlemesi çok keyifliydi.  

Benim oğlum, sınıfının sunuculuğunu üstlenmişti. Ayrıca çağa uygun dans gösterilerinde bir İspanyol olarak dans etti.  

Arda Kaan "Anne, biz sahneye ellerimizi çırparak giriyoruz, şapkalarımızı çıkarıp takıyoruz, kızlarda eteklerini sallıyorlar, dönüyoruz falan fduyuru işte. Ben neden çağa uygun dansa gittim de kafkas oynayan çocuklara katılmadım. Kim karar verdi benim çağa uygun dansa katılmama? Kafkas oynayan çocuklar parende atıyorlar tam da benim istediğim şeydi."diyerek sitemlerini dile getirdi aylarca. Kim mi karar verdi? Ben, ama tabii ki ona sorarak. Tamam yönlendirmiş olabilirim. Kabul  

Şu sunuculuk olayı da son gün belli oldu. Öğretmeni çağırmış yanına eline bir kağıt vermiş. Kağıtta ne söyleyeceği yazılı. Bana geldi anlattı. Bende sahnedeymiş gibi yapmasını istedim. Kedi miyavlaması gibi söyledi söyleyeceklerini.  

"Oğlum biraz güçlü kendine güvenir biçimde söylesene."  

" Aman anne tamam ya, aynı şeyleri söyleyeceğim işte."  

"Olsun oğlum, güçlü söyle "  

"Ben 1.c sınıfından…" mı mıy mıy mıy..  

"Off oğlum off ya. Heyecanlanma bak o kadar kalabalığı görünce tamam mı? Kendine güvenilir biçimde sun."  

"Tamam annneeee"  

Gösteri sırası onlara geldiğinde çıktı bizim oğlan. Ben ondan daha heyecanlı.  

Tak tak tak tak ne söylemesi gerekiyorsa, bir özgüven, bir güç görmelisiniz.  

Yahu bu çocuk sabah mıy mıy ediyordu. Sunumunu yaptı. Gitti mikrofonu öğretmenine verdi ve korodaki yerini aldı.  

Ben mi, bir gurur bir gurur. Heyyttt! hanginizin oğlu? Modunda bakınıyorum etrafa.  

Keyifle izlediğimiz, alkışlamaktan ellerimizin kızardığı ve 2. oğlumuzda aynı şeyleri yaşadığımızda ki hislerimizin neler olacağını düşündüğümüz bir gösteri oldu.  

Gösteri sonunda soruyor Arda Kaan: "Anne nasıldım? Çok başarılıydım değil mi?"  

Kocaman bir öpücüğü yapıştırıyorum yanağına "Harikaydın anneciğim"  

"E o zaman bir oyuncağı hakettim"  

bundan sonra oyuncak almıyoruz da biz kendisine  

"Tamam, söyle bakalım ne istiyorsun"  

"Hatvils anne"  

"O ne oğlum hatvils ya?"  

"otomobil anne"  

"Nasıl bişey o? Ne demiştin bidaha söyle bakayım?"  

"Hatvils anne, sen söyle oyuncakcıya onlar verirler, sen anlamasan da olur. Pahalısını almana gerek yok, en ucuzunu da alabilirsin"  

"Ha, tamam anladım hatvils"  

Gittik oyuncakçıya ama gururuma yediremedim tabii nedir bu diye sormaya. Raflarda buldum Hot Wheels renk değiştiren otomobil imiş, aldım  

Akşam geç saatte eve gidince oyuncağını alıp bu sefer de o kocaman bir öpücük kondurdu yanağıma.  

"Annnemmm benim" diyerek.  

Daha ne olsun. Oğlum okumayı öğrendi..  

20 Ekim 1991:  

Seçimlerde en yüksek oyu Süleyman Demirel’in (bir mitingte fötr şapkasını kaptırıp, koşa koşa geri alması bu seçim dönemine denk gelir) DYP’si yüzde 27 ile aldı. Anavatan Partisi bir önceki seçime göre yüzde 12'lik oy kaybına uğrayarak yüzde 24 ile ikinci sırada yer aldı. Erdal İnönü'lü SHP, yüzde 20.75 ile 3.sırada yer aldı. Hükümeti Süleyman Demirel başkanlığında DYP-SHP koalisyonu kurdu. Sol partilerden biri yıllar sonra, koalisyonla da olsa başa gelmiş oldu. Refah Partisi'nin de yüzde 10'luk bir oy artışıyla 4.sırada yer alması gözlerden kaçmadı. Sağ, ekonomi üzerine yoğunlaşırken, sol da insan hakları, bilim gibi konulara el atacaktı. 

IMKB, seçimden bir yıl önce 57.5 puanla zirve yapmıştı. Seçimlere kadar olan süreçte 28 puana kadar geriledi. Bu yılda zaman zaman iyi yükselişler yaşansa da, grafik düşüş trendinde olduğu için seçim gününe kadar taban çalışması tamamlanmıştı. Beklentiler dahilinde gelen koalisyon ya da tek partili bir sonuç IMKB'nin seçim sonunda artmasına neden olmaktadır. Bu yılda endeks, seçimden sonraki 4 aylık süreçte kendini neredeyse ikiye katladı ve yeniden 50 puanın üstünü gördü. 

24 Aralık 1995:  

Öncesinde Turgut Özal'ın vefatıyla Süleyman Demirel'in Cumhurbaşkanı oluşu, Uğur Mumcu cinayeti, Sivas Katliamı, terör olaylarının artması, Ocak 1994'te yaşanan ekonomik kriz gibi önemli olayların gerçekleşmesiyle oldukça fırtınalı bir dönem yaşayan Türkiye, bu seçimler sonucunda oyların yüzde 21.4'ünü alan Refah Partisi'ni birinci sıraya oturtmuştur. Necmettin Erbakan, önce ikinci parti olan ANAP ile koalisyon kurmayı denemiş, sonra DYP ile anlaşabilmiştir. Ancak 28 Şubat 1997 MGK kararlarının ardından (postçağa uygun darbe) istifaya zorlanan Refahyol'dan sonra hükümeti ANAP lideri Mesut Yılmaz kurmuştur. 

IMKB, seçimden önce, 21 Nisan 1995'te, 547 puanla zirve yapmış, yine seçimden önceki süreçte, düşüş trendine girerek 8 ay boyunca düşüş yaşamış, inişlerin çıkışlardan fazla olduğu dönemin ardından yüzde 25 düşerek 400 puanın altına kadar gerilemiştir. Seçimlerin ardından çıkan koalisyon ile, endeks, 1991 yılında olduğu gibi 4 ayda, yüzde 85'e varan bir artışa uğramış ve 700 puanın üstünü görmüştür. 

10 Nisan 1999:  

Abdullah Öcalan'ın yakalanmasının ardından gelen seçimlerden sonra hükümeti kurma görevi, Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından, oyların yüzde 22.2'sini alan DSP'nin Genel Başkanı Bülent Ecevit'e verildi. MHP yüzde 18, Fazilet Partisi yüzde 15.41, Anavatan yüzde 13.22, DYP ise yüzde 12 oy almıştır. DSP'nin kararı, MHP ve ANAP ile üçlü koalisyon kurmak oldu ve MHP 21 yıl sonra hükümete girdi. Dönemin en önemli olayı Şubat 2001'deki anayasa kitapçığının fırlatılmasıydı. Süreç, 2002'de erken genel seçim yapılmasına neden oldu. 

IMKB, seçimden önceki süreçte klasik düşüş trendine uydu, 12 aylık düşüşte, önce 4600'ün üstünde seyreden endeks, Uzakdoğu Krizi’nin de etkisiyle 2000'in altına kadar indi. öteki iki seçimin aksine, burada seçimden önceki iki ayda muazzam bir yükseliş görüldü, ancak bunda krizin ardından yaşanan düşüşten sonra gelen tepki alışlarının da etkisi vardı. Koalisyon sonucunun ardından IMKB yine yükseliş trendinde yola devam etti ve yüzde 50'yi aşan bir artış ile 6000'in üzerine çıktı. 

3 Kasım 2002:  

AKP, oyların yüzde 34.29'unu alarak meclise 365 milletvekili soktu ve Milli Görüş çizgisinden doğan bir parti birinci defa tek başına iktidar oldu. Seçim döneminde hakkındaki kapatma davası devam eden AKP, başbakan adayı belli olmamasına rağmen iktidara geldi. Muhalefette kalan CHP'nin oyları yüzde 19.38 olarak şekillendi. Bu sonuçlarla 1946'dan beri ikinci defa TBMM'de yalnızca iki parti yer almış oldu. Mesut Yılmaz ve Tansu Çiller istifa etti. Ayrıca 490 yeni milletvekilinin girişiyle parlamentodaki sandalyelerin yüzde 89'u yenilenmiş oldu. 

IMKB, seçimlere kadar olan belirsizlik sürecinde inişli çıkışlı bir görüntü çizdi, ancak yine düşüş trendindeydi. Seçimlere kadar 8800'e kadar yaşanan geri çekilme, uzun süren koalisyon dönemlerinin ardından tek partili hükümet dönemine girilmesiyle yönünü sert bir yükselişe çevirdi. 12000 civarındaki puanlardan, iki hafta sonra 18 Kasım'da 14000 aşıldı, hemen ardından 15000'lere kadar giden yükseliş görüldü. 

22 Temmuz 2007:  

Oyların yüzde 46, 58'ini alarak meclise 341 milletvekili sokan AKP tek parti iktidarına, CHP de oyların yüzde 20.88'ini alarak ana muhalefetteki yerine devam etti. MHP ise yüzde 14.27 oy alarak, meclise girebilen 3. parti oldu. 2007 seçimlerinde, öteki dönemlerdeki beklentilerin aksine koalisyon değil, tek partili döneme devam edileceği beklendiği için, seçim öncesi süreçte düşüş yerine daha ılımlı bir hava esti. Daha önce bahsettiğimiz seçim öncesi düşüşleri, 2007 seçiminden önce yaşanmadı. Seçime 6 ay kala son bir zirve yapan IMKB, yüzde 13'lük düşüşün ardından, 2 ay sonunda yüzde 25 arttı. Seçime 3 ay kala yatay bant içinde sakin bir seyirle ilerledi. Seçime 1 ay kala ise 43000'lerden 56300'lere ulaşan ve yüzde 30 artan endeks, seçimden sonra, 2002 seçimlerin ardından olduğu gibi önemli bir kar realizasyonuna maruz kaldı. 

12 Haziran 2011: 

Eylül 2010'da yapılan halk oylaması sonrası AKP'nin Cumhuriyet tarihinde birinci defa, peş peşe 3. defa tek başına iktidar olmasına kesin gözüyle bakılıyor. Ekonomi çevrelerinde de bu beklenti hakim ve “Beklentiler alınır, gerçekler satılır.” çerçevesinde tek parti beklentisi IMKB'ye de yansımakta. AKP iktidarının “beklenti”siyle Nisan ayında tam da tarihi rekorunu kırmak üzereyken 70200 seviyesinden dönen ve Mayıs boyunca yoğun bir satış baskısına maruz kalan IMKB'nin önümüzdeki günlerde kar satışlarına son vermesini, seçimlere kadar 64000-70000 bandında hareket etmesini, seçim sonucu ile tek parti iktidarının, dolayısıyla istikrar beklentisinin tescillenmesiyle kısa vadede 75000, orta vadede 80000 gibi yeni zirvelere doğru yol alacağı görüşündeyim. Seçimden çıkacak sürpriz sonuç, AKP’nin iktidarı yerine AKP-CHP gibi bir koalisyonun oluşmasıdır ki bu sonucun IMKB’ye etkileri hiç de iyi olmayacaktır. Ancak koalisyon sonucu beklenmemektedir. 

Eğitim Sen’in 8. Olağan genel kurulu 13/14/15 Mayıs 2011 tarihinde Ankara Anadolu Gösteri ve Kongre Merkezi’nde yapıldı.

Encümen-i Muallim Cemiyeti, TÖS, TÖBDER’ den bu güne yüz yıllık mücadele geleneğinin devam ettirildiği Eğitim Sen genel kurulunun sonunda, son iki dönemde olduğu gibi sendika üyelerinin yarısının yönetimde temsil edilmemesi, yer almaması tepkilere neden oldu.

DSD ve DEMEP’in yeni yönetimin oluşması için aralarında kurdukları ittifak dayatması genel kurul sonrası oluşan yeni yönetimde demokratik bir temsiliyetin gerçekleşmesini engelledi.

Demokratik Emek Platformu(DEMEP) ve Demokratik Sendikal Dayanışma(DSD)’nın asıl bileşeni olduğu ittifak, koltuk pazarlığını 3+2+1+1 biçiminde dayattı. Emek hareketi ise bu formüle karşı sendikanın ana renklerinden biri olduklarını ileri sürerek 3+2+2+. Önerisini ileri sürdü. Önerisi kabul görmeyen Emek hareketi görüşmelerden çekildi. Daha sonra kendilerine yönetime bir kişi vererek katılmaları için yapılan teklifi kendi aralarında görüştükten sonra kabul etmediler.

Üye tabanının çoğunluğunu temsil eden fakat yeterli sayıda delegesi olmayan Sendikal Birlik Grubuna, KESK seçimlerinde yönetimde bir kişi ile temsil edilmesi teklif edildi. S.B Eğitim Sen ve KESK’te de temsil edilmeleri gerektiğini kesin olarak ifade etti ve geri adım atmadı.

Ana ittifakı oluşturan DEMEP ve DSD’nin daha önce oluşturdukları karar gereğince yanlarına birer grup alarak yönetim oluşturma kararları olduğu yaşanan gelişmeler ile ortaya çıktı.

Emek hareketi kendi listesi ile seçime katıldı..

Gerginliğin egemen olduğu kongrenin sonucunda tüzük ile ilgili değişikliklerde gerçekleştirildi.

Daha önce sendikanın kapatılması için gerekçe yapılan anadilde eğitim hakkı, yönetimlerin meclis tipinde çalışması ve grev hakkının kullanılmasına dair yönetimi kazanan ittifakın değişiklik önergeleri kabul edildi.

Yapılan oylamalara göre Mehmet Bozgeyik, Abdullah Karahan, Sakine Esen Yılmaz, Betül Korkut, Mustafa Ecevit, Tuğrul Culfa ve Ünsal Yıldız Eğitim-Sen MYK üyeliğine seçildi.

Sendikada tabanı temsil etmeyen anlayışların aksine; sınıf ve kitle sendikacılığının mücadelesini veren Sendikal Birlik, yapılan oylamaya katılmayarak yaşanan sürece tepki gösterdi.

Yaşanan süreç ile ilgili Sendikal Birlik açıklaması;“Eğitim Sen 8. Olağan Genel Kurulu’nun sonuna gelinmiştir.

Geçen dönemde yaşanan örgütün yarısının dışarıda kaldığı süreci de aratan yeni bir

şekillenmeyle karşı karşıyayız.

Görülüyor ki, yeni oluşacak yönetim kurulu örgütün ihtiyaçları ve gerçeklerinden çok uzak, grup ve kişi çıkarları ile örülmüş bulunmaktadır.

Sendikal Birlik olarak seçim sürecinde, geçen üç yıllık dönemdeki daralma ve tıkanmaların için illerimizde büyük sorumlulukla çaba koyduk.

Grubumuzla ilgili ayrılık ve farklılık söylentilerini de dağıttığımız deklarasyon ve kürsükonuşmaları ile boşa çıkardık. Birlikteliğimizi her kesime gösterdik.

Seçimin birinci gününden başlayarak bu tavrımız birileri tarafından her şeye razı olacak uyumluluk olarak değerlendirilmiş olacak ki, seçimin ikinci günü akşamında oluşturulan yeni yönetimde Sendikal Birlik Grubunun olamayacağı ifade edildi.

Bir grup dışarıda kalabilir, ancak grubun tüm açıklama ve yazılarına rağmen “Siz Sendikal Birlik değilsiniz.”, “Bizim atadığımız şu kişi Sendikal Birlik temsilcisidir.”, demek ve yönetimde yer vermek kimsenin haddine değildir.

Yıllardır grubumuzun içine oynayarak çakma sendikal birlik yaratanların ve yandaşsendikal birlikçilerin sendikamıza bir hayrı dokunmayacaktır.

Eğitim Sen’in tabanını oluşturan Sendikal Birlik Grubu fikir ayrımı gözetmeksizin her yapıyla birlik olmak anlayışıyla yönetimlerde olmayı hedeflemiştir. Ancak esas amacı sınıf ve kitle sendikacılığı olan Sendikal Birlik anlayışından korkan bazı gruplar ısrarla bizim Eğitim Sen yönetiminde bulunmamızdan rahatsızlık duymaktadırlar.

Bu tavrın örgüte vereceği zararların sorumluluğu, oluşan yeni yönetime ve yönetimde temsil edilen anlayışlara aittir.

Sendikal Birlik olarak etik olmayan bu tavrı kabullenmeyeceğiz. İşyerlerinde, ilçelerde, illerimizde tartışmaya açacağız.

Grubumuzun yönetim ve organlardaki duruşunu da tartışacağız.

Bütün bu değerlendirmeleri Sendikal Birlik Türkiye toplantısında karar aşamalarına getireceğiz. Örgütsel sorumluluğumuz gereği emek verdiğimiz, mesleki yaşamımızın büyük bir kısmını harcadığımız Eğitim Sen’de bu anlayışla bir yönetim oluşturulmasına rıza göstermeyeceğiz.

Seçimleri belirleyen grupların tavrını da ayrıca değerlendirerek 8. Olağan Genel Kurul’da oy kullanmayacağımızı kamuoyuna duyururuz. 15.05.2011

Sendikal Birlik Yürütmesi”

Genel kurula katılım düşüktü. Çoşkusuz, genel kurulda delegelerin konuşma hakkının yönetimi oluşturan ittifaklar tarafından verilen önergeler ile engellendiği, sınıf ve kitle sendikacılığının ötelendiği, emekçilerin çıkarlarının değil grupların, gruplar içerisindeki kliklerin birbirleri ile mücadeleleleri dikkat çekti.

Eğitimde yaşanan onlarca sorunun enine boyuna tartışılamadığı; Eğitim Sen’in “bilimsel, laik, demokratik anadilinde eğitim” taleplerinden, “anadilinde eğitim”in öne çıktığı genel kurul sürecini Kemal İnal BirGün’de özetliyor;

“Kurulda coşkudan çok ajitasyon vardı. Eğitim Sen, bir eğitim sendikası. Ama Genel Kurulda neredeyse değinilmeyen tek konu, eğitimdi sanki. Kurulda ne küresel kapitalizmin eğitim üzerindeki etkileri ne Bologna Süreci ne de giderek niteliksizleşen okullaşma tartışıldı. Öğretmenlerin özlük sorunlarına değinilmedi, MEB eleştirilmedi, anadilinde eğitimin imkânları üzerine konuşulmadı. Hiçbir konuşmacı konuşmasını kanıtlar, istatistikler ve veriler üzerine kurmadı..

Eğitim Sen bu şekilde gitmez, gidemez. Sendika içi gruplaşma ve düşmanlıklar, azalan üye sayıları, etkisiz eğitim politikaları, seçimlere endekslenen genel kurullar… Bunlar sendikamızın krizde olduğunun göstergeleridir. Krizi hep birlikte çözebiliriz. Seçilmeyenler, seçilmişler kadar çalıştıkları sürece krizler aşılabilir.”

27 Mart YGS sınavından sonra, 28 Mart’ta meydana çıkan şifre skandalı, daha sonra mod-medyan uygulaması ile çözülen sorular ve öteki soru çözüm metotları…

Yanlış hesaplanan cevap kâğıtlarının sonradan düzeltilip puanların yükseltilmesi, cezaevlerindeki YGS sınav skandalı, cevap anahtarında işaretlenmeyen derslere verilen puanlar, İstanbul da 17 okulda sadece kız öğrencilerinin sınava girmesi, kızımın YGS sınavına girerken başındaki toka alınırken, yanındaki türbanlı öğrenciye iltimas geçilip arama dahi yapılmadan sınava girmesi…

YGS sınavının iptali için daha onlarca gerekçe varken, bu gerekçelerden bir tanesinin bile yeterliyken,YGS sınavının iptal edilmesi için YÖK kanunları varken;

Sayın savcının takipsizlik karar vermesi bence yerinde bir karar…

İdare mahkemesinin, yapılan YGS sınavının iptalini ret etmesi de tam yerinde bir karar…

Peki, nerede vatandaşa eşitlik ilkesini savunan demokrasiden söz edenler, sözde başta tatmin olmuşlardı sonra kıvırdılar…

Şimdi ise adaletin kestiği parmak acımaz felsefesini konuşuyorlar…

Zaten ağzı olan konuşuyor…

Sevgili öğrenciler sizlere yürek dolusu sevgimi gönderiyor ve başarılar diliyorum.

Yazarı: M. Sunullah Arısoy 

Giriş: 

Bu romanda, bir köy öğretmeninin çevresinde gelişen olayları, köyün toplumsal sorunlarını yakından tanımış ülkücü bir öğretmenin kendisine karşı olan geri kafalılığın saldırılarını, uysallığı ve anlayışıyla nasıl yendiğini, bununla beraber köyü aydınlığa kavuşturmak için açtığı savaşın çeşitli oyunlar yüzünden nasıl yarım kaldığını, göreceksiniz. 

Yine bu romanda, 1940’lı yılların eğitimini ve o yıllardaki, -az da olsa- köy yaşam tarzlarına rastlayacaksınız. Arkadaşlar mümkünse o günlerin eğitim anlayışı ve halkın öğretmene bakış açısını günümüz eğitim anlayışı ve yaşam tarzlarımızla karşılaştıralım. Ayrıca romanı okurken özellikle eğitimin öğeleri olan öğretmen, öğrenci, okul ve çevre gibi faktörler üzerinde daha fazla durmaya çalıştım. Geçen her olayın içerisinden rahatlıkla bir masaj çıkardım kendimce. Sizlere de faydalı olacağını umuyor ve başarılar diliyorum. 

Özet: 

Kasabanın uyanışını hep sevmişimdir. Çevreden gelen leblebi kokusundan milletin uyandığı ve dükkânların çoktan açıldığı anlaşılıyordu. Atamamın gerçekleşmiş olduğu Karapürçek yolcusu olduğum için kasabada son günlerimi yaşıyordum. Kasabadan ayrılmadan önce son bir defa atamamın yapıldığı yere uğramak istedim. 

Milli Eğitim Memurunun yanına varıp yarın gideceğimi söyledim. Milli Eğitim Memuru yaklaşık otuz yıllık bir öğretmendi. Kalın camlı gözlükleri arkasından bana bakarken, bana moral vermeye çalışıyordu bir taraftan da. “Bak evladım, biraz uzak bir yer Karapürçek, daha doğrusu gerçekten de çok ücrada yer alan bir köy. Orada beklemediğin birçok sorunla karşılaşabilirsin. Biliyorum gençsin, ideallerin var, şartlar malum, vaziyetine bakacaksın, idare sensin orda. Milli Eğitim Memurunun yanından çıkarken adeta gözlerim kararıyor. Kafamda idare, vaziyet, mesuliyet, memleket, köy gibi kelimeler adeta savaşır haldeydi. 

Ayrılık zor geliyordu anneme, bana, çevremdekilere. Zaten en sıklıkla karşılaştığım cümle, “Hele bir git de, baktın kalacak gibi değil, kaptın mı bavulunu evdesin, ” gibisinden öğütler yağıyordu. 

Herkesle vedalaşıp istasyona doğru yol aldım ve tren bekliyordum. Nihayetinde tren gelmişti ve ben trene binerken adeta boğazımda bir düğüm vardı. Trenin içerisine kömür kokusu sinmiş, çalışan işçilerin terleri siyah akıyordu. Memleketten çıkarken jandarma komutanı, “Telefon ettik, hayvan getirecekler, ” dedi, bana. Ama trende giderken kendi hayat muhasebemi yapmaya başlamıştım bile: “Köye öğretmen olarak gidiyorum ama köye sanki ışık mı götürüyorum, elektrik mi götürüyorum, benim ışığım bana yetmiyor zaten, ” gibi düşüncelere dalıyordum. 

İstasyona vardığımda, kahvenin birinde, “Aman Adanalı Şarkısı” yankılarken, ben de, “Bırak arkadaş şimdi Adanalıyı, adam ne zaman gelecek, beni nasıl tanıyacak, köye kadar nasıl gideceğiz?” gibi sorularla çabalaşıyordum. Kömür siloları kurulmuş, içerisine kömürler boşaltılırken, her kütleden kömürler, kendi hacimlerine oranla sesler çıkararak düşüveriyordu silonun içerisine. 

Küçük Ali gelmişti nihayetinde. Bir atlıyla beraber gelmişti beni almaya Ali köyden. Yola koyulduğumuzda Ali’nin ısrarlarına rağmen ata binmekte direniyor ve Ali’nin yorulmamasını istiyordum. Üç saattir Karapürçek yolundaydık ve geriye üç saat kalmışken hala sıcak bir içtenlik kurabilmiş değildik Ali’yle. Yol ilerilerken kendi kendime, “Eşeklik etme, yol yakınken dönüver memleketine, duydun işte milletin dediklerini, yaban bir köy, vahşi, dağ köyü, atayacak öğretmen bulmakta zorlandıkları için beni seçmişlerdi sanki. Şehirliyi gavur ettiniz yetmedi mi? Şimdi de bizleri gavur etmek için köyümüze kadar geliyorsunuz, ” gibi bir tavır koyacaklara karşı, ne cevap vereceğimi de bilmiyorum ben. 

Ali beni ata bindirmeye çalışırken, bir yandan da, “Biz alışığız yürümeye Malim Bey. Sizin İstanbullarda yürümeye vakit yok ki zaten, otobüsler otomobiller…” Buradan konuya girmenin tam da sırası diye düşünerek, Ali’yle sohbeti koyulaştırmaya başladım. “İstanbullu olduğumu nerden biliyorsun?” soruma karşılık, “Biz köyümüze atanacak öğretmeni araştırırız Malim Bey, ” yanıtını verdi. Ali’den bir şeyler öğrenmek için ağzını arıyordum ki, kendisi de meğer böyle bir şeyi bekliyormuş gibi bir iç çekip anlatmaya başladı. Köye daha önce gelen öğretmenlerden ve köyde neden durmakta zorluk yaşadıklarından, köyün durumundan, vs. gibi konular hakkında konuşmaya devam ederken, yok da bitmiş sayılırdı. 

Akşamı köy odasında sabahladım. Sabah erken saatlerde kalkarak, odanın köy meydanına bakan penceresinden dışarı bakarken, çobanın sürüyü topladığını ve davara gideceğini görürken hayal âlemine dalmışım. Çobanın hayatını düşündüm. “Sabah sürüyü, davarı götürür yaylamaya. Akşamları da geri getirir. Belki dağda canı sıkılınca bir de türkü patlatıverir. Oracıkta, sonra yemeğini yer, suyunu içer, sonrası ne dert, ne de keder.” Hayatı adeta bitkisel hayat gibime geldi. Yine pencereden okulumu görüyordum, boynu bükük, yetim çocuklar gibiydi. Sıvasızdı. Yarısı daha tamamlanmamıştı. “Bir dilim olsa da, ben söylesem, sen dinlesen; ben ağlasam, sen yakınsan, ” diyordu sanki bana. 

Okulu kesinkes bugün açmalıydım. Çünkü kesinlikle gecikmeye gelmezdi. Kapıyı çalıp içeri giren muhtardı. Akşamdan tanışmıştık zaten köyden birkaç kişiyle. Erken uyandığıma sevinmiş gibi bir tavrı vardı sanki. Yolda ata binmeden yürümem, köy içerisinde dillerden dillere dolaşıyor ve köylü sadece benim bu hareketimle kendilerinden biri olduğumu ve bana karşı bir sıcaklık hissettiklerini, sanki bana belli etmeye çalıyorlardı. 

Yavaş yavaş köy odasına doluşmaya başlayınca köylü, bıldırki (geçen yılki) öğretmenlerden bahsediyorlardı. Biri gelip, sabah erkenden kimse görmeden kaçmış. Bir diğeri zaten yaşlı olduğu için kimseye bir şeyler vermeden, sadece emeklisini beklemiş ve emekli olduktan sonra da gitmiş. Bir diğeri ise namus davası uğruna, şöyle ki köyden bir kız öğrencisiyle uygun olmayan bir durumda yakalandığı için o da gidivermiş. Pantolonunun ütüsü bozulacak diye yere çömelip de oturmazmış. Önceki öğretmenlere yemekleri beğendiremezlermiş. Velhasıl kalıcı olan öğretmen olmamış. Adeta teskeresini bekleyen askerler gibi mecburi hizmetleri bitince, hemencecik oralardan kaçıverir gibi gitmişler. 

Bir an önce okuluma gitmek istiyordum. Okula doğru yol almaya başladığımda heyecanlandığımı hissettim. Öksüz kalmış okula geldiğimizde camlarının kırık olduğunu, okulun çevresine hiç bakılmadığı anlaşılıyordu zaten. Okulda her sene yarım yamalak ders işlendiği için inşaatının kalanına devam etme gereksinimin olmadığını düşünmüşler, camları kırık, sıralar hep sökük-kırık, yazı tahtası bile tenekeden yapılmış idare vaziyette, bırakın boyayı sıvası bile sökülmeye yüz tutmuş, kapısı emanet gibi durur vaziyette… Okulu bu halde görünce içim sızladı adeta. 

Okulu gezerken muhtara “okul listesi” ya da “yoklama kâğıdı” gibi herhangi bir belgenin kendisinde olup olmadığını sorunca, muhtar da kinayeli bir şekilde, “Giden öğretmenlerden sanki haberdar oluyorduk da, ” gibisinden bir yanıt verince, sessizliği tercih ettim. Yerdeki kağıtlar arasından bir “ders sonu sınav cetvelini” gördüm ve hemen aldım elime. Kontrol etmeye başladım. Harika notlar. Devamsızlık, diye bir kavramın bu okulda olmadığına inanacaktım neredeyse. Sınıf mevcudu 96 kişi görünüyordu. Muhtara, “Kaç öğrenci geldiğini” sorunca, “Meraklanma Malim Bey, seni boş komayız, ” gibisinden kaçamaklı yanıtları vermeye başlamıştı bile. “Sayı olarak kaç öğrenci gelir burada okula?” diye sordum tekrar. Bunun üzerine sorum, “20-25” diye yanıtlanınca, işimin hayli zor olacağını anlamıştım. 

Okulu gezdikten sonra köylülerle bir gölgelikte toplandık. Gölgelikte herkes hasıra otururken, benim için ise Mahmut Ağanın evinden getirtmiş oldukları bir halıyı sermişlerdi. Ben de, herkesin hasıra oturduğu yerde, kesinlikle halıya oturamayacağımı söyleyip, onlar gibi halıyı kaldırıp hasıra oturunca, onlar gibi davranmam ve kendimi onlardan biriymiş gibi görmem, köylüyü aşırı derecede memnun etmişti. 

Muhtarın asıl adı Ali Ay olmasına rağmen herkes Kabak Ali diye hitap ederdi ve kendisi de bundan hoşlanmıyor değildi. Köylüyü idareye alıştırmış, her şeye, “Hallederiz” diye oyalayıp, sonra da bu işin unutulmaya kadar gittiği ve özellikle şunu bundan sonra bir alışkanlık haline getirmesi ise onun bambAşık Olmaya bir özelliğiydi. Bu şekilde ne köylüyü cephe alıyor ne de verilen sözleri gerçekten yerine getiriyor. Anlayacağınız bu muhtar, muhtar olalı, şöyle ki sekiz yıldır köylüyü almış avuçlarının içine ve tutturmuş bir “idare” kelimesi peşinde sürüp gitmektedir. Muhtar gerçekte hoş, espritüel bir kişiliğiyle milleti sürekli güldüren bir yapıya sahiptir. 

Karapürçek Köyünde kadına kesinlikle değer verilmez. Her erkeğin, en azından üç-dört kadınla evli olması gerekli, gibi bir anlayış almış başını gidiyor. Muhtarın tabiriyle, “Avrat değil mi, alır kullanırsın, baktın ki biraz eskidi, kovarsın gider, yerine yenisini alırsın; kıtlığı mı var sanki.” 

Okulun bütün eksiklerini muhtar beye ilettikten sonra okulu temizlemeye koyuldum. Köylünün de bana yardıma geldiğini görmem, beni gerçekten de çok memnun etmişti. Temizliği kesinkes bugün halletmeliydim ki, öteki gün okulu açıp öğrencilerimle baş başa kalayım ve işlenmemiş olan cevherleri keşfetme yoluna koyulayım. 

Okulun birinci gününe 19 öğrenciyle başladım. Öğrenciler bana bakarken ürkek bir ceylanın aslana baktıkları gibi bakıyorlardı. Belli ki öğrenciler önceki öğretmenlerinden bayağı kokuyorlarmış. Okul epeydir sekteye uğradığı için içlerinde epeyce büyükleri de vardı. Her şeyden önce temizlikle başladım işe. Ellerin yıkanması, giyime dikkat edilmesi, toz içerisinde oyunlar yerine, daha temiz ortamda oynanabilen oyunları öğreterek öğrencilerin tozlu ortamdan uzaklaştırılması gibi başlangıçlarla işe başladım. 

İkinci gün odama yerleştim kitaplarımı. Eşyalarımı odaya dizmiş ve yarım yamalak da olsa bundan sonra bir evimin varlığının gururunu yaşıyordum kendimce. Kitaplarımı dizerken bana tam da gerekli olanları bir kenara ayırmayı düşünürken, kitapların Karapürçek‘e hiçbir yayarının olmadığını düşündüm. Çünkü kitaplarda, “Karapürçek’teki çocukları okula nasıl getirtebilirim, okulla nasıl samimileştirebilirim?” sorularının cevabı yoktu. Kısacası kitaplarım, Karapürçek’in hiçbir derdine derman olmuyordu. Bundan dolayı ben de, “Karapürçek’in yararına olmayan kitapların canı cehenneme!” deyip gerçeklerle yüzleşmem gerektiğinin farkına vardım. 

İkinci gün okula elen öğrencilerin sayısında, az da olsa biraz artma olmuş, öğrenci sayısı 24’e ulaşmıştı. Dersten ziyade, çocukları okula ısındırmak için bol bol Beden Eğitimi dersi işliyordum. Oyunlar oynanıyor, saklambaçlar oynanıyordu. Az da olsa çeşme başına gidip, elini yüzünü yıkamayı öğrenen öğrenciler vardı. 

Odamı düzenleyip dışarı çıktıktan sonra hocayı (imamı) gördüm. Camiye ezan okumaya gidiyordu. Uzaktan selam verdi ve en kısa zamanda beni ziyarete geleceğini söylerken, ben de kendisini namazdan sonra beklediğimi söyledim. Hoca gelmeden önce sandalyeyi masanın yanına koydum ve masanın üzerine görünecek bir yerlere İlmihal kitaplarını ve bazı dini kitapları koydum. Maksadım hocanın beni kendilerinden biri gibi saymaları ve güven vermek vardı işi ucunda. 

Ve iki rakip karşı karşıya… Hoca geldiğinde, onu kapıda karşıladım ve sandalyeye oturttum. Sohbete, “Camiiniz güzelmiş, ” diyerek ben başladım. Bunun üzerine hoca da eski camilerinin daha güzel olduğunu ve o caminin yandığını anlattı. Güya İstanbullara, Ankaralara, İzmirlere gidip de askerlik yapanlar, oralarda gâvurlaştırılıyormuş. Sonra köye gelip, köyü de oralar gibi zannederek, orda gerçekleştirmiş oldukları faaliyetlerinin bir kısmını köyde de sürdürmek istemişler. Ama bunun karşılığı cezasız kalmamıştır. Allah da bundan dolayı köylüyü cezalandırmıştır, vb sözler söyledi. 

Kâhya Ömer kapıyı çalıp içeriye girince, hocayı yanımda görmesi kâhyayı şok etmişti. İmam ve öğretmen… Aslında bunlar düşmandı. Yan yana ne işleri vardı, şeklinde bir bakış attıktan sonra, akşama Süleyman Ağanın geleceği, haberini verince, bu sefer de hoca şaşırmıştır. Çünkü Süleyman ağa yılda birkaç sefer dışında köy odasına bile gelmezken, öğretmeni ziyaret etmesinin hikmetini anlamaya çalışıyordu. Bunun üzerine hoca da müsaade isteyip kalktı. 

Gecelerin sessizliğini ve bu köyde hiç kimseyle ortak yanımın olmadığını, gizli savaşa başladığımı biliyordum. 

Süleyman ağa, muhtar(Kabak Ali) Kâhya Ömer, Hüseyin Çavuş, İsmail Ağa, Kara Memiş akşam oturmak için benim yanıma geldiler. Süleyman Ağa köyün en önde geleniydi. Zenginliğiyle olsun, tanınması ve sözü dinlenmesiyle olsun köyün en önde gideniydi. Kendi planlarıma göre amacım, hocanın, muhtarın, Süleyman Ağa gibi şahsiyetlerin okula bakışlarını olumlu kılmak ve çocuklarını bana emanet etmede güveni sağlamaktı. Süleyman ağa her şeyin Allah’tan olduğuna, Allah dilememiş olsaydı bu akşam burada toplanamayacaklarından, yine Allah dilemiş olmasaydı öğretmenin ta İstanbullardan Karapürçeklere kadar gelemeyeceğinden, falan bahsetti durdu. 

Din Dersinden konu açılınca Süleyman Ağa bana, okullarda Din Dersinin durumunu sordu ve ben de bu yıl ilköğretimlerin 4 ve 5. Sınıflarında okutulmaya başlandığını, hatta Karapürçek’te de bu yıl okutulacağını söyledim. Bunun üzerine hanginizin Din Dersini vereceğini sorunca, ben de, ben vereceğim, dedim. Bu kararı beğenmemiş bir tavırla bana baktı ve Din Dersi alıp almadığımı sordu. Din Dersi almadığımı ve imama dönerek, bana bu konuda yardımcı olmasının beni memnun edeceğini, söyledim. Bunun üzerine, imamın koltuklarının şiştiğini ayırt ettim. İlk Din Dersini bütün halka açık bir şekilde vereceğimi ve köylünün değerlendirmesi sonucu eğer isterlerse bu dersi vereceğimi bildirdim. Bu kararım da pek memnuniyetle karşılandı. Gecenin geç saatlerinde Süleyman Ağa müsaade isteyip kalkınca, herkes evine dağılmıştı. 

Bu sabah derse girmeden önce muhtarla ciddi bir konuşma yaptım. Muhtara, herkese yutturduğu “idare etme” yönteminin benim için geçerli olmadığını ve eğer bir söz vermişse kesinkes o sözünün arkasında durması gerektiğini, söyledim. Her şeyden önce bir Müslüman’ın doğru konuşması gerektiğini ve hiçbir zaman da bu doğrudan şaşmaması gerektiğini vurguladım. Hemen bugün sıraları tamir ettirip okul için gerekli olan öteki malzemeler için de bir kişinin kasabaya gönderilip temin ettirilmesi gerektiğinin altını çizdikten sonra, muhtar konunun ciddiyetinin farkına vardı ve aynı gün içerisinde sorunların çoğunu halletti sayılır, tağabey öğrencileri okula getirtmeyi saymazsak. 

Okul mümessili olarak Ekrem’i seçmiştim. Okula doğru giderken, Ekrem de öğrencileri toplayıp sıraya dizdi. Öğrencilerim oyuna dalarken, Celal’in uzaktan oyunu seyrettiğini ve yavaş yavaş çocuklara sokulduğunu gördüm ve yanına gittim. Oynamak isteyip istemediğini sordum. Oynamak istediğini söyleyince, ben de öğrencilerime Celal’in oyuna katılması için ne yapması gerektiğini sordum. Okula gelmeli, cevabı karşısında, Celal’e neden okula gelmediğini sordum. Babasının izin vermediğini öğrenince, hemen bir öğrenciyle babasını çağırttım. Celal’in babası, Kara Memiş dedikleri, hakikatten de sıfatında meymenet olmayan kapkara biriydi. Kara Memiş’e neden oğlunu okula göndermediğini sorunca, okulla işimiz olmaz bizim Malim Bey, dedi. Biraz korkmaları için kanundan bahsettim ve Kara Memiş de, biz cahil adamlarız ne anlarız kanundan manundan, dedi. Bundan sonra, hatta beni de azarlayıp, Celal’in kendi çocuğu olduğunu ve nasıl isterse öyle yetiştireceğini, söyledi. 

Bugün günlerden Cuma. Camlar, borular, kapılar takıldı. Sıra geldi hocanın gönlünü kazanmaya. Hoca efendi ehli namus biri. Kızının başı açık orospu yetişmesine rıza gösterir mi ki kesinlikle hayır! Şimdiye kadar hiç Cuma namazı kılmış değilim ve namazın nasıl kılındığı hakkında da ben çocukken bizim evde olan kâhyanın yanında onu taklit ederek kıldığım namazlardır ki onu da hatırlamıyorum bile. Muhtara Cumadan yarım saat önce yanıma gelmesini söyledim. Ben de Cumadan önce ilmihal kitaplarında, abdestin nasıl alındığına ve namazın nasıl kılındığına az çok baktım. Muhtar yanıma geldiğinde abdest alıyordum. Muhtar benim abdest aldığımı görünce hayretler içerisinde beni izlemeye koyuldu. Acaba biliyor mu abdest almayı diye. Abdest aldıktan sonra muhtarla beraber camiye gittik. Camiye girince herkeste bir şok etkisi oldu. Bütün dikkatler benim üzerimde ve hoca bile vaaz ederken bana takılıp kaldı. Kimse benden camiye gideceğimi beklemiyordu. Ne de olsa İstanbul’da ecnebi okullarda okumuş bir şahısım. Ben de içimden yanlış yapmamak için bildiğim bütün duaları okuyorum. Namaz bittiğinde dışarı çıktık ve ayrılana kadar hiç kimse konuşmadı. Tağabey herkesin kafasında aynı soru. 

Cuma etkisini göstermeye başlamıştı bile. Bugün öğrenci sayısı 35’e çıkmıştı. Yavaş yavaş köylü bana ısınmış ve çocuklarını bana emanet etmekten geri kalmıyordu. Muhtara, akşam benim adamda toplanalım, dedim ve Hoca Efendi, Kâhya Ömer, Hüseyin Çavuş Kara Memiş gibilerinin kesinkes gelmelerini istedim. 

Akşam herkes odadayken, yine Din Dersi mevzusunu açtım ve yarın Din Dersini vereceğimi, istemekte olan herkesin dinlemek için bu derse has gelebileceklerini, söyledim. Köylü pek memnun kaldı bu kararımdan ötürü. Hatta beni kutladılar. 

Mevlidden bahis açtım ve eğer bana yardımcı olurlarsa, bir Mevlid okutmak istediğimi, söyledim. Seve seve yardımcı olacaklarını belirttiler. Bunun üzerine herkesin Mevlidi okuması için de Süleyman Ağa’ya ricada bulunmaları sonucu, o da mükemmel sesiyle, benim için bir Mevlid okuyabileceğini söyledi. Mevlidi kim için okutacağımı sorunca, ben de zamanın birinde, daha doğrusu üç sene evvel bir yavuklumun olduğunu ve biz nişanlıyken onun öldüğünü, bundan dolayı her sene onun için bir Mevlid okuttuğumu, söyledim. 

Hâlbuki gerçekte benim, ne öyle bir yavuklum vardı, ne de ölmüştü. Ama milletin bana güveni tam olması açısından böyle bir hileye başvurmak durumunda kaldım, ben de. Mevlidi, kalabalık olması için köylünün boş zamanına denk getirip okuttum. Mevlid beklediğimden daha da kalabalık olmuştu. Şekerler dağıtıldı. Özellikle çocuklar için adeta bir bayram gibi oldu. 

Din Dersi adeta bir vaaz niteliğinde geçti. Hoca başta olmak üzere herkes beni tebrik etti. Öğrencilerimden en büyüğü olan Ekrem, imamın oğluydu. Din Dersini nasıl bulduğunu sorunca, Ekrem, “Babam bu kadar bilmez ki bay öğretmenim” diye yanıtladı. Din Dersi, Cuma namazını ve Mevlidi tamamladı herhalde. 

Sadece dini yönden değil, genel kültür ve sosyal hayattan olan konular üzerinden de sohbetler ediyoruz. Her fırsatta köylüye bir şeyler anlatmak istiyorum ve gerçekten köylü de buna muhtaç bir vaziyette. Zaten kendileri bana, “Malim Bey gündüzleri akşama kadar okulda öğrencilere, akşam da bizlere konuşmaktan boğazını kuruttuk. Biz bir şey bilmiyoruz. Bizi ancak sen adam edersin, ” gibisinden konuşuyorlardı. Ben de her seferinde elimden geldiğince gerçekten de bir şeyler öğretmeye çalışıyordum. 

Köylüyle gerektiğinde bire bir görüşüp, neden çocuğunu okula göndermek istemediğinin altında nelerin yattığını araştırıp, elimden geldiğince çözüm üretmeye çalışıyordum. Köyde olan tarla işi, hayvan gütmek için elemana olan ihtiyaç, kız çocuklarının ev işlerinde annelerine yardım etmesi ve geçen yıllardaki öğretmenlerin nahoş tavırları, özellikle kızlara karşı. İlköğretimdeki kızdan ne olur demeyin sakın. Buradaki kız öğrencilerin bazıları evlilik çağına gelmiş, olgunlaşmış bir yapıya sahipler. 

Nihayet gelen öğrenci sayısı 80’i bulmuştu. Köylü her haliyle öğretmene teslim olmuştu. Bizi bundan sonra adam et, diyorlardı. Güncel haberlerden de haberdar olmak için köy odasına bir radyo almaya karar verdik. 

Karapürçek’e geldiğimden beri bütün sınıflarda aynı konu üzerinde duruyordum. Özellikle temizlik başta olmak üzere… Başlarda iki üç bitin bulunduğu öğrenci temiz sayılırdı ama sonlara doğru temizliğe ayırdığımız zaman artınca, bundan sonra hiç bitin olmadığı öğrencilerim de oluyordu. Bite karşı köklü bir temizlik yapmak için kasabadan DDT getirtip köyün bütün evlerini ilaçlamadan geçirdik ve böylece temizlik daha da kolaylaşmış oldu. 

Okulda öğrenciler arasında henüz sınıf olarak bir ayrım yapmadan dersleri işlemeye devam ediyordum. Sınıfta asılı olan bayrağı sordum sınıfa. Bu nedir? Bayrak bay öğretmenim, dediler hep bir ağızdan. Bayrak ne anlama gelir, dediğimdeyse kimseden ses çıkmadı. hanginizin bayrağı dediğimdeyse, Türk bayrağı dediler. Peki, Türkün ne anlama geldiğini biliyor musunuz, sorum yine yanıtsız kaldı. Biz hiç Türk görmedik bay öğretmen, dediler. Siz nesiniz, diye sorduğumdaysa, biz Türk değiliz, biz Müslüman’ız bay öğretmen, dediklerinde, yavaş yavaş gözlerimin karardığını, başımın döndüğünü ayırt ettim. 

İstiklal Marşını sorduğumdaysa, bay öğretmen biz hiç şarkı söylemedik ki, demeleri beni çileden çıkarmıştı. Atatürk’ün resmini gösterip, şunu tanıyor musunuz, dediğimde ise tanıdılar ama Atatürk’ün ne işler başardığını yine bilemediler. Atatürk’ün yanında bulunan İsmet Paşa’yı gösterdiğimde, sadece tanınan biri olduğunu biliyorlardı ve gerisi yine bilinmiyordu. Bunları önceki öğretmeninizden hiç mi duymadınız, diye sordum. Onlar da şart olsun ki böyle şeyleri birinci defa duyduklarını, önceki öğretmenlerinin kendilerine bir şey katmadığını, kendi başlarına da öğrenme gibi herhangi bir imkânlarının olmadıklarını söyleyince, bundan sonra daha fazla dayanamadım ve sinirlenip yalan söylüyorsunuz, deyip dersi bitirdikten sonra odama çekildim. 

Ekrem, İbrahim, Mustafa, Ali okulun büyük olan öğrencilerindendi. Ben odaya çekilince beni üzdüklerini ayırt edip odaya geldiler. Ekrem, bay öğretmen andolsun ki daha önce bu anlattıklarınızdan bir şey duymadık. Tamam, belki kendimiz öğrenmeliydik ama bizim imkânları da kendiniz gördünüz ki gerçekten öğrenilecek ortamımız yok. Bunun karşısında beni gerçekten de mutlu ettiler. Ben de, tamam anladım, sadece biraz üzüldüm, anlıyorum sizi çocuklar, deyip gönderdim onları. 

Öğleden sonra derse yorgun argın girdim. Sınıfta hiç bayram kutladınız mı çocuklar, dedim. Cumhuriyet bayramı 23 Nisan gibi. İlk üç sınıf yok, dediler. Peki, bu bayramların ne olduklarını bilir misiniz, dediğimde yine, yok dediler. Yalnızca İbrahim ve Ekrem bir şeyler hatırlıyordu. 

Akşam muhtara sordum bayramın kutlanıp kutlanmadığını. Muhtar da, he ya sen gibi genç bir öğretmen vardı. Epey oldu. Bir bayram yaptıydı. Mektebi çam dallarıyla süsledi, bir nutuklar attırdı, bir şeyler… Ondan sonra da bir şeyler kutlanmadı. Hem köy yerin bayramı mı olurmuş Malim Bey! Ben de, neden olmasın bak yapmış, olmuş pekâlâ işte, dedim. Sonra muhtar da, tabii sen gibi bir malim olacak da, sekiz on yıl kalacak ki adam akıllı bir düzene girsin, dediydi. Yoksa nerde? Baksana, birinci geldiğinde bu kadar çocuğun okula geleceğini doğrusu hiç aklım kesmezdi, ama oldu işte. 

Çocukların hepsine İstiklal Marşını ezberlemelerini söyledim ve birinci İstiklal Marşını okuduğumuzda hiç bu kadar kıvanç duyduğumu hatırlamıyordum. Hepsi aynı ayar sesten harika bir şekilde okudu İstiklal Marşını. Muhtara nasıl olduğunu sorduğumda, çok güzel oldu, dedi. 

Ders birinci başladığında temizlik kontrollerini yapıyordum. Başlarda öğrenci az olduğu için ve olgunlaşmış olan kızların içlerinde yer almadıklarından dolayı bizzat kendim yapıyordum, ama sonlara doğru görevlendirdiğim Hatice ve Ekrem’e yaptırıyordum temizlik kontrollerini. İyiden iyiye gidiyordu kontroller. El yüz yıkama alışkanlıklarını yavaş yavaş bellemişlerdi. Temizlik imandandır, Hadis-i Şerif’ini sadece satırlarda kalması değil, bundan sonra günlük hayata uyarlamaları gerektiğini de her seferinde vurguluyordum. Tağabey bana sorarsanız önce bit mi, yoksa ders mi? Tabii ki önce temizlik halledilmeli, kanaatimce. 

Okula bir avlu yapmaya karar verdik. Tabii okulun öteki hanelerden olsun, öteki mekânlara göre gözle görülür bir farklılığının olması gerekliydi. Avluya çamlar diker, çimler ekeriz ve göze hoş gelir. Ayrıca mini bir park halini de alır. Avluyu yaparken benim de kazma kürek alıp çalıştığımı gören köylüler, hemen sağ olsunlar kolları sıvayıp işe koyuldular. Meydana güzelce bir duvar örüp içerisine de çeşitli ağaçlar dikecektik. Kesinlikle amacım kahraman olmak değildi. Sadece elimden geldiğince köylüye ve özellikle de öğrencilere bir şeyler kazandırmaktı. 

Kız öğrencilerimin sayısı, köylünün beni daha yakından tanıması ve velileriyle bire bir görüşmelerimin sonucunda 32’yi bulmuştu. Bunların arasında hayli gelişmişleri de vardı. Bundan dolayı tavırlarım yanlış anlaşılmasın diye daha titiz olmaya başlamıştım. Tağabey kızlar gelmeye başladıktan sonra meydanda daha önce görmediğim delikanlılar da peydahlanmaya başlamıştı. Kanaatimce kızlardan ziyade gözetim altında olan bendim. Köyde daha önceki öğretmenden dolayı acaba ben de onun gibi olaylara bulaşıyor muyum, yoksa onun gibi değil miyim, sorusunu netleştirmek için takipteydim anlayacağınız. Değil dışarıdan, içeriden de gözetildiğimi hissediyordum zaten. Belli ki hem içerden hem de dışarıdan gözetiliyorum. Bundan da, daha da dikkatli olmam gerektiği anlaşılıyordu. 

Kızlar odamı temizlemek istediler ama ben razı olmadım bu duruma. Herkes kendi işini yapsın, dedim. Siz öğrencisiniz, derslerinizle ilgilenin, kendi işimi kendim halledebilirim, dedim. 

Köyde namım almış başını gidiyordu ve örgencilerimden ismi kayıtlı olanlardan sadece Zehra gelmemişti henüz. Onun dışındaki öğrencilerin hepsini bir şekilde okula gelmesinin gerekli olduğunu zihinlerine kazımış ve velilere de anlatmıştım durumu. İmkânsız gibi görüneni başarmıştım anlayacağınız. şunu kendimi övmek için söylemiyorum, zaten olması gereken de oydu. Sadece benden önce gelen öğretmenler vazifelerini yeterince geçekleştirmedikleri için böyle diyorum. Sadece Zehra kalmıştı geriye. 

Zehra da Bekir Ağanın kızıydı. Dediklerine göre gerçekten de çok güzelmiş. Muhtar aracılığıyla olsun bizzat kendim olsun her seferinde Bekir Ağaya kızını okula göndermesini ısrarla söylüyorduk. En sonunda Bekir Ağa kendisi bana diyememiş ve muhtar aracılığıyla kızını Kör Mahmut’un oğluna verdiği için ve bundan da henüz kimsenin haberi olmadığından okula gönderemeyeceğini iletti. Ben de Bekir Ağayla bizzat konuşup kızını bana emanet etmesini istedim. Bir şey olmaz dedik. Derken ikna ettik ve öteki gün Zehra da gelecekti, okulu birinci defa tam kadroyla görecektim. Bu da beni aşırı derecede mutlu etti. 

Köylülerle neredeyse her akşam toplanır, çaylarımızı içer, her konudan sohbet ederdik. Köylülere özellikle kız çocuklarını akşamın karanlığı bastırdıktan sonra dışarıya göndermemeleri ve eğer herhangi bir işlerinin olması durumundaysa, kendilerinin çıkması hususunda sıkı sıkı tembihliyordum, her seferinde. 

Akşam odamda otururken kapı çalındı ve benim gel, dememle öğrencim olan Hatice giriverdi içeriye. Elinde yemek vardı. Ben aniden korkmaya başlamıştım. Onun içeri girmesiyle sanki dışarıdan ayak sesleri işitir gibi oldum ve Hatice’yi azarlamaya başladım. Ben size demedim mi, akşamları yalnız çıkmayın dışarıya. Azarlarken adeta bağırıyordum ki, dışarıda her kim varsa, beni o da işitsin ve gerçekte kötü niyetli biri olmadığımı, orada sadece öğrencilere bir şeyler vermek için bulunduğumu bundan sonra anlasınlar. Git ve hemen babanı çağır, dedim. Muhtarı da çağırttım. Babası geldi ve ardından da muhtar gelince hemen konuya girdim. Ben sizlere demedim mi, kızlarınızı akşamın yalnız dışarıya salıvermeyin, diye. Senin kızın yalnız başına benim gibi bir bekârın yanında bu saatte ne işi var, gibisinden azarlayıp, sonra da nasihatler ederek ayrıldık. 

öteki gün okul tam kadroydu Zehra gelmişti, hem de en öne oturtmuşlardı arkadaşları Zehra’yı. Zehra’yı birinci gördüğümde söylenenlere hak verdim. Gerçekten de dedikleri kadar vardı. Hatta az bile söylemişlerdi sanki. İnce yapılı, uzun boylu, kara parlak, alev alev yanan gözleri… En sona sen kaldın. Hoş geldin Zehra, dediğimde kelimeleri tane tane söylemesi, konuşması, duruşu, adeta bir çocuk gibi muamele görmesin, tavrıyla cevapladı. Hatta bu sabah biraz heyecanımdan olsa gerek temizlik kontrollerini de yapmayı unuttum. Ekrem sırıtarak temizlik kontrolünü yapmadığımı hatırlatınca ancak az da olsa kendime gelebilmiştim. Zehra kendisiyle konuşurken bir çocuktan ziyade, kendisine bir hanım efendi gibi davranılmasını istiyordu sanki. Hay hay hanım efendi, gibisinden. 

Ders bittikten sonra odama çekilip elimde olmadan Zehra’yı düşünür olmuştum. Kim bilir birkaç yıl sonra ne mükemmel bir yapıya gelir. 

Bir yandan bunları düşünürken öteki yandan da kendi kendime yoldan sapıtmak üzere olduğumu düşünüyorum ve asıl işlerimin tam da yoluna girmiş olduğu bu günlerde hiç gereği yok böyle şeylere aldırış etmemin. Ama yine bir bAşık Olmaya fikir geliyor. Öyle tatlıca neden olmasın ki sonuçta ben de insanım ve bekârım. Hem âşık olmak ayıp mı, ben de âşık olamaz mıyım ki. Ama en sonunda Karapürçek’te çok kaldığım için sadece bana öyle güzel gelmişti diye düşündüm. 

Sabah kapı tıklatılınca içeriye Zehra’nın girmesi bende şok etkisi yarattı. Günaydın öğretmenim. Size kaymak getirmiştim de. Yaklaştı bana ve aramızda sadece bir adım vardı. Ve neredeyse nefesini hissediyordum. Odamı toparlamak istedi ama engel olmaya çalıştım ben yaparım dedim. Zaten öteki kızlara da izin vermedim, deyince, benim anlardan bir farkım yok mu öğretmenim, hem kimseciklere demem, ben kimse görmeden toplayıp giderim, deyip odayı toparlamaya başladı. Ben de kapının eşiğinde bekleyedurdum. İşi bittikten sonra yanımdan geçip cıktı ve aramızda sadece bir ayak mesafe vardı. Heyecandan adeta ellerim titriyordu benim. 

Bugün çamlığa gidecektik. Okulda sıraya dizilip düzenli bir şekilde köyün içerisinde geçerken türküler de söyleyerek gittik çamlıklara doğru. Çamlıklara varana kadar bayağı da yorulmuştuk. Biraz dinlendikten sonra benim büyükler kalkıp işe koyulmaya başladılar. Bu sırada kızlar da yanıma doluşmaya başladılar. Benden İstanbul’u biraz anlatmamı istediler. Ben de zaten özlemiştim ve anlatmaya başladım. Biraz sonra pişman oldum anlattığıma. Ne de olsa onlar köyde yaşamış ve belki anlatılanları hayatları boyu göremeyeceklerdi. Gönülleri de kalsın istemiyordum. 

Çamları söktükten sonra, çocuklardan bir de türkü belledim ve gelirken türküyü söyleyerek geldik. Yine köyün içerisinden geçerken, düzenli bir şekilde sıra oldu öğrenciler. Maksat düzeni istismar etmemekti. 

Getirmiş olduğumuz çamları diktikten sonra herkes dağıldı ve yalnız başıma kalakaldım oracıkta. Birden, öğretmenim bu çamlara bakıp sizi hatırlayacağız sesiyle irkildim ve Zehra’nın sesi olduğunu anladım. Baktım yanıma kadar sokuldu Zehra. Adeta nefesi nefesimdeydi. Bir an gören olur diye aniden korktum ve hemen bir adım geriye atıldım. Zehra’ya babasının istemesi durumunda, onu da yazın gezdirmek için götürebileceğimi söyleyince, o da düşünceli bakışlar arasında, aha biz bu kötü köyde ölüp gideriz, demesi, sitemini anlatıyordu. Zehra gerçekten de öteki köylüler gibi değildi. Sanki şehirde yetişmiş gibiydi. Yürüyüşü bile köyün öteki kadınları ve kızlarına benzemiyordu. 

Kör Mahmut Zehra’nın okula gittiğini duyar duymaz çıkagelmişti madenden. Madende çalışıyordu ve köyden kimse sevmezdi Mahmut’u. Köye bir geldi mi köyü birbirine katar, iftira dersen, dedikodu dersen, yalan yere yemin dersen hepsi de bunda vardı. Belli ki benim başıma da bir şeyler açacaktı. 

Muhtar yanıma gediğinde durumları bana iletti. Benim adıma iki tane dilekçe vermiş. şöyle ki şikâyet dilekçeleri bunlar. Biri particilik yaptığıma dair, diğeriyse de namus meselesinden dolayı. Güya ben Zehra’yla aşk yaşıyormuşum. Gizliden gizliye görüşüyor ve köyde olan vazifemi tamamıyla ihmal ediyormuşum. Ben pek de oralı olmamakla beraber, öğrencilerimle ilgilenmeye devam ediyor, sonucun nasıl olacağını bekliyordum. 

Zehra yarın okula gelemeyeceği için izin istiyordu benden. Ben durumu anladım ama sezdirmemeye çalışıyordum. Ders bitiminde ben eve geçerken dört büyüklerimin duvarın dibine çöktüklerini gördüm. Meğer bana bir şey yapmaya kalktıklarında beni korumak için bekliyorlarmış dedi muhtar. Meydanda bağrışmalar gelmeye başladı. Bekir Ağa ve Zehra’yı zorla götürüyorlardı Kör Mahmut’un adamları. Ben de gittim ve olaya karıştım. Zehra’yı okula gönderttim. Eli yüzü yara içerisindeydi zaten. Kambur ve Cafer ile tam kızıştığımız bir anda Süleyman Ağa olay yerine gelince, herkes sus pus oldu ve Süleyman Ağa onları kovdu biraz konuştuktan sonra da gitti. 

Biz 23 Nisan yaklaştığından dolayı hazırlıklarımıza son sürat devam ediyorduk. Her şey hazırdı bundan sonra 23 Nisan için. Köylü de gelebilsin, diye özellikle işlerin az olduğu sabah erkene birinci programı koydum. Açılışı muhtara yaptırdım. 

Çünkü köyün resmiyette en üst rütbelisi oydu. Muhtardan sonra ben çıkıp 23 Nisanın değerini, neden kutlandığını, amaçlarıyla beraber açıkladıktan sonra açılış kısmı bitmiş ve sıra çocukların kabiliyetlerini sergilemeye gelmişti. Açılıştan sonra şiirler okundu, oyunlar oynandı, çocuklara şekerler dağıtıldı, şarkılar söylendi… 23 Nisan gerçek bir bayram havasında geçti ve köylünün diline düşmüştü. Herkes o günden bahseder olmuştu. 

Zehra okula gelmiyordu bundan sonra ve benim hakkımda soruşturmaları yürütmek için bir de müfettiş köye gelmişti. Zehra çok cesur bir kızdı. Babası ise korkaktı. Babasına rağmen ve kıza o kadar eziyet etmelerine rağmen kesinlikle benim hakkımda yalan konuşmaması bir yana babasını da azarlıyormuş, neden yalan söyledi, diye. Müfettiş köylüden beni sorup soruşturuyor, hakkımda durmadan balaka topluyordu. Köyde de aleyhime, daha doğrusu kötülük olsun diye bana iftira atacak kimse yoktu sanırım. Ama muhtarın dediğine göre, burada bu işler çoğunlukla paraya bakar. Bakarsın çıkar sütü bozuğun biri, diyordu. Ben de müfettişle hiç ilgilenmiyor, hatta bana soru sormadıkça muhatap bile olmamaya gayret gösteriyordum. 

Sabah kapı çaldı bir de baktım ki Zehra. Şok oldum ve ne işin var burada. Git, diyor bana buralardan, sana bir kötülük yapar bunlar muhakkak öğretmenim, diyordu. Bir de üstüne üstelik ikinci şok oluşum da beni de götürün buralardan, öğretmenim, demesi odu. İstersen hizmetçin olurum. Evine götür beni, kurtar beni buralardan öğretmenim, diye yalvarmaya başlayınca, ben de teselli etmeye çalıştım. Bir şey olmaz her şey yoluna girecek, kendini boşuna üzmemesini, nasihat edip gitmesini söyledim. Dışarı çıktı ve gitti. 

Zehra çıktıktan bir iki dakika sonra bir el ateşle irkildim. tabanca patlayınca direk dışarı fırladım ve atların dörtnala uzaklaştıklarını gördüm, Zehra da ortalıkta yoktu. Zehra’yı kaçırmışlardı. Peşlerine takılmayı önerdim ama köylü oralı olmadı ve jandarmaya haber verip jandarmanın gelmesini beklediler. Bu arada Zehra’nın benim odamdan çıktığını görenler de vardı meydanda. Müfettiş de gelmişti oraya. Hemen bir şeyler sormaya başladı, ben de içeri geçip konuşalım dedim. 

İçeriye geçtikten sonra bana, Zehra’nın ne işi vardı odanda, diye sordu. Ben de olup bitenleri olduğu gibi anlatınca inanmadı ve halkın görüşüne yeniden başvuracağını söyledi. Ben de zaten gelmeden önce alınan bir kararın neden zorluklar çekerek bir daha araştırma yapması gerektiğini söyleyince, beni görevden aldı. Ben de zaten beni görevden almak için hata geç bile kaldığını söyleyip çıktım dışarıya. Nedense köylüler de bundan sonra bana ters ters bakıyor ve bundan sonra bana inanmıyorlardı birkaçı hariç. Hüseyin Çavuş ve dört büyüklerim dediklerim Ekrem, Ali, İbrahim, Mustafa’ydı sadece bana inananlar. 

Jandarmalar geldiğinde bayağı olmuştu Zehra’yı kaçıralı. Jandarmalar peşlerine takıldılar hemen. Zehra yaralı bir şekilde bulunmuş ve kaçıranları yakalamak için birkaç jandarma da kaçıranların izlerini sürmeyi devam ettiriyorlardı. Zehra’yı kasabanın devlet hastanesine kaldırırken benim de bundan sonra eşyalarımı toplamamın zamanı gelmişti. 

Akşamdan bavulumu hazırlayıp sabah erkenden kasabaya gitmenin planlarını yapıyordum. Sabah olduğunda beni yolcu etmeye sadece dört büyüklerim ve Hüseyin Çavuş gelmişti. Hüseyin Çavuş bana kesinkes hakkını ara Malim Bey deyip duruyordu. Dört büyüklerim ellerimden öperken ortamı sessizlik kaplamış, kimse konuşmak bile istemiyordu. 

Karapürçek’te günlerin biri daha başlarken, benim için de bir dönüş yolu! Yeni hayınlıklar, sonuçsuzluklar, iftiralarla, kırıklıklarla dolu bir dönüş yolu oldu benim için de. 

Karapürçek’in, Karapürçeklilerin; hiç birinin, hiç bir suçu yok ki! 

Hacı Büyükkaya