Kombiler yaşamlarımıza girdiğinden beri bu cihazlarla karşılaşılan arızaların üstüne ayrıca garanti kapsamında temin edilen tamir servisinin oluşturduğu problemler eklendi.Pek çok insan şu etmenin farkında değil; bir firma elindeki ürünü müşteriye satmışsa ve buna garanti vermişse, emin olun firmaya bağlı bulunan bakım ve onarım hizmetini sizlerin dilediklerinden çok uzak ve servis sektörünün taşıması gereken nitelikleri bulundurmayan bir anlayıştadır. Çünkü artık bu konu klasikleşmiştir; yani ürünü müşteri alsın sonrası önemli olmaz diyorlar.Bunun yanında kombiniz arızalandığında size her şeyin garantisini vermemektirler. Genelde parça değişiminde sizlerden ücret talep etmektedirler.

Baymak Servis

Kombi servis sektöründe bu denli sorunun mevcut olduğu günümüzde bizler özel servis olarak kaliteli, güvenebileceğiniz, hesaplı ve hızlı teknik servis hizmetinin keyfini almanız gayesiyle siz müşterilerimizin hizmetindeyiz.Kombiniz bozulduğu zaman çağrı merkezimize bırakacağınız arıza bildirim kaydı ile hem bilinçli bir şekilde hem de çok hızlı bir şekilde adresinizdeyiz.

Ankara Baymak Servis

Ayrıca Özel Baymak servisi olarak satın aldığınız cihaza değil verdiğimiz hizmete garanti sunuyoruz. Kombiniz arızalandığı zaman kuruluşumuzu aradığınızda, aldığınız servis hizmeti sonrası işçilikle alakalı probleme veya değişimi yapılmışsa yedek parçaya 1 yıl garanti sağlıyoruz. Eğer siz de soğuk kış aylarında servis sıkıntısı yaşamak istemiyorum ve nitelikli, süratli servis hizmeti almak istiyorum diyorsanız 7/24 hizmet sunan 444 1 494 nolu santral merkezimizi arayın.

İnsan zamanı sevmez. Çünkü ne kadar aksini iddia etse de gerçek zamanı değil, evrende “varolan” öteki her “şey” gibi, sürekli tekrar eden bir oluş ve bozuluş sürecinde varoluşşunu sürdürür. Bu yüzde insan, tekrarı olmayan orijinal bir “Zaman”da “Var” olacağı Mutlak bir “An”ı hiçbir “zaman” tüketemez. Dolayısıyla herkes, zamansallığın dışına çıkmak ve “varolan” olmaktan kurtulup hakiki Varlığa dönüşmek için çırpınır. Ama tekrar mekanizması öyle güçlü bir tuzaktır ki bunun gerçekleşmesine asla izin vermez. Bu arada, her tekrar bir öncekine nazaran ne kadar farklı görünse de tekrarın özü “aynı”dır. Bize ait olduğunu sandığımız için sahiplendiğimiz, kendimizi merkezinde konumlandırmaya çalıştığımız ve “Şimdiki Zaman” diye adlandırdığımız şeyle aslında hiçbir temasımız yoktur. Buna rağmen şimdiki zamanın, geçmişin ulaşamadığı, geleceğin ise oluşamadığı “Mutlak Sıfır” noktası olduğunu hissetmeyiz. Halbuki Bu nokta, “Mutlak Zaman’ içindeki bir “An”dır. Sanki Tanrı’nın “Ol” dedim, “Oldu” dediği “An”dır.

şimdi insan, tekrar tekrar tekrarı tekrarlamaya mahkûm olduğu içindir ki; ya Tanrı’yı, ya da Tanrı olmayı arzular. İster inansın, ister inanmasın, biliçli veya bilinçsiz, herkes, kendi tuzağı olan zamansallıktan münezzeh, geçmişi ve geleceği olmayan, mutlak bir şimdiki zamanda her şeyi kuşatan bir “Varlık”la özdeşlik kurar. Ona ulaşmaya, onun gibi olmaya, hatta “O” olmaya çalışır. Geçmiş ile geleceğin kesiştiği mutlak “Sıfır”da, şöyle ki şimdiki zamanda ancak bu nitelikte bir “Varlık” “Var” olabilir. İşte, yalnızca “Mutlak Varlık”ın tecelli ettiği bu “An”, “Mutlak Şimdiki Zaman”dır. Ne var ki “Ölüm” anı dışında insan için şimdiki zaman yoktur.

Hayvanların yaşamları ise, zamana ve zamansallığa bağlı olmadığından, bizim yaptığımız gibi tapınak yapmazlar. Ne kutsal törenleri ne de mezarları vardır. Zira onlar, zamanın farkına varmadan yaşarlar.

Bu blog yazısını kaleme almak var ya( gerçi klavye de yazıyorum amma önce müsvedde yaptım valla) İnanız ki arkadaşlar, çok üzgünüm. Üzgün ve de süzgün, yeni bir kalemdaş arkadaşınız olaraktan. 

Neden? Bu kadar uğraştınız, anlamadım ki alt tarafı(üst tarafı da blogdu) masum bir blogdu, sevgi pınarlarımdan çağlayan duygularımın yansımasıydı. 

Şunun şurasında ’’Biz bir aileyiz’’ dedimdi. 

Kızdınız, eleştirdiniz, kınadınız, neler neler yazdınız! 

Ben, aile kavramını ana, baba, çoluk, çocuk, maile, akrabayı taallukat, sülaleyi kastetmedim. 

Kaç günlerdir, ağlamakta zavallı gözlerim. 

Tabii ki bütün bunların suçlusu benim! 

Zira yeniyim MB de yeniyim. 

Hay Allah’ım! Şimdi ne yapayım ha nerelere gideyim? 

Bir de baktım ki, MB dünyasını sarmış telaş kıyamet ve sonu gelmeyen bir kavga! Herkesler, blogculara (pilooogculara), kalemdaşlara bin bir nasihat verme yarışında! 

Kimi yapar taşlama! ( sayın pir sen anladın onu, bu söz sana) 

Kimisi, bloglarında çaktırmadan laf çakmada( bilen bilir) 

Kimisi de yeni blogculara dersler diye dizi hazırlamak da( not aldım hepsini, zihnimin bir köşesinde) 

Bilir misiniz? Sevinirim aslında! Ne mutlu bana! 

Yorumlarda bile benim sözüm en başlarda! Özdeyiş gibi oldu be ya! 

Sözüm söz, dönmem sözümden, dururum ardında. Her ne kadar yapsanız da taşlama ya da haşlama! Vazgeçmem tezimden asla.( Bu tezle ben Prof. olacağım asıl amaç bu) 

Ne var ki şu ölümlü dünyada? Anlatsanıza bana! İncir çekirdeği için birbirimizi kırmaya! 

Yaşa. Mutlu ol, görebilen gözlerle etrafına bak, ne güzellikler var, hissedilebilecek aslında. Tabiatın bize bahşettiği nimetler, rengârenk çiçekler, yeşilin bin bir tonu, mor dağların doruklarında. Sevgi, hoşgörü, dostluk ve arkadaşlık gibi kavramlar en başta. 

Kimseye tavsiye vermek değil maksadım asla! 

Haddimi de bilirim her halükarda. 

Haftada bir blog kategorisinde yazacağım bundan sonra! 

Popüler olabilmem adına! Hani bu kategori Mb’nin arka bahçesi ya!( Tavsiyelerine uyarım Yurdagül ablacığım, hani arkadaşın birine yazmıştın ya yorumda. Hemen üstüme alındım da. Büyüklerin sözlerini atmam yabana.) 

18 Haziran’da gidiyorum Büyükada’daki Sema Şener arkadaşımın özveri ile düzenlediği yeni toplantıya. Leylekten izin aldım valla. Haydi, buluşalım derim Büyükada’da. 

Gözyaşlarımı yükledim, İmbat rüzgârlarına gitsin diye tüm arkadaşlarıma! 

Sakın ola teselli etmeye kalkmayınız, ne fayda! Teselli de olamam asla! 

Köpürseniz de, kızsanız da! Ben seviyorum MB yi de, buradaki güzelliklerini, fikirlerini okuduğum ve sevgi ortamını paylaştığım arkadaşlarımı da! 

Böyle bilinsin bu da! 

Ayşen Arslangiray Kura 

3.6.2011/Kuşadası 

küçük bir sosyal olay karşısında, büyük bir öfke gösterenleri hatırlıyorum geçmişte… Dünyayı yerle bir edecekmişçesine hiddetle ayağa fırlayanları… 

Aslında bu duyarlılığın abartılı bir tarafı vardı ve samimiyetinden şüphe duyardım çoğu zaman… 

Geçmişte bizi barut fıçısına çeviren bir çok olayı yadırgamıyoruz artık. Boynumuzu büküp, gözlerimizi kaçırıp geçiyoruz genellikle. 

Nasıl açıklamalı bu dönüşümü..? bundan sonra duygularımızı kontrol etmeyi öğrendiğimizi, şöyle ki toplumsal olarak olgunlaşmaya başladığımızı düşünmeli ve memnun mu olmalıyız..? 

Ne yazık ki toplumsal ilişkilerimizdeki ayrışma ve kutuplaşmalar, suç oranlarında ciddi artış, ahlaki ilişkilerde ki çürümeler böyle düşünebilmemize olanak tanımıyor. 

Dün hiddetle ayağa fırlayanlar, şu sıralar aynı tabloyu alkışlamak için fırlıyorlar ayağa… 

Bazı film sahneleri neden unutulmaz? Belki de gerçeğin ta kendisi olduğundan. Efendim, filmimiz, Kemal Sunal, Ayşen Gruda ve Şener Şen’in oynadıkları Çöpçüler Kralı. Çöpçü, kızı kaçırmaya kalkıyor ancak beceremiyor. Kızın babası ağabeyleri ile nişanlısı çöpçünün peşinden gidiyorlar. Bu arada kız: 

- Ben de geleyim! 

- Bu namus işi, avratlar karışmaz! 

Hala aklımdadır Zabıta Amiri Şener Şen’in o yüz ifadesi ve sözleri. 

Bana hatırlattığı olay ise bir mobilyacıda geçiyor. Yeni evli çiftin bütün mobilyaları alınmış, pazarlık aşamasına gelinmiş. Pazarlık sürerken heyetten bir kadın söze giriyor ve bir şeyler söylüyor. Kadının söyledikleri işine gelmeyen satıcı: 

- Kadınlar bu işe karışacaksa hiç konuşmayalım daha iyi! 

Erkeklik gururu zedelenen kadının kocası: 

- Sen sus baken! 

Evet, kadın susuyor ve kadının haklılığı ile yenilen kazığın boyutu sonradan anlaşılıyor. Nasıl toplumu yönetenlerin kişilerin duygu ve zaaflarına hitap ederek istedikleri düzeni kurmalarına yardım eden “toplum mühendisliği” varsa, esnafın da müşterinin duygu ve zaaflarına hitap ederek amaçlarına ulaşmalarını sağlayan “esnaf mühendisliği” de var anlaşılan. 

Bunun örneklerini fazlasıyla görürüz gündelik hayatta; eğer pazarda bir şeyi tatmak serbestse insan ister-istemez bir baskı hissediyor. En azından neden almadığınızı açıklama zorunluluğu: 

- Bu erik ekşi geldi bana! 

Müteahhitlerin ev alımında kadınların önceliğini dikkate alarak evin mutfağına aşırı özen göstermeleri gibi. Ya da varsa, otoparkı ön plana çıkararak evin erkeğini etkileme çabası. 

Bir de esnaf edebiyatı vardır ki esnaf mühendisliğinin temel direğidir. Yıllar önce bir plajdayım. Genç bir adam nevfotoğraf gibi şeyler satıyor. Yan taraftaki iki bayan, adamın elinde ne varsa açtırdılar. şöyle ki insan oğlu nevfotoğraf almak için plaja gelmeyeceklerine göre herhalde amaç biraz vakit geçirmek. Sonunda bir nevresimi beğenmiş gibi yaptılar. 

- Kaça bu? 

- Elli! 

- Çok pahalı! 

- Sen ne veriyorsun peki? 

- Yirmi! 

- şimdi şimdi beni derinden yaraladınız. Ben bir malı size iki buçuk katı fiyata satacak adam mıyım? Beni çok kırdın abla, almazsan alma ama beni kazıkçı yerine koyman kalbimde onarılmaz yaralar açtı. 

- Ablacım, ne bileyim ben, üzerimde fazla para yok zaten, üzme kendini. 

Sanıyorum denize gelen iki bayan, çocuklarına kaynamış mısır veya midye almak için yanlarında bulundurdukları az miktarda parayı satıcının kalbinde açtıkları yarayı tamir etmek için kullandılar. Nevfotoğraf olmasa da havlu ve yastık kılıfı alarak gittiler plajdan o gün. 

Evet, alışverişe giderken mümkünse duygu ve zaaflarınızı evde bırakın. Yoksa varınızı yoğunuzu çarşıda bırakır gelirsiniz. Ya da benim literatüre armağanım olan “esnaf mühendisliği” kavramını aklınızdan çıkarmayın da alışveriş sırasında hem cüzdanınıza hem de zaaflarınıza mukayyet olun! 

http://www.erkansezgin.com 

Bu sefer çok derinine indim kalbimin.

Lafı dolandırmaya gerek yok, orada seni aradım.

Üzerinden yıllar geçen bir ev sakininin..

Huzuruna geldim, kendim olamadım.

Odalarında dolaştım bomboş bir evin

Toplanmış eşyalar buldum, yazılmış notlar

Giderken keşke bunları da yanına alsaymışsın

Özde biriken sözler, gözden taşan yaşlar..

Sana geldimdi kendimi de bulacağımı sanarak

Bir yerde unuttum bir bütün benliğimi

Dileklerimle beraber astım gençliğimi dallara

Kendimi asmışım bilmeden, sebebini de bulamadım..

Dolandım sonra çıkıp etrafında tavaf eder gibi

Baktım durdum bir yangının izlerini sürer gibi çokça

Yüz sürdüm, el sürdüm, diz sürdüm toprağa

Dinledim sonra da, sesini duyamadım.

Bir hikaye anlattılardı bana aşk namına

İndim bir paslı merdivenden derin bir kuyuya

Dünyayı bellemiştim kaldım karanlığında

Karardım kendim de ama, isini bulamadım.

“Ortadoğu bataklığında fışkıran çiçek gibi ülke, ılımlı ;İslam modeli, BOP’un lideri, İslam ile laiklik ve demokrasiyi bağdaştıran ülke” gibi nitelemeleri çok duymuşuzdur. 

Gerçekten de Başbakanımız Körfez’e, Gazze’ye, Lübnan’a, Suriye’ye gidiyor ve büyük tezahüratlarla karşılanıyordu. Dikkati çeken Mısır’a, Tunus’a pek gitmemesiydi. “Oralarla bir ihtilaf mı var?” derken, baktık ki halk ayaklanmış. 30 yıllık yönetimler devrilmek isteniyor. 

İyi ki bizde sadece 8, 5 yıllık iktidar varmış. 

Başbakan, Mısır Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek’e yaptığı “Halkın sesine kulak ver” diye çığırdı. Suriye pek iyi durumda imiş gibi Suriye devlet başkanı ile istişarelerde bulundu. Suudi ve Körfez krallarını aradı mı bilinmez ama Obama ile de teatileri olmuş. 

Öte yandan “direnme” çağrısında bulunan CHP milletvekillerine “Eşkıya mısınız?” diye aşırı tepkilerde bulundu. 

Orada direniş yapanlar mazlum halk, bizde ise eşkiya haline geliveriyor. 

Mısır ve Tunus için şimdi Türkiye modeli tartışılıyor.Bu ülkelerde muhalefet AKP hayranlığını ifade ederken, Mısır büyükelçisi “Türkiye bize model olamaz. Türkiye başka, Mısır ve Suidi Arabistan bAşık Olmaya başka” diye görüş dile getirdi. 

Türkiye Mısır, Mısır da Türkiye olamaz elbette.. Bizdeki demokrasi oyunu egemenlerin kurallarını belirlediği bir oyun. Ötekiler hep yok sayılıyor. Uygarlık normlarından uzak. Dışarıyı hallet, içeriye keramet demokrasisi. 

Azıcık bölge ülkelerinden ve Mısır’dan farklıysak, ileriysek şunu da Atatürk’ün getirdiği devrimlere borçluyuz. Epeydir keseden yiyoruz. 

Ne yapmış Mısısrlı halk? Kentin en büyük meydanına toplanmış, bir ara yağmalama da dahil, yakıp yıkmalar, taşlamalar, çatışmalar da olmuş. Mübarek rejiminin egemenliği devretmesi istenmiş. 

Bizde daha beterini yapabilecek potansiyel muhalefet yok mu? Fazlasıyla var. Ama benzerini yapacak olsak, herkes şundan emin ki, katliama varan şeyler olabilir. En basitinden geçenlerde işçilerce TBMM’ni kuşatan bir halka yapılmak istendi, sonuç milletvekilleri ve sendika yöneticileri de dahil biber gazına maruz kalmak oldu. Geçmişte TEKEL işçilerine yapılanlar ortada. Öğrenciler yumurta attılar diye takibata uğradılar. 

Bizdeki demokratik hoşgörü çok daha sınırlı. Mısır’ın protesto demokrasisine hayran kalmamak işten bile değil. 

Bu ülkede “haklıyım” diye tüketiciler bile Telekom vs. zamlara yeterince itiraz edemiyorlar. 

Demokrasimiz farklı beğenidekilerin bir heykeline bile tahammül edemiyor. 

Mısır’daki muhalif hareketin ABD destekli olduğu, Mübarek’in gözden çıkarıldığı çok açık. Bu nedenle çok daha fazla kan ve şiddete başvuramıyorlar. ABD, uzak duran Mısır’ı, isteklerine yanıt verebilen Erdoğan’a doğru itelemek istemiş olabilir. Bizdekiler çoğunluk oyuna fazla güvenmesinler. Belki seçim yapılsa Mısır’da da Mübarek iktidarını sürdürebilecekti. 

Bu ülkeye Mısır sirayet etmez, etmeyecektir. Sebebi, ABD ve AB durumdan çok memnun. Zaten olmasalardı ilkin Mısır’da değil, bizde patlak verirdi. Burada yüzde 58 mutlu, çoğunluğunu, yaşamsal aktif, aydınların oluşturduğu yüzde 42 çok mutsuz. Bizim demokrasimiz de “herkesi mutlu etmek imkansızdır” felsefesine sıkı sıkıya sarılmış, genellik taşımayan bir demokrasi. 

Bu nedenle “Dışı eli, içi bizi yakar” diyoruz. Tabii yüzde 42 adına.. 

Ve Ortadoğu diktalarına son verme işareti veren ABD’ye şunu soruyorum: Neden Tunus ve Mısır da, çok daha ağır dikta olan Suudi Arabistan ve Körfez krallıkları birinci değil? 

Mübarek 30 yıl iktidarsa, onlar ömür boyu, hatta saltanat halindeler. 

şöyle ki olay demokrasi memokrasi değil, yine çıkarlar üzerinde yoğunlaşıyor. Mısır’ın “Muasır” olmamasından değil. 

Bizde ise birilerinin ayaklanmaya değil de Mübarek'in 30 yıllık iktidarına özenmesi kaygısı mevcut. 

Sevenlerin, sevgi ve aşkın günü 14 Şubat Sevgililer Günü

Evet böylesine özel ve anlamı olan bir gün için, herkes şimdiden ”Ne yapacağım ?”, ”ne hediye alacağım?” gibi bir çok sorunun cevabını ararıyor.

Aşk hayatın bize hazırladığı en güzel süprizdir, bu yüzden de kalpleri ne zaman ele geçireceği hiç belli değildir.Daha ne olduğunu bile anlamadan onun hükümdarlığına giriverisiniz.Aşk; en yalın biçimde anlatılan tek kavramdır, adı kendisidir zaten.Onu anlatmak için sonu gelmez cümleler kurmanıza gerek yoktur.”Aşık oldum” demeniz yeterlidir…

Sevgilisine anlamı olan ve unutamayacağı bir hediyeyi herkes vermek ister.
http://retromoda.blogspot.com/2011/01/sevgililer-gunu-hediyesi.html

Hepimiz başta kendi gozumuze ve ruhumuza hitap eden ve sonrasında başkalarından da olumlu yorumlarının eklenmesiyle zaten guzel olan kıyafetimizin guzelliğini pekiştirerek,kıyafetin tanıtım surecini başarıyla tamamlamak isteriz.Tanıtım surecinden sonraysa konfor ve kullanışlı olması bizim icin onemlidir.Cunku rahat değilse kıyafetin hakkını vermemiz ve taşımamız kolay değildir.Hani bazen cok guzel ve cok şık bir ayakkabı alırız,ayağımızdan uzakta oldukca rahat ve huzurlu duran o tek kalmıs bir çift marka kışlık çizme,onu almamız icin bize seslenirken oylesine bir dener ve alırız.Cunku hem cok şıktır hemde biz onu beğenmişizdir.Sonra bir gün ayakkabıyı giyeriz hala cok şık ve guzeldir ama sanki birşeyler eksilmiştir.bundan sonra hiç rahat değildir,ayağımızı sıkıyordur,soğuktan bizi koruyamamıştır ve biz guzelliğimiz icin,acı icinde olsa da o ayakkabıyı sadece o gun için giyeriz ama ya sonra?Ya da kışa yatırım amaçlı aldığımız yüzlerce para saydığımız ve bizi kışın kötü hava şartlarından koruyacak ancak yine de güzel göstereceğine canı gönülden inandığımız güzelim kabanımız giyeriz ama aslında bizi hiç ısıtmaz ve biz kendimizi kandırılmış ve hayal kırıklığına uğramış hisedderiz ya işte buda alışverişin acı yüzüdür…Dikkatli ve kurnaz bir alışveriş stiliyle bunları da atlatıcağımıza eminim…BENDEN HAYATA DAİR KÜÇÜK GÖZLEMLER…Şimdilik bu kadar Sevgiler

Sevgililer gününe kendi albümünüzden seçtiğiniz fotoğrafınız, ekteki tabloda olduğu gibi tasarlanıyor ve sonucunda ortaya muhteşem, kişiye özel bir hediye çıkıyor. Hazırlanma süresi 10 gün sürüyor. Ölçüleri 40×40, 60×60, 70×70 olan tablolardan sipariş verirken istediğiniz ölçüyü belirtebiliyorsunuz. 

Kişiye özel fotoğraflı tablo; 250, 300 ve 350 TL olarak fiyatlandırılıyor. Sevgililer günü için sevdiğinize özel bir tablo hediye etmek istiyorsanız; Galerie Port bir telefon kadar yakın! 02122198003