Sanat, kültür dünyamızda yayımlanan dergiler, gazeteler ve hazırlanan Antoloji–Güldeste gibi seçkileri izleyenler, Abdullah Satoğlu’nun adına yabancı kalmayacaklardır sanıyorum. Abdullah Satoğlu, şairlerin ve ozanların sanat, kültür adamlarımızın harman olduğu yerden Kayseri’den geliyor. Eserleriyle, yazılarıyla ve katıldığı bilimsel sempozyumlarda ( balaka şölenlerinde ) hazırladığı bildirileriyle Kayseri’nin adını onurla Anadolu’ya taşıyor, gerek yurt içinde ve gerekse yurt dışında büyük bir özveriyle Türk kültürüne, Türk Edebiyatına kalıcı, takdire değer hizmetler veriyor, üretken ve çalışkan bir kişiliye sahiptir. Aynı zamanda Türk kültürünü, Türk Edebiyatını, Anadolu’nun folklor dünyasını ( halk Bilimi ) gibi konularda nitelikli araştırmalar yapıyor, tek kelimeyle halk bilimine sevdalı, yurdunu milletini seven bir yazarımızdır. 

Ben şahsen araştırmacı yazar Abdullah Satoğlu’nu 1970’lerden bu yana tanıyor, Ankara, Bursa, Kütahya, Domaniç / Simav, Afyon, Adana, Aydın / Nazilli, Denizli, Eskişehir, Isparta / Eğirdir, Manisa / Salihli, Muğla / Bodrum gibi il ve ilçelerde yurt çapında hazırlanan şiir etkinliklerinde çoğu zaman beraber olduk. Sanatımıza, kültürümüze ve özellikle Türk şiirine gönül vermiş bir yazın eridir. 

Zaten A.Satoğlu 50 yıllık Türk edebiyatında Lâle Şairi olarak biliniyor. Yayınlamış olduğu beş şiir kitabının adı hepsi lâle ile başlıyor. Sırası gelmişken bu şiir kitaplarını yazıyorum. Bir Demet Lâle ( 1956 ), Lâle Üstüne ( 1971 ), Lâle Bahçelerinde ( 1992 ), Gönlümde Açan Lâleler ( 1999) ve Lâle Devri Masal Gibi ( 2009 ). 

Araştırma ve inceleme dalında 17 kitabı daha vardır. Âşık Hasan (1958), Kayseri ve Çevresi, Kayseri, Erciyes ve Çevresi ( A.Yahyabeyoğluöile / 1958), Kayseri pastırmacılığı ( 1960, Kayseri şairleri, Başlangıçtan bugüne kadar ( 1962 ), Türk Şiirinde lâle ( 1964 ), Mevlana’nın Hocası Seyyid Burhanettin, ( ( 1968 ), Satoğlu H.Mehmet Ali Efendi ( 1972), Kayseri’nin Efsane Adamı Osman Kavuncu ( 1977), Halk Şairi Molu’lu Revai ( 1980), Derdin Derdim Anadolu Âşık Ali Çatak Hayatı ve Eserleri ( 1985), Mimar Sinan Şiirleri –(1988 ), Bahçe Şairleri Antolojisi ( E, Ünver, H. Yurdabak ile 1992), Gönül Sohbetleri, Güldestesi ( F. Halıcı, H.Yurdabak ile -1996 ), H. Hafiz Hulusi Satoğlu ve Şiirleri (2002 ), Kayseri Ansiklopedisi / Kültür Bakanlığı yayınları ( 2002 ), ve Dünyamızdan Hoş Sedalar ( üç ayrı kitap 2004, 2.cilt 2008, 3.cilt 2011 ) gibi yayımlanmış kitaplarından sadece bazılarıdır. Ayrıca Abdullah Satoğlunun sanatı ve hayatı eserleri araştırmacı yazar Mustafa Ceylan tarafından kitaplaştırılmıştır. 

Şimdi isterseniz araştırmacı yazar, şair Abdullah Satoğlu’nun yukarıda adını verdiğimiz EDEBİYAT DÜNYAMIZDAN HOŞ SEDALAR kitabı üzerinde duralım. Şu anda sizlere tanıtmaya çalıştığım “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedalar” kitabı Ankara’da Akçağ Yayınları arasında gün ışığına çıkan bu isimle yayımlanan 3. kitabıdır. ( Haziran 2011 ). Kitap tertemiz bir baskıyla 166 sayfa olarak yayımlanmıştır. 

Abdullah Satoğlu 15 Mayıs 1934 Kayseri doğumludur. İstanbul Gazetecilik Yüksek Okulu’ndan mezun oldu. 1956’dan itibaren 15 yıl süreyle Kayseri’de Hâkimiyet gazetesi çıkardı. Daha sonra Filiz Dergisiyle Türk edebiyatına merhaba dedi. Bir kısım şiirlerinde İsmeti, kimi yazılarında Bülent Müşker imzasını kullandı. Edebiyatımızda son 50 yılda Lâle Şairi olarak tanınıyor. Sanat ve kültür çalışmalarından dolayı birçokta ödülü vardır. 1970 yılından bu yana Ankara’da ikamet ediyor. Halen yazmayı sürdürüyor. 

Abdullah Satoğlu, son 50 yılda tanıdığı sanat ve kültür alanında isim yapmış ve Türk edebiyatı içinde tanınan, bilinen ve özellikle yakından tanıdığı şairleri, yazarları “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedâlar “ başlığı altında topladı. Birincisini 2004 ‘te 40, ikincisini 2008’ de 30 ve şimdide üçüncüsünü 2011 ‘de yine 30 şair ve yazarı toplayıp tertemiz albenisi olan kitaplar halinde sanat dünyasına sundu. Toplam olarak bu kitaplarda 100 kişiyi yazdığı makalelerle tanıtıyor. Bu 100 kişinin içinde bugün hayatta olmayanların sayı 62’dir. Onları da rahmetle saygıyla anıyorum. 

Abdullah Satoğlu hazırladığı bu kitabının giriş bölümünde şuhları yazıyor: “ Elinizdeki “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedâlar”ın III. Cildini teşkil eden bu eser, divan edebiyatımızın ünlü şairi Baki’nin: 

Avizeyi bu âleme Davut gibi sal 

Baki kalan bu kubbede bir hoş seda imiş.  

Mısralarında yola çıkarak, özellikle şiir dünyamızsın son elli – altmış yılında, gök kubbemizde “Hoş Seda “ bırakan seçkin edip ve şairlerimizden bir kısmına dair, çeşitli vesilelerle kaleme aldığımız makaleler içermektedir. Yazıların mahiyetinden de anlaşılacağı gibi eski şairlerimizden Hadimi’nin: 

Kişi odur ki, yerine koymaya bir eser 

Eseri olmayanın yerinde yeller eser! 

deyiminde ifadesini bulan ve Türk Edebiyatına kazandırdıkları eserlerle, sanat dünyamıza renk katan sanat ve fikir adamlarımızın yanında, eğitim ve öğretim alanında eserler veren değerli bilim adamlarımızın, kişilik ve eseleriyle ilgili hatıra ve görüşlerimize de yer verilmiştir. “ diyor. 

Hazırlanan bu 3. ciltte 30 kişi vardır. Bu şair ve yazarların derli toplu bir makale çerçevesi içinde özgeçmişleri, kısaca eserleri sanat ve kültür dünyamızdaki yerlerini kimi zaman şiirlerinden bir, iki dörtlük şiir vermek suretiyle akıcı, yalın, duru ve yaşayan bir Türkçeyle sergilemektedir. Kitaba alınan şairlerimizin bu özgün ve lirik kimi zaman pastoral ve didaktik hoş duygulu örnek şiirlerinden birer dörtlükle örnek vermeği çok isterdim, lakin köşemiz buna el vermiyor. Tanıttığı bu şair ve yazarlar arasında bana da bu sayfalarda yer vermişlerdir.( S:71–73 ). Özellikle beni unutmadıkları için kadim dostum Sevgili Abdullah Satoğlu’na burada teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Şimdi bu kalıcı ve değerli eserde yer alanları yazıyorum: Mehmet akıllı Akdağ ( 1930 ), Rıza Polat Akkoyunlu ( 1911- 1970 ), Cevdet Aslangül ( 1929 ), Osman Baymak ( 1954 ), Aşık Kemali Bülbül ( 1928 ), Dilaver Cebeci (1943- 2008 ), Aydemir Doğan(1935 ), Dr. Rahmi Duman, (1908–1985 ), Ali Naili Erdem (1927 ), Vedat Fidanboy (1944 ), Y.Niyazi Gençosmanoğlu (1929–1992), Mehmet Gökkaya (1922–1981 ), Ergun Göze (1931–2009 ), Abdülkadir Güler ( 1946 ), İbnülemin Mahmut Kemal İnal ( 1870–1957 ), Dr. Bekir Mutlu (1931 – 2009 ), Ali Rıza Önder ( 1918–1994 ), Nurettin Özdemir ( 1927 ), İsmail Özmel ( 1933 ), Ali Kemal Parıldar ( 1928 ), Mehmet Nuri Parmaksız ( 1974 ), Cemal Safi ( 1938 ), İbrahim Sağır (1936 ), Faika Sarp ( 1950 ), Ahmet Sevgi ( 1946 ), Ümit Fehmi Sorgunlu ( 1949 – 2010 ), Tahsin Şentürk ( 1948 ), Prof. Dr. Ali Nihat Tarlan( 1898 1978 ) , İlter Yeşilay ( 1967 ) ve Ahmet Yüzendağ ( 1927–1980). Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedalar “ adını kitabın 3. cildinde yer almışlardır. Bunlardan da aramızdan ayrılanlar vardır. Onları da rahmetle anıyor, Yaşayanlara sağlık ve uzun ömürler diliyorum.. 

Sonuç olarak, araştırmacı yazar ve şair Abdullah Satoğlu’nun bu çalışmalarını, hazırladığı bu değerli kitaplarını takdirle karşılıyoruz. Bu eserler sanat ve kültür dünyamızda ilerisi için birer kaynak olacaktır. Hatta bunlar birleştirilince, bir “Yazarlar, Şairler Sözlüğü “ olma yolunda ayrı bir devasa Ansiklopedi özelliğini de taşımış olacaktır. İnanıyoruz ki “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedalar “ adını taşıyan bu değerli bulduğumuz eser, gelecek nesiller için yararlı ve aranılan bir kaynak olacaktır. “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedaları öğretmenlerimize ve orta dereceli okullarda okuyan öğrencilerimize özellikle tavsiye ediyorum. Böylesine bir eseri Türk Edebiyatına kazandıran sevgili Abdullah Satoğlu ve Akçağ Yayınları mensuplarına teşekkür ediyor, emeği geçenlerin cümlesine sağlıklı ömürler diliyorum. 

Meraklısı için Akçağ yayınları:0312- 4321798 – 4338651. 

Veya: akcag@com.tır 

Aydın Yazarlar ve Şairler Derneği, Söke Şairler ve Yazarlar Derneği’nin katkılarıyla 28 Temmuz 2011 tarihinden itibaren Aydın’da Vali Recep Yazıcıoğlu Kültür Merkezi Salonu’nda Aydınlı ve Sökeli şair, ve yazarların eserleri halka açık bir sergi ortamında açıldı. Açılışını Aydın İl Kültür ve Turizm Müdürü Nuri Aktaka ve İl Özel İdare Genel Sekreteri Halil İbrahim Aktemur ve Aydın Belediyesi başkan yardımcısı Şefika Gülay Günday tarafından açılışı 01. 08.2011 Pazartesi günü saat 16.00 da gerçekleşti. İl Kültür ve Turizm Müdürü Nuri Aktaka, serginin açılışını yaparken özetle şunları söyledi: 

Aydın’ımızda efeler diyarında şairlerimiz ve yazarlarımız vardır. Onlarla gurur duyuyoruz, . Böylesi sanat, kültür içerikli bir serginin sıcak bir ortamda Aydın’da, Söke ve Nazilli ‘den gelen şair ve yazarlarımızın şiirlerini, kitaplarını burada halka açık olarak görmek bizleri sevindiriyor. Başta Aydın Yazarlar ve Şairler Derneği başkanı Şükrü Öksüz olmak üzere tüm emeği geçenleri tebrik ediyor ve başarılarının devamını diliyorum “ dedi. 

Şiir ve kitap sergisi ve imza günleri, 15 gün açık olarak kalacaktır. Şiir ve kitaplarıyla katılanlar: 

Mustafa Kemal Yılmaz, Sadettin Demirayak, Şükrü Öksüz, Tülay Sarayköylü, Abdülkadir Güler, Mehmet Orhan, Yaşar Uyar, Ali Haydar Öztürk, Süleyman İncedal, Metin Akdeniz, Şefika Çobanoğlu, Güner Dokuyucu, Nevzat Seçen, Nesrin Özdamar, Naim Özdamar, Ali Didili, Belma Alper Uçar, Ergül Gül, Abdullah Bedeloğlu, Savaş Sarıkaya, Yıldız Nadir Ünlü Ergün Doğan, Özlem Algün Akdağ, Osman Gökçe, Ertan Acar ve Nesrin Özdamar şiir ve kitaplarıyla sergiye katıldılar. 

Aydın'da hazırlanan ve 15 gün devam edecek olan Şir vekitap imza günlerinin sağlıklı ve başarılı geçmesini diliyor ve tüm emeği geçenleri sanatımız ve kültürümüz adına tebrik ediyoruz… Sözümü Eski Aydın Milletvekili Sayın Mustafa Kemal Yılmaz' ın tüm kitaplarının ön sayfalarında özenle yazılıp yer alan bir sözüyle bağlamak istiyorum. 

KİMİ ÇOKTAN YİTMİŞ
 

KİMİ EĞİK, KİMİ YAN YATMIŞ
 

KİMİNİN KIRILMIŞ BAŞI…
 

KİTAPLAR İSE DİMDİK, HEP AYAKTA
 

KİTAPLAR
 

EN DAYANAKLI
 

MEZAR
 

TAŞI…. 

M. Kemal YILMAZ 

Üç Demet Şiir / Aydın 2006. 

Dünya yerinde dönmeye devam ede dursun;
Bir yanda doğanlar, bir yanda ölenler, bir yanda açlar, bir yanda toklar, bir yanda inananlar, bir yanda inanmayanlar, bir yanda akşam, bir yanda sabah; ”Hoşgeldin ya şeh-ri Ramazan”

***

Ramazan Ayına ”hoşgeldin” deme gibi güzel bir geleneğimiz var..
İstedim ki bu güzel geleneğe uyalım ve hoşluk içinde girelim Ramazan Ayına.. Onun için de Ramazana özel bir fıkra seçtim..

ATAİSTİN KABUL OLAN DUASI:

Ataist bir adam bir gün ormanda geziyor ve etrafındaki güzelliklere bakıyormuş; ”Evrim ne güzellikler yaratıyor!” diye, düşünüp mest oluyormuş..
Birden arkasında kocaman bir ayı belirmiş ve onu kovalamaya başlamış.. Adam bütün gücüyle kaçıyormuş ama her arkasına bakışında ayının arkasından koştuğunu görüyormuş…
Dakikalarca süren bir kaçışın sonunda adamın ayağı yerdeki bir dala takılmış.. Ayı hemen adamın üzerine atlamış, pençesini kaldırmış, tam vurmaya hazırlanırken adam; ”Allah’ım!” diye bağırmış.
Bir anda zaman durmuş, ayı donmuş.. Ormandaki nehir bile akmaz olmuş.. Orman kararmış ve gökyüzünden süzülen bir ışık adamın üzerine parlamış.
Çok derinden gelen ilahi bir ses adama: ”Yıllarca bana inanmadın, yaratılışı kozmik bir kazaya bağladın, sana bu durumda yardım etmemi mi istiyorsun? Seni sevgili bir kulum mu saymalıyım?” demiş.

Derinden gelen ses: ”peki” diye karşılık vermiş ve ışık kaybolmuş.
Nehir tekrar akmaya baslamış.. Her şey eski haline dönmüş.
Ayı iki pençesinide göge doğru çevirmiş, ve konuşmaya başlamış; ”ALLAHIM, senin rızkınla orucumu açıyorum, hamdolsun bana verdiğin nimetlere…” (!)

***

Allah, oruç da dahil, her türlü ibadetlerinizi kabul etsin efendim.. Hayırlı Ramazanlar diliyorum…

***

”Melekler Yüreğinizden Öpsün”

Sabiha Rana

***

Facebook: Sabiha Rana | Facebook

Facebook : http://www.facebook.com/sabiha.rana

Twitter: http://twitter.com/#!/sabiharana

Naberler.com: http://www.naberler.com/Blog.aspx?Web=sabiharana&CID=6076

YouTube: Sabiha Rana

İletişim: sabiharana@sabiharana.com

Norveç’te yaşanan terör ve katliam, Avrupa’daki ırkçı siyasetlerin sonucudur.

Son yıllarda Avrupa’da radikal sağın ve ırkçılığın artış eğiliminde olduğu bir gerçek. Avrupa’nın bir çok ülkesinde “radikal sağ” akımlar, parlamentolarda boy göstermeye başladı. Merkez sağ partiler, oy alabilmek için ırkçılığın tırmanmasına göz yumuyorlar, ırkçı hareketleri destekleyerek, yabancı düşmanlığını körüklüyorlar.

Almanya’da Türkler, Romenler ve Bulgarlar, Fransa’da Tunus, Fas ve Cezayirliler, İngiltere’de Hintli ve Pakistanlılar, genel olarak da Avrupa’da Müslümanlar son zamanlarda yoğunlaşan ırkçı saldırılarının hedefi haline gelmektedirler.

Avrupa uzun zamandır bu eğilimleri görmezden geliyor, ekonomik kriz sonrası yükselen milliyetçi damarlara taviz vermekten de çekinmiyor. Avrupa kamuoyu özellikle son zamanlarda Yunanistan’a uygulanan kurtarma paketlerinden son derece rahatsız, Avrupa Birliğine güven düşüşte. Pek çok ülkede milliyetçi hatta ırkçı radikal sağ partilerin oyları gitgide artıyor. Kökeninde ırkçı örgütlerin yattığı bu siyasi partilerin parlamentolara girmesi kamuoyunda olağan karşılanıyor.

Norveç, Avrupa ekonomik bölgesine dahil, ama AB üyesi degil. Barış ve özgürlükler ülkesi olarak bilinir, aşırı milliyetçi ve ırkçı akımların gelişmesine izin vermez, bu tip radikal eğilimleri dengelemeye çalışırdı.

Dünyanın en huzurlu ülkelerinden biri olarak bilinen Norveç, peşpeşe ve aynı kişi tarafından gerçekleşen iki terörist saldırı ile şoka uğradı. Kendini aşırı sağcı neo-nazi ve Müslüman karşıtı olarak tanımlayan Norveçli ırkçı terörist onlarca genç insanı gözünü kırpmadan katletti. Gerekçesi ise Norveç’te uygulanan politikaların çok fazla özgürlükçü ve yabancılara karşı fazla toleranslı olmasıydı. Terörist Hollandalı ırkçı siyasetçi Geert Wilders’ın de hayranı olduğunu açıkladı.

Avrupa’nın 11 Eylül’ü olarak nitelendirilen saldırı, tam tersi katıksız Avrupa modeli bir terör eylemidir. Yabancılara düşmanlıkla bilenmiş, dengesiz ve ırkçı bir ruh hali, Avrupa modeli terörizme imzasını atmış oldu.

Avrupa’da son on yıldır körüklenen aşırı milliyetçilik, ırkçılık ve yabancılara tahammülsüzlük işte yıllar sonra bumerang gibi geldi kendisini vurdu.

Almanya ve Fransa’da da aynı ruh hali sokaklarda kol geziyor. Sadece yabancılar ve göçmenler değil, Avrupa’nın kendi halkı da tehdit altında.

Her fırsatta Türkiye’nin eksenini doğuya doğru kaymakla suçlayan Avrupa, kendi eksininin ırkçılığa doğru kaydığını farketmesi için, umarım bugün Norveç’teki gibi katliamları, geçmişte de Almanya’daki gibi insanlık trajedilerini yeniden yaşamak durumunda kalmaz.

Değerli kavalcımız bizim bilmediğimiz bir zaman ve fantastik boyut diye tabir edebileceğimiz bir platformda ilerlerken yol üzerinde akıl almaz bir telaş ile karşılaşmış ve irkilmiş. 

Bu potsuz kargaşanın nedenini öğrenmek üçün zaman kaybetmeden en yakınındaki yaşam formuna yaklaşmış ve süalini yöneltmiş,  

-Efenim bu muazzam kargaşa, bu zihinlerin dinginliğini pokerize eden, bu çor çağırıcısı telaş neyin nesi?
Değerli yaşam formumuzda yanıtlamış,
- Bu sadece Mayıs Kraliçesinin bahar temizliği…

şimdi Masokisizmde tam bu noktadan cereyan eden yahut ettirilen bir akım.Kendisine mazhar olmak o kadarda kolay değil çünkü bu felsefeyi özümsemek bir tırtılın tegayyüre uğraması kadar eziyetli bir ülfet idir.Ademoğullarının tıyneti itibari ile bünyesinde barındırdığı assai çeşit tansiyonel olaya maruz bırakıcı davranışlara bir tepki misali hayata geçmiş yahut geçirilmiştir. Burada karaladığımız satırların hiçbirisi sizlere Masokisizmi %100
anlatmaya yetmeyecektir o yüzden doğru zamanı beklemeniz etkili bir hareket olacaktır.

Dizelerimi değerli şairin zihinleri yalaz misali kavuracak şu süaliyle sonlandırmak istiyorum,
-Işığın hızını biliyoruz, peki ya karanlığın?

iyi günler. 

Ortaokulu bitirdiğim sene, zamanın geçmek bilmediği günlerden birinde, annemin o sıralar bir gölet inşaatında çalışan akrabası, hastalanan karısı ve kızını köyden alıp bize getirmişti. Kadının hastalığını şimdi hatırlamıyorum. Ama on gün kadar Elazığ’da, şöyle ki bizde kalması gerekiyordu. Mahmut abenin o kadar izni yoktu. Çalıştığı şantiyeye geri dönecekti. Nereden estiyse, ben de onunla gitmek istedim. Aklımca, on günlüğüne de olsa can sıkıntısından firoş edecektim. 

Ertesi sabah; camında “Harput Ceylanı” yazan, kamyondan bozma, üstü açık bir köy otobüsüne bindik. Hasır taburelere oturarak, koyunların, keçilerin, tavukların arasında yola koyulduk. Gölet inşaatına giden yol ayrımında üstümüz başımız kıl, tüy içinde Harput Ceylanı’ndan indik. Oradan, tepelerin arasında kıvrılarak uzanan toprak bir yolda iki saat yürüyerek günlük güneşlik bir öğlen vakti şantiyeye vardık. 

Şantiye büyükçe bir derenin kenarına kurulmuştu. Beş tane prefabrik baraka ile küçük bir kerpiç ev vardı. Şantiyeden epey aşağıda dozer ve damperli kamyonlar çalışıyordu. İlk barakanın dereye bakan tarafında; altında üstü meşe dallarıyla kaplı bir büyükçe bir çardak vardı. Önce çardakta oturup birer soğuk ayran içtik. Sonra Mahmut abe bize ayran getiren odacıdan odasının anahtarını alıp barakaya gitti. Ama gitmesiyle pencereden odacıya bağırması bir oldu. Odacı koşarak giderken ben de arkasına takıldım. Baraka, dar bir koridorun iki yanında karşılıklı dört odadan oluşuyordu. Mahmut abenin odasına girdiğimizde yüzünün kireç gibi olduğunu gördüm. Titreyen bir sesle, odacıya; 

“Ben yandım!” dedi.
Üstünde bir daktiloyla evrak ve yazı malzemelerinin bulunduğu tahta masanın çekmecesi ardına kadar açıktı. Boş çekmeceye bakan Mahmut abe; 

“Paralar! İşçilerin aylığı, mazot parası, avanslar, iaşe parası… Hepsi gitmiş!” dedi. Sonra odacıya sitem ederek; 

“Sana o kadar, bu odaya göz kulak ol demiştim. Ne yapacağım şimdi ben?”  

Odacı; elli, ellibeş yaşlarında, uzun boylu, geniş yüzlü, ağarmış dağınık saçları, birkaç günlük sakalı ve iri gözleriyle dünyaya meydan okur gibi bakan heybetli bir adamdı. Sağ kaşının ortasından alnına doğru derin bir yara izi uzanıyordu. Geniş ve dik omuzuna örttüğü puşisi, cepkeni, şalvarı ve ayağındaki ucu kıvrık yemenisi ile birinci bakışta insanda korku uyandıran biriydi. BAşık Olmaya bir yara izi de kulağının yanından başlayıp kalın ve etli çenesinin yanından geçip boğazından aşağı iniyor, yakasız gömleğinin altında kayboluyordu. Yaşlı olmasına rağmen tehlikeli birine benziyordu. O da şaşkın ve üzgündü. Mahmut abe adama; 

“Çabuk pikabın şoförünü çağır, karakola gideceğim.” deyince, odacı; 

“Gurban olam Mahmut beg, hele birez dur!” dedi. “Garagola gideceksin de ne olacak? Çekmecenin anahtarı sendeydi lakin odanın anahtarı bendeydi. Para bahan emanetti! Cenderme önce beni, sonra aşçıyı, sonra şöferleri, sonra da işçileri… hepimizi bir bir falakaya yatıracak. Suç desen, illa ki adamlardan biri zopaya tehammül etmeyecek; “Yeter, vurmayın, ben yaptım!” diyecek. Cürüm o garibanın üstüne galdığı gibi para da gidecek. Dur birez, hemen cendermeye heves etme!”  

“Candarmaya gitmeyeyim de ne yapayım Nüfel dayı? Patrona ne diyeceğim ben?” 

Nüfel dayı, şalvarının cebinden tütün tabakasını çıkarıp bir sandalyeye oturdu. Bir sigara sardı. Benzin kokan fitilli çakmağıyla sigarasını yaktı. Sigarasından birkaç derin soluk çektikten sonra, soran bakışlarla Mahmut abeye bakıp; 

“Mahmut beg, senin bahan itimadın var mıdır?” dedi. 

Mahmut abe, biraz tereddüt ettikten sonra; 

“Tabii ki var Nüfel dayı. Yav sen de öyle bir şey söyledin ki şimdi!” 

“Darılma Mahmut beg, sen benim eski halımı ahvalımı bilisen, demem ondandır.”  

Bir süre ikisi de sustu. Sonra Nüfel dayı; 

“Bak Mahmut beg, bu işin altından bi tek Derin Hoca kalkar. Hoca, bu aylarda ya Piran’dadır, ya Gisto’dadır. Gelirse alıp getireyim. Eğer o hırsızı bulamazsa o zaman işi cendermeye havale edersin. Ben de ceremem neyse çekerim gardaşım.” dedi. 

Mahmut abe biraz düşündükten sonra sessizce kabul etti.
Nüfel dayı; 

“Yarın zabah erkenden dönerim. Ben gelinceye gader kimseye paranın çalındığını söyleme.” dedikten sonra, inşaat sahasındaki koyu yeşil renkli bir pikaba binip gitti. 

Mahmut abeyle odadan çıktık, gidip çardağın altında oturduk. Peş peşe tütün sarıp içen Mahmut abe derin bir düşünceye dalmıştı. Beni unutmuştu. Gölet sahasından gelen iş makineleriyle, taş boşaltan kamyonların gürültüsüne deredeki kurbağaların sesi karışıyordu. Canım sıkılmıştı. Geldiğime geleceğime pişman olmuştum. Sessizce kalkıp dereye indim. Cam gibi saydam ve berrak bir su, taşların arasında kıvrımlar yaparak akıyor, suyun içindeki yuvarlak taşlar güneşte göz kırparak parıldıyordu. Derenin iki kıyısında adını bilmediğim bir sürü bitki vardı. Bir taşın üstüne oturup, suyun akışını seyre daldım. Bir şey mantığıma takılmıştı; odacının, ‘eski halım, ahvalım’ dediği şey! Bu vahşi görünüşlü adamın mazisinde bir sır olmalıydı. Bir an, gidip Mahmut abeye sormayı düşündüm. Sonra vazgeçip dere boyunca dolaşmaya çıktım. Okuduğum macera romanlardaki ıssız yerleri keşfe çıkmış biri gibi hissediyordum kendimi. Ama biraz ilerleyip, tırmandığım bir kayanın üstünde kurumuş bir yılan derisi görünce tırstım ve şantiyeye geri döndüm. 

O gece çardağın altında, lüks lambasının ışığında oturup yemek yedik. Sonra çaylar geldi. İşçilerin sohbeti, şarkı türkü söylemeleri bitince herkes barakasına uyumaya gitti. Mahmut abenin odasında bana yapılan yatakta, dereden gelen kurbağa seslerini dinlerken uyumuşum. 

Sabahın birinci ışıklarıyla birlikte uyandım. Mahmut abe hâlâ uyuyordu. Sessizce giyinip çardağın altına gittim. Serin bir rüzgâr esiyor, toprak yoldan tozlar kalkıyordu. Etrafta kuş cıvıltılarıyla derenin sesinden bAşık Olmaya ses yoktu. Biraz sonra aşçı kalktı. Derede elini yüzünü yıkadıktan sonra mendiliyle yüzünü kurulayarak mutfağa gitti. 

Mutfaktan çorba kokuları yayılırken öteki işçiler de birer ikişer kalkmaya başlamıştı. Dereye inip yüzümü yıkadım. Keyfim kaçmıştı. Daha şimdiden on gün nasıl geçecek diye dertlenmeye, başlamıştım. Aşçının seslenmesiyle yukarı çıkıp çardağın altında isteksizce çorbamı içmeye başlamıştım ki, birden pikabın sesini işittik. Az sonra arkasından kaldırdığı bir toz bulutuyla barakanın önünde duran pikaptan önce Nüfel dayı, sonra beyaz sarıklı, cübbeli, uzun boylu, zayıf, elmacık kemikleri çıkık, siyah sakallı, sert bakışlı, şalvarlı bir adam indi. 

Bu adam Derin Hoca’ydı. Nüfel dayı pikabın arkasından üstü bezle örtülü bir örme sepeti alıp hocayla birlikte çardağın yanına geldi. İşçiler hocaya hoş geldin deyip yer gösterdiler. Çatık kaşlarıyla herkesi dikkatlice süzen hoca herkesle merhabalaştıktan sonra Mahmut abe işçilere, kendisi Elazığ’a gittiğinde odasına giren birinin çekmecedeki paraları çaldığını söyledi. Sonra, çalışmaya gitmeyip arkadaki barakanın gölgesinde kendisini beklemelerini söyledi. Benim varlığımı unutmuşlardı yine. Hocayla Kürtçe konuştukları için ne dediklerini tam anlamıyor, merak içinde neler olacağını bekliyordum. 

Çorbalar içildikten sonra Mahmut abe, Nüfel dayı ve şoför kalkıp işçilerin yanına gittiler. Hoca da sepeti alıp mutfağa yollandı. O mutfağa girdikten az sonra sineklik takılmış pencereye yanaşıp içeriye baktım. Hoca yere çömelmiş, sepetten çıkardığı ayakları bezle bağlı beyaz bir tavuğun kanatlarını, ters çevirdiği mutfak kazanına sürüyordu. Beni görmesinden korkarak gidip çardağın altında oturdum. Tuhaf şeyler olacağını sezmiş, heyecanlanmaya başlamıştım. Az sonra mutfaktan çıkan hoca elinde sepetle Mahmut abenin odasına gitti. Ben de arkasından pencereye!.. Hoca, tüyleri kazanın isiyle kapkara olmuş tavuğu odanın ortasına koyup, sepeti de tavuğun üstüne kapattıktan sonra barakanın arkasında bekleyenlerin yanına gitti. 

Derin Hocanın, tavuğun tüylerini kazanın isine sürdüğünü benden bAşık Olmaya hiç kimse bilmiyordu. 

Hocanın işçilere Kürtçe söylediklerini Mahmut abe de Kürtçe bilmeyenler için Türkçeye çeviriyordu. Hoca uzunca bir dua okuduktan sonra, odadaki sepetin altında tavuk kılığında bir cin olduğunu, onu okuyup üflediğini söyledi. Herkes sırayla Mahmut abenin odasına girip, besmele çekerek sağ elini sepetin altına sokacak, cinin sırtını üç defa sıvazlayacak ve avucunun içine bakmadan elini yumruk şeklinde sıkıp odadan çıkacaktı. Hoca söylemeden hiç kimse sağ elini açmayacaktı. Cin masum olanlara hiç bir şey yapmayacaktı. Ama parayı çalan kişi tavuk kılığındaki cine elini sürer sürmez öyle bir çarpılacaktı ki, ağzı bir tarafa, burnu bAşık Olmaya tarafa gidecek, yüzü kömür gibi kapkara olacak, ömrünün sonuna kadar da öyle kalacaktı! 

Hoca koridorda, oda kapısının önünde yerini aldıktan sonra Mahmut abe birinci önce Nüfel dayıyı çağırdı. Kapının önünde Nüfel dayının sağ bileğini tutan hoca, bazı dualar okuyarak onu odaya soktu. Odadan çıkınca da, sağ elinin kapalı olup olmadığını kontrol ederek onu koridorun sonuna gönderdi. Sırayla herkes odaya girip çıktıktan sonra sağ elleri yumruk şeklinde sıkılı olarak Nüfel dayının yanına gönderildi. Son adam da çıkınca hoca herkesi dışarıya çağırdı. 

Duvarın dibinde sıraya girince, hoca yine dualar okuyarak baştan itibaren herkesin sağ elini tutup açmaya başladı. Eli açılanlar ellerindeki siyah lekeyi görünce korkuya kapılıyor, şaşkın bir yüz ifadesiyle; bu da nereden çıktı dercesine birbirlerine bakıyordu. Derken adamın birinin eli açıldığında avucunun bembeyaz olduğunu gördük. Hoca adamın bileğine yapışıp, Kürtçe;
“Awa dizzek ew é!” diye bağırdı. (şimdi hırsız bu!)
Herkes şaşırmıştı. Mahmut abe; 

“Hocam, eğer bu adam parayı sakladığı yeri gösterirse, cine söyle benim hatırım için bu hırsızı çarpmasın!” dedi.
Adam ter içinde kalmış, utancından kimsenin yüzüne bakamıyor, başını yerden kaldırmıyordu. Şeytana uyduğunu, parayı sakladığı yeri göstereceğini söyledi. 

Hoca bir müddet daha dualar okuyup dört bir tarafa üfürdükten sonra Mahmut abe, hoca ve ben adamın parayı sakladığı yere gittik. Adam parayı şantiyeden epey uzağa, bir kayanın altına saklamıştı. Parayı sayan Mahmut abe adama, onu işten çıkardığını söyleyip kovdu. Sonra hoca ile birlikte şantiyeye döndük. Mahmut abe derin Hocaya biraz para verip adamı pikapla köyüne yolladı. 

Olup bitenler hoşuma gitmişti. O gece çardağın altında Nüfel dayı ile sohbet ederken bir ara cebinden bir nohut çıkardı. Çakısıyla nohutu ikiye böldü. Puşisini sıkıca burup başına sardıktan sonra nohutun bir parçasını kulağının hemen üstünde, puşisinin altına soktu. Eliyle, yarım nohutun yerli yerinde olduğunu kontrol ettikten sonra çakısını katlayıp cebine soktu. Merak etmiştim. Sorduğumda, nohutu kulağının üstündeki bir noktaya bastırdığında baş ağrısının geçtiğini söyledi. Uyumak için kalktığımızda; 

“Zabahınan ava gideceğim. Burada tek başına yarensiz canın sıkılır. Mahmut beg izin verirse sen de gel, sana tabanca atmayı da öğretirim!” deyince sevinçten havalara uçacaktım az daha.
Ama lüks lambası sönüp de yatağa girmemle, mantığıma cinin gelmesi bir oldu. Ya cin hâlâ odadaysa? Bildiğim bütün duaları peş peşe okuyup dururken uyumuşum. 

Sabah, daha güneş doğarken Nüfel dayının sesiyle uyandım. Giyinip çardağa koştum. Nüfel dayı aşçıyla kumanya hazırlıyordu. Birkaç tane sac ekmeği, domates, salatalık ve koca bir kalıp peynirle iki çay bardağı, çaydanlık, yarısı dolu bir paket çay, gazete kâğıdına sarılmış bir avuç kesme şeker, hepsi büyükçe bir beze konup çıkın yapıldıktan sonra masanın üstünde duran av tüfeğini omuzuna asan Nüfel dayıyla yola düştük. Koca av tüfeği; bu iri yarı, uzun boylu adamın omuzunda çocuk oyuncağı gibi duruyordu. Fişekliği ben taşıyordum. 

Sevinçten uçuyordum… Keyfime diyecek yoktu! Bir yandan sohbet ediyor, bir yandan dere boyunca uzanan patikadan tepelere doğru yürüyorduk. Bir koruluğun yanından geçerken kulağımıza keklik sesleri geldi. Bana sus işareti yapan Nüfel dayı önde, sessiz adımlarla çalıların arasına girdik. Biraz ilerleyince büyükçe bir kayanın üstünden bir kekliğin uçtuğunu gördük. Keklik uzaklaşmamıştı. Hâlâ yakınlarda bir yerden sesi geliyordu. 

O sırada Nüfel dayı dikkatlice yere bakmaya başladı. Önce düşürdüğü bir şeyi aradığını sandım. Az sonra çömelip parmağı ile yeri işaret etti. Yerde, toprağın üstündeki çalı çırpı parçalarıyla, kurumuş yaprak ve otlardan bAşık Olmaya şey göremiyordum. Nüfel dayı gülerek elini bir tutam ota doğru uzattı. Sonra bir hamlede onu avuçladı. öteki eliyle dikkatlice otları ayıklayınca avucundaki kuş ortaya çıktı. Bu bir keklik yavrusuydu. Keklik yavrusunu cebine koyan Nüfel dayı parmağı ile bAşık Olmaya bir noktayı daha gösterdi. Otların arasında bir keklik yavrusunun daha olduğunu anlamıştım, ama onu göremiyordum. Nüfel dayı az önceki gibi bir yavru daha yakaladı. Avucundaki otları ayıkladıktan sonra yavru kekliği bana verdi. Tüyleri yeni çıkmış yavrunun kalbi çılgın gibi atıyordu. Nüfel dayı, anne kekliğin tehlikeyi sezince dikkatimizi kendi üzerine çekmek için yakın bir yere uçtuğunu, henüz uçamayan yavruların ise pençeleriyle yerden bir tutam otu kavradıktan sonra sırt üstü yatarak gizlendiklerini anlattı. Sonra keklik yavrularını tekrar yere bıraktı. Yavrular pençeleriyle otları yakalayıp hemen sırt üstü yattılar. Bir anda yine gözden kaybolmuşlardı. Onları alıp eve götürmek istediğimi söylediğimde bana çok ilginç bir şey öğretti. Keklik yavrularının kakaları tüylerine yapışıp kururmuş. O yüzden yavrular büyüyünceye kadar anne keklik devamlı yavruların arkasındaki tüyleri temizlermiş. Temizlemezse yavrular zamanla kakalarını yapamayıp ölürmüş. 

“O işi sen yapamazsın yeğenim. Ölür bu yavrular. Yazık olur… Şimdi biz gidince anne keklik gelip bunları alır. Yavrusu olan hayvanlar avlanmaz, günahtır.” dedi. 

Kaşını tam ortadan ikiye bölen yara iziyle, tehlikeli bir kavgadan yeni çıkmış bir kabadayıya benzeyen bu yaşlı adamın anlattıkları beni şaşırtıyordu. Gittikçe sevmeye başlamıştım Nüfel dayıyı. 

Tekrar yola düştük. Daha on adım atmamıştık ki, yerde bir ıslaklık gördük. Nüfel dayının yüzü endişeyle asıldı. Bir müddet etrafı dinledi. Tüfeği omzundan indirip namluya fişek sürerken; 

“Buraya ayı ya da domuz işemiş.” dedi. “Yarım seat olmuş. Unutma yeğenim, domuz seni govalarsa sakın düz goşma. Domuzlar goşarken sağa sola manevra yapamaz. Eğer sen manevra yaparak goşarsan, şaşır, seni govalamayı bırakır.” 

“Ya ayı kovalarsa?”  

“Allah yazdıysa bozsun yeğenim. Ayı saldırırsa goşmanın feydası yoktur.”
Etrafta vahşi hayvan varsa, korkup kaçsın diye havaya bir el ateş ettikten sonra tekrar yola koyulduk.
Şimdiden, eve döndüğümde arkadaşlarıma anlatacağım bir sürü maceram olmuştu. Keyfim yerindeydi. Bir müddet sonra küçük bir şelaleye geldik. Su, döküldüğü yerdeki kayayı oymuş, derin bir havuz oluşturmuştu. Suyun kenarında küçük bir kumsal vardı. Kumların üstü sabah su içmeye gelen hayvanların ayak izleriyle doluydu. Nüfel dayı tek tek, bütün izlerin hangi hayvanlara ait olduğunu bana öğrettikten sonra ateş yakıp çaydanlığı üstüne koyduk. Kahvaltı yaparken, nereden mantığıma geldiyse; 

“Nüfel dayı, senin çocuğun var mı?” diye sordum. 

Bu gün gibi hatırlarım. Yaşlı adamın yüzünü acı bir hüzün kapladı. Uzaklara bakıp, derin bir iç geçirdikten sonra acı bir şeyi hatırlarmış gibi konuştu; 

“Bende çoluk çocuk yoktur yeğenim. Ben heç evlenmedim.” 

Üstüme vazifeymiş gibi; 

“Niye evlenmedin?” dedim. 

Bir süre yüzüme gülümseyerek baktıktan sonra bir sigara sarıp, ateşten aldığı ucu yanık bir dal parçasıyla yaktı. Sonra; 

“Anlatayım da dinle yeğenim.” dedi. 

Şunlar, Nüfel dayının o gün bana söylediklerinden kelimesi kelimesine aklımda kalanlardır: 

“Ben on dokuz yaşına yeni girmiştim ki, babamı öldüren adamla, onun gardaşını öldürdüm. Cendermelerin arasında, Eleziz adliyesinden çıkarken, tam merdivanların üstünde vurdum onları! 

Babam vurulduğu gün üstündeki ganlı gömleği, anam getirip ögümde yere atmıştı. 

“Bu gan yerde galırsa sahan sütümü helal etmem!” demişti. 

O dakka anlamıştım ki, o adamı vurmak boynumun borcu olmuştur. Öbür gardaşlarım daha küçüktü. Gaderim bu şekil tecelli etmişti artık!.. 

Neysene yeğenim, ben ataş açınca cendermeler can derdine düştü, her biri bi yana dağıldı. Onlar toparlanmadan başladım gaçmaya. Adliyenin arkasından Arpa meydanına, ordan Bakırcılar çarşısına, ordan da tiren yoluna gader goştum. Cendermeler yetişemedi. Önce Şorşor deresinde ağaçların arasında saklanıp bir zeman nefeslendim. Sonra Salı Baba’daki bağların içinde gizlendim. Garanlık basınca anamgilin köyüne gittim. Daha ben gitmeden habarım gitmiş. Tebii, ertesi gün cenderme peşime düştü. Ben, hısım akrabanın bir köyünden diğerine giderken, cenderme de peşimden köy köy beni takibe başladı. Gittikleri köylerde akrabalarımdan her kim varsa falakaya yatırıp yerimi sorardı cenderme. Lakin kimse hiyanetlik etmedi bahan. Bir iki ay sonra da peşimi bıraktılar. 

Derken yeğenim, bi gün Eleziz cendermesine yeni bir yüzbaşı geldi. Adam koca Eleziz’de ganun gaçağı kim varsa peşine düştü. Daha altı ay dolmamıştı ki ben hariç, bütün gaçakları tek tek eseledi (yakaladı). bundan sonra heç bi yerde uzun zeman galamaz oldum. Eyi bir atım vardı, dağdan dağa, köyden köye gaçtım durdum. Lakin ben gaçtıkça yüzbaşı beni govaladı… Fıllaket bi adamdı!.. Dağ bayır demedi, yaz gış demedi, yağmur çamur demedi govaladı durdu beni. Gittiği köylerde zopasını yemeyen bi Allahın gulu galmamıştı.  

İnsan, bir kere dağda gezmeye alışmasın yeğenim… bi daha mapusluğu göze alamaz. 

Gençtim, guvvetliydim, kesgin nişancıydım, attığımı vururdum. Hâsılı bir cengâverdim, bir civandım ki, sorma getsin!.. 

Benim yüzümden köylülerin zopa yemesine içim yanıyordu ama nasıl olsa bu yüzbaşı beni govalamaktan yorulur, peşimi bırakır diyordum. Lakin bırakmadı! O peşimi bırakmayınca ben Eleziz’i bıraktım, tuttum Mameki dağlarına gittim. Sandım ki, yüzbaşı Eleziz hududunu geçip de Mameki’ye gelmez. Vallahi de geldi yeğenim! 

Bu yüzbaşının benimle ne alıp veremediği vardı, o gün bu gün keşüf edemedim getti. Canıma gastetmişti! Bu gader üstüme gelecek ne vardı yani, altı üstü iki adam vurmuştum!.. 

Neysene, tam iki sene Mameki dağlarında da beni govaladı durdu bu yüzbaşı. Bir gaç muharebeden canımı zor gurtardım. Yukarda Allah var, isteseydim çok ekser vururdum. Lakin bilirim, emir guludur diye can alıcı ataş etmezdim onlara. Bi zeman sonra ben bu yüzbaşıdan gorkmaya başladım yeğenim. Ezrail midir nedir? Lahnet olsun dedim, tuttum Sivas tarafına gittim. Ben, dağlarda dolanırken bi yandan da avladığım ayı, geyik, gurt, tilki, her neyse onların postlarını gurutur, beni avcı zanneden köylülere, çerçilere tırampa eder, onlardan, mermi, çay, tütün, kibrit, duz, üst baş gibi ihtiyaçlarımı alırdım. Köylere yakın gitmez olmuştum artık. 

Neysene… bi gün dağda gözlerden ırak eyi bi mağara keşüf ettim. Gışın da eli gulağında… Mağaranın ögünü daşlarla eyicene gapattım. Etirafta av heyvanı, derelerde alabalık, meyva, felan u bevan çoktu. Mağarada geyfim eyidi. Ataşımı yakardım, yıkanırdım, teştte* hamur yoğururdum, ekmek pişirirdim… Aç galmazdım heç. İki sene gader orda çok rahat ettim.  

Bir gün mağarada ataş yakmışım, vurduğum bi geyiğin etini pişiriyorum. Mavzerim de birez uzağımda, duvara dayalı duruyor… Ben ataşla uğraşırken birden iki herüf içeri girdikleri gibi tüfenklerini üstüme çevirip beni yesir aldı. Kimsin, buralarda ne arasin dediler. Ellerim havada, oturduğum yerde elece gala galdım. Avcıyım gardaşlar dedim, lakin inanmadılar. Megersem zabahtan beri beni gözetirmiş bunlar. Heç ayırt etmemişim… 

Ataşta gızaran ete bakmalarından anladım ki, bunlar fıllakket açtır. 

“Temam ağalar!” dedim.
“Ben gaçağım gardaş. Ocağıza düştüm. Lakin çok acım… Şu teştin altında birez nan var. Hele önce bu eti yiyelim, sora ne yapacaksaz yapın, razıyım.” 

Bunların niyeti ölü ya da diri, beni cendermeye vermek. Kelle parası alacak namussuzlar. 

Bir Gamam var. Her zeman sırtımda, gabzası ensemin altında taşırdım. Bi tek uyuduğum zeman çıkarırdım. Bunlar aç gurtlar gibi ete saldırınca gamayı çekmemle bahan yakın olan herüfün omuzuna sapladım. Öbürü tüfengini çevürüp ataşlayıncaya gader ben bunun üstüne atladım. Başladım bunla boğuşmaya. Tüfengi elinden alayım derken bu bıçağını çekip sallayınca kulağımdan aşağı etimi yardı. Canımı zor gurtardım. İkinci salladığında alnımdan aşağı… Adam benden de cengâver çıktı yeğenim! Öldürecek beni pezevenk! Öbürü omuzuna sapladığım gamanın derdine düşmüş, tüfengi yerde duruyor. Hâsılı sonunda mavzerimi gaptım, elinde bıçak olan herüfü bacağından vurdum. Bu gurşunu yeyince elindeki tüfengi atıp başladı yalvarmaya; biz ettik, sen etme demeye… Meğersem ki tüfengi boşmuş namussuzun. 

“Ulan aç köpekler, boş tüfengle dağda eşkıya mı basılırmış, sizde heç mi akıl yoktur?” diye mavzerin dipçiğiyle vura vura bunları govaladım, gettiler.  

Lakin sonra öldürmediğime pişman oldum. Bunlar şimdi köyü toplar, gelip burayı basar diye gorkmaya başladım. Mağarayı terk ettim. O gış çok zor geçti yeğenim. BAşık Olmaya bir mağara bulmasaydım ölüp gitmiştim. Yaralarım üç dört ayda anca sağaldı. Baş ağrısına da o gış yakalandım. 

Neysene yeğenim, o sene yaz gelince dayanamadım, tekrar Mameki’ye döndüm. Dağda rast geldiğim köylülerden öğrendim ki, benim yüzbaşı tayin olmuş, getmiş. Rehaat bi soluk aldım. Gardaşlarım da habar salmışlar, af rivayeti vardır, gelesin teslim olasın diye…  

Eşkıyalığın zor terafı nedir bilir misin yeğenim? 

Bir yağlı gurşun gelir de, datlı canıma değer şofesiyle (şüphesiyle) dağda yaşamak zor iş değildir. Zor olan, yalavuz yaşamaktır! İnsan evladı, yanında bir yareni olsun, arada sırada iki çift laf edeyim ister. Dağda dolanmaktan değil, yalavuz yaşamaktan bıkmıştım. Bazı var, gendi gendimle gonuştuğum bile olurdu. Bu af rivayetine birez de ondan gandım. Bir gece vurdum Eleziz’e, köyüme gettim. Megersem anam ölmüş. Helallık almamışım diye içim yandı.
Zabahınan anamın mezerini ziyaret ettin. Mavzerimi, dabancamı gardaşlarıma bıraktım, atıma bindim, Eleziz’e gidip teslim oldum. Adım cendermelerin arasında adam vurmuşa, dağda eşkıya durmuşa çıkmış bi kere… O sayede mapusta çok itibar gördüm yeğenim. Sağolsun gardaşlarım beni içerde parasız pulsuz bırakmadı. Çok şükür sonunda af da çıktı. Beni ordan doğru eskere yazdılar. İki sene de Bandırma’da esker durdum. Eşkıyalıktan sonra eskerlik bahan golay geldi. 

Hâsılı ekserlik de bitti yeğenim. Geldim köye. Lakin zaman eski zaman, köy eski köy değil. Her şey olmuş para! Meslek desen bende yoktur! Yoksuzluk zordur yeğenim. Neçe bir gardaşlarıma el açacam? O arada bir şirket dağda alatirik hattı çekermiş. Bunların şantiyesine bir iki gabadayı musallat olmuş. Gözü pek bi bekçi ararmış bunlar. Bir tanıştan namımı işitmişler. Beni aldılar işe. Adımı işitince o gabadayılar ortadan gayboldu. Üç dört sene de bu ahval üzerinde geçti. Derken yeğenim, bu gader hay huy içinde evlenme zemanı geldi geçti, bizde saç baş ağardı… İş yoktur, meslek yoktur, para desen o da yoktur. Hem; gençliğinde adam vurup da dağda eşkıya durmuş adama kim gızını verir? O iş bittince bu şantiyede iş buldum. Bakalım gaderimiz bundan sonra ne gösterir.” 

Nüfel dayının geçmişindeki ‘halının, ahvalının’ ne olduğunu öğrenmiştim artık. Öğrenmiştim ama bir yandan da çok üzülmüştüm. Dayımdan** sonra tanıdığım ikinci eşkıya Nüfel dayı olmuştu. Kahvaltıdan sonra bana tüfekle ateş etmeyi, sonraki günlerde derede balık yakalamayı, hayvan izlerini nasıl okuyacağımı, hangi yılanların zehirli olduğunu, büveleri, *** akreplerin yuvalarını bulmayı, onlardan korunmak için dağda nasıl yürüneceğine kadar bana çok şey öğreten bu adamla hayatımın en unutulmaz günlerini geçirdim. Dönüş zamanı geldiğinde bundan sonra eve gitmek istemiyordum. 

Son gün, sabah erkenden çardağın altında kahvaltı yaptıktan sonra Nüfel dayıyla vedalaştık. Mahmut abeyle pikaba binip yola koyulduğumuzda, pencereden sarktım ve şantiye gözden kayboluncaya kadar arkamızdan bakan Nüfel dayıya el salladım. Zaman zaman Mahmut abe bize geldiğinde birinci iş Nüfel dayıyı sorardım. Her seferinde bana selam gönderirdi. Çok sevinirdim. Üç yıl sonra Mahmut abe şantiyeyi sel bastığında eşyaları kurtarmak için koşuştururken belindeki tabancanın kendiliğinden ateş almasıyla vurulup öldü. Onun ölümünden sonra bir daha Nüfel dayıdan haber alamadım. 

*Teşt: İçinde hamur yoğrulan büyük bakır leğen. 

** Eşkıya1 ve 2 

http://blog.milliyet.com.tr/Eskiya_____1_/Blog/?BlogNo=237451 

http://blog.milliyet.com.tr/Eskiya_____2_/Blog/?BlogNo=237485 

*** Büve: Ağ yapmayan, yılandan daha zehirli, tüylü, büyük bir örümcek. 

"Tatil" kelimesi tek bir kavramı ifade ediyor gibi görünse de zihinde canlananların bambAşık Olmaya olduğu inancındayım. Mesela tatil der dermez birçok kişinin aklında oluşan "deniz, kum, güneş" üçlüşü değildir çoğunlukla tatil benim için. Dinlendiğim her anı tatil olarak değerlendiririm. İstediğim niteliklerde bir "dinlenme" olduğu sürece. 

Mesela, ben rahatsız edilmeyi sevmem, rahat yaşamayı severim. Yaptığım işi istediğim için ve istediğim şekilde şöyle ki tamamen kendi irademle yapmak isterim. Bu tatilin en büyük nimetidir bence. Nihayetinde ortada var olan bir gerçek var ki, tatiller tembellik sezonlarımızdır. Tatil geldi mi açarız tembellik sezonumuzu ve bitene o kadar ne o üstümüzdeki yorgunluk gider ne de dinlenme isteği. Çoğu zaman dışarı çıkasımız bile gelmez. Ve bu tembelliğimiz anlamlandıramadığımız biçimde saygı görür. Kaçımız bu tembelliği iş veya okul günleri dahilinde gerçekleştirebiliriz ki? 

Ayrıca tatilin benim için dinlenmeden bAşık Olmaya ifade ettiği bir anlam varsa o da huzurdur. Huzur, açık konuşmalıyız ki birçoğumuzun hayalinde bile gerçekleştiremediği, ulaşamadığı bir kavram. "Şehir trafiği, gürültüsü, kirliliği"ni vs gayet iyi biliriz oysaki. şöyle ki bir bakıma tatil kısa süreliğine de olsa ritüellerimden uzaklaşmak. Her zaman sırf mecbur kaldığım için yaptığım şeylere ara verip, yapmak isteyip bir türlü zaman bulamadıklarıma fırsat tanımak, zaman ayırmak. Gerçi çoğunu "dinlenme" vasıflı tembelliklerimden gerçekleştiremesem de tatil düşüncem tam olarak budur. 

Tatil benim için kilometrelerce yol kat edip "bu kadar yol geldik, otelden aylar öncesinden yerimizi ayırttık, hkalitesiz eğlenelim!" mantalitesi de değildir. Huzur bulunan buysa sonuna kadar ancak benim huzur bulduğum… 

Yeşil mavi uyumudur. 

Günün doğumunu ve batımını kahvemi yudumlarken izleyebilip yorumlayabilmektir. 

Sık sık yalnız kalıp kendimle baş başa kalabilmek, özeleştiriye çok daha fazla vakit bulabilmektir. 

Okul günleri arasında görüşemediklerime zaman ayırmaktır. 

Patates kızartmasıdır, simittir, nutelladır. 

Yemek, içmek, gezmek, tozmak, eğlenmek… 

şöyle ki tatil her şeydir. şöyle ki tatil ihtiyaçtır. şöyle ki tatil huzur bulunandır. şöyle ki tatil rahat kalmaktır, özgürlüktür. 

Tatil hiç bitmesin istediğimiz özgürlüğümüzdür ve özgür olduğumuz her an tatildeyiz! 

Eskiyi unutacağım. 

Her şeyi unutacağım. 

Unutmak olabilecek mı? 

Yaşanan unutulur mu? 

Unutmak için ölmek mi gerekir? 

Bunun üzerine kafa yormayacağım. 

Yeni bir sayfa açacağım. 

Beyaz olmayacak. 

Bembeyaz olacak. 

Yeni bir hayat… 

Yeni bir dost… 

Yeni bir birliktelik… 

Yeni bir ten… 

Sıcaklık… 

Dayanışma… 

Paylaşma… 

Yeri geldiğinde sarılıp ağlayabileceğim bir arkadaş… 

Yeri geldiğinde aynı yatağa girebileceğim bir erkek… 

Bu şekilde bir şeylerin temelini atmaya var mısın? 

Onu söyle bana. 

Yıldızlar bilir…

Sen bilirsin…

Gökyüzü bilir…
Ben eskiden böyle korkmazdım
Aşktan sevdadan…
Nisan’a inat, yağmura inat
Alır başımı giderdim…
Titrek akşamlarda
Yıldızları seyreder kafa çekerdim.

Ben eskiden korkmazdım
Korkmazdım aşktan sevdadan…

Şahittir kaldırım taşları
Yanayakıla çektiklerime,
Sonra gökyüzü bilir
Sevdim mi nasıl severim
Kaç yürek eskitirim, bir sevda boyu…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir deli rüzgar eser,dökülür yapraklar
Sahilde martı sesleri hırçın dalgalar
Gözümde canlanır,eski sevdalar…

Önceleri bAşık Olmaya mı yağardı yağmurlar ki
Salardı bizi sevdalara doludizgin…
Gökyüzü bir bAşık Olmaya alem
Yıldızlar bir başka…
Alabildiğince korkusuz
Alabildiğince hür…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir fırtına kopar,sürgündür bundan sonra bulutlar
Yağar içime,inceden bir sızı kaplar

Oysa şimdi yitip giden ne ki ?..
Nedir bu korku bu endişe ?..
Ve neden korkutur beni ?..
Gözlerindeki ışıltı…

Ne zaman gelse mevsimlerden sonbahar
Bir güneş doğar,ateşini yeniden yakar
Unuttuğumu sandığım güzel hatıralar

Neden hapseder sesin
Beni duvarlara usulca..
İnan korkmazdım aşktan sevdadan
Senden önce, sana dair…

Şimdi…
Bir gemi kalkar,bomboş kalır limanlar
Bir ben kalır,bir de mazideki aşklar.
Gözümde canlanır,eski sevdalar…”

"ATAMIZA VERDİĞİMİZ SÖZLER SONRASINDA, CUMHURİYET YOLUMUZDA BİR ÖRNEK İNSAN OLABİLMEK… 

2011 Yılında kurucusu ve editörü bulunduğum, http://www.ataturksitesi.com 17. yayın yılına girmiştir. 

Hakkımda; Cumhuriyetin aydınlık yüzü ve yükümlü Atatürkçü, gözlemci, araştırmacı, öğretim görevlisi, yazar gibi bir yığın tanımlamalar bulunabilir. 

Aşağıda bunlarla ilgili birkaç linki ziyaretle bu bilgilere erişmek olanaklıdır. 

http://www.kimkimdir.gen.tr/kimkimdir.php?id=6598 

http://blog.milliyet.com.tr/oNER_SAMANLI/Blogger/?UyeNo=1549605 

http://cumhuriyetciulusalhareket.blogspot.com/2011/02/tukorder-genel-baskan-onursal.html 

Akıllı ve yürekli olduğum yönünde de fazlasıyla görüşler vardır. 

Dikkatli miyim, biraz sayılır. 

Duyularım gereklerini yaptıkça mutlananlardanım. 

Örneğin gözlerim görünce, dilim tadını aldıkça, kulaklarım duydukça, burnum kokladıkça, ellerim okşadıkça, istençlerim aç kalmadıkça mutlananlardanım. 

Düşsel mutluluk okullarını çift dikiş bitirdiğim için, kendimle yüz göz olmayı ve somutluklara eyvallah etmeyi başarabilmiş gibiyim. 

Büyük servetler mutlandırmaz beni. Mevlana gönüldeşi gibi sevgiye ‘hü’ diyenlerdenim. 

Kasım kasım kasıldık yıllarca ama, altımızda unvanlarımıza yakışır modelinde adam gibi bir aracımız, kira ödemediğimiz bir evimizde yok. 

Ama “ATATÜRK SİTEMİZ” var… 

Böyle teselli olduk, şimdi de böyle hayıflanmaktayız. 

http://www.ataturksitesi.com sitesinin bugünkü 17. yılına gelişine kadar verdiğimiz emek ve mali külfetleri o yolda harcamayıp da bugün elimizde tutmuş olsaydık, sanırım üç kiracımızın olacağı evlerimizin, tapularının konsolumuzda durduğu, hocamıza yakışır 740.İ BMW otomobilimizin de kapımızda hazır nazır beklediği, rantların rantını yediğimiz günlerde olabilirdik. 

Yeğlemedik. Dedik ki, Cumhuriyetimizin kurucusu, büyük babamız, atamız bize ne söyledi, ne ödevler verdi, bizler onun sözünden ayrılmamak durumundayız ve “Türk Gençliği” olarak andımızın ardında olmalıyız, andımızla yakışır ve dosdoğru olmalıyız. 

Her fani ölecek, eserleri kalacak, mal ve mülkte oğlanlar kızlar, gelinler, damatlar tarafından işte böyle yenir diyerek, dünya servetin olsa, yok edilecek… 

İlkokulda nasıl, “Türküm, doğruyum, çalışkanım” diye başladıysak o çizgiden ayrılmayarak, Cumhuriyetimizin temel felsefelerine, Mustafa Kemal ATATÜRK devrimlerine ve emanet bırakılmış ülkemize saygı ve sorumluluğumuzdan da hiç ama hiç ödün vermeyerek doğru inançlandığımız yolumuzdan da şaşmadık. 

Çünkü Atamız, Mustafa Kemal ATATÜRK; 20 Ekim 1927 tarihinde kaleme aldığı NUTUK'un son kısımda ki istenci nedir? 

“Ey Türk istikbalinin evlâdı!  

İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; 

Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!  

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!  

Pişmanlık içerisinde olmaksızın, ama biraz bükük boyunla, biraz üzgün yürekle, biraz yorgun gözlerle günümüzün, sözde Cumhuriyet ve Atatürk yandaşlarını ve korkaklıklarını gördükçe ‘yazık yazık’ demekten de öteye gidemediğimizin kesinlikle bilincindeyiz. 

Karşılıksız ve beklentisiz 17. yıla geldik.  

http://www.ataturksitesi.com da şu anlarda 219 milyon küsur ziyaretçi hitindeyiz. Ağır ağırda 220 Milyonuncu ziyaretçi hitine yaklaşmaktayız.  

220 MİLYONUNUNCU ZİYARET İLE DE BU SİTEYİ KAPATACAĞIMI kamuoyuna duyurdum. Gerekçelerimi anlattım. Maddi ve manevi yanımda olmayan sözde Atatürkçülere kahırlarımı sundum.  

Umursanmadı… Umar içinde yazmamıştım ki… 

Çıkmadık candan umut kesilmez ata sözünü anımsadım ve onun için yazmıştım da değil… 

Peki niçin yazmıştım ve yazmaktayım ?… 

“Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.  

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur.  

Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir.” 

Yanıtı Nutuk’ta 1927 de yazılı olduğundan ve o davaya inandığım için…. 

Nasılsa ben bir tavşan değilim, o halde dağa değil ama insanlara küsebilirim… 

Hangi insanlara? 

Örneğin; Korlara… 

Örneğin; Kaklara… 

Örneğin; Korkaklara… 

Hocam ne demek istediniz anlayamadık… 

Demek ki yazdıklarımı okumuyorsunuz !… 

http://cumhuriyetciulusalhareket.blogspot.com/ 

HOCAM SAĞ KULAK TA SOL ELLE GÖSTERİLMEZ Kİ; 

Yazınızın başlığına, birde bizlere estirdiğiniz yellere bakınız! 

Diyebilirsiniz… 

Evet başlığı yineliyorum. Dikkatli bir okurumdur. Dikkatli gözlerim. Güzeli ve çirkini de görür gözlemlerim. Şansta mı oldukça kötüyüm… 

Sanıyorum yalnız geldiğimiz yoldan yine yapayalnız ayrılmak gibi bir kaderin de acaba mahkumu muyuz? 

Bilemiyorum ama çirkini ve çirkinliği de sevemiyorum…! 

Büyük bir loto ikramiyesi çıkarsa da, tek yapacağım, “Özürlü Çocuklar İçin Rehabilitasyon ve Eğitim Köyü” ‘Vakfı’ kurmaktır. Böylesine önemli bir düşüm ve yukarıdan gelecek marş marşa gereksinimim var. 

Neydi başlığımız? 

"Atama Verdiğim Söz" Başlığı Sonrasında, Sayfasında Kendisini Tanıtan, Cumhuriyet Yolumuzda Bir Örnek İnsan… 

Onu, Facebook, güvenilir arkadaş arkadaş sayfalarında tanımaya çalışmaktayım. 

Yorumu sizler yapın diye ben kopyaladım ve yapıştırıyorum. 

ATAMA VERDİĞİM SÖZ!! 

Ey Türk'ün büyük Atası ! 

İstiklâl ve Cumhuriyetimizi korumamız gerektiğinde, içinde bulunduğum durumlar ve şartlar ne olursa olsun, kudret ve cesaretimi damarlarımdaki asil kandan alarak,  

bütün engelleri aşıp, her güçlüğü yenmek azmindeyim…Türk genci olarak özgürlüğün, bağımsızlığın, egemenliğin, Cumhuriyet ve devrimlerin yılmaz bekçisiyim.  

Her zaman, her yerde ve her durumda Atatürk ilkelerinden ayrılmayacağıma, çağdaş uygarlığa geçmek için bütün zorluklarla mücadele edeceğime, namus ve şeref sözü verir, kendimi büyük Türk ulusuna adarım…  

Sen rahat uyu ATAM.. 

GÜNÜN SÖZÜ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’TEN 

'Halkını cehalet ve sefalete teslim eden yöneticiler yok olmaya, cehalet ve sefalete sürükleyen yöneticileri seçenler ise köle olmaya mahkumdur'' 

Sizler hala, “Bir ihtimal daha var, oda ölmek mi diyenlerdensiniz?” 

Haydi o zaman gelen zaten gideni aratacağına göre, “Ulusal Şahlanış Hareketi’nin Bayrağını Göndere Çekmeye… 

Sarıklı ve çarıklılardan müteşekkil, AB ve ABD taraftarı emperyalistleri, 9 Eylüldeki gibi denizlere dökmeye… 

Yürek ve bilek meselesi bunlar, baylar ve bayanlar… 

Yürek ve bilek mesesi öyle değil mi ? 

Korkunun ecelinize faydası olamayacak biliniz ki! 

Saygılarımla. 

Prof. Dr. Öner SAMANLI 

ULUSAL ŞAHLANIŞ HAREKETİ 

Yukarıdaki makalemiz; 

CUMHURİYETÇİ ULUSAL HAREKET Blog sayfasında da aşağıdaki linkle yayındadır.  

http://cumhuriyetciulusalhareket.blogspot.com/ 

Not: 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu gereğince fikir ve görüşlerim ile makalelerim, telif hakları yasasına tağabey olup, alıntı yapmak isteyenlerin lütfen yazılarımın linkini ve isim soy ismimi sayfalarındaki alıntının altına dipnot olarak koymaları kaydı şartı ile kaynakça kullanmalarında sakınca bulunmamaktadır. Aksi davrananlar hakkında suç duyurusunda bulunulacaktır.