Artık

Bütün umutlarımı kaldırdım rafına…

bundan sonra ne sevebilirim bir çocuk gibi,

Masmavi gökleri,

Ne sarabilirim kollarıma,

çok renkli bir geleceği…

Gözyaşlarımı kuruttum yalnızlığımda.

Dolaşamam bundan sonra bir bulut gibi,

İstesem de yağmur yağar mı ki?

Ne Ben biliyorum kendimi,

Ne başkası anlatıyor beni…

Caddeleri o küçük şehrin,

Çocukluğumun boynu bükük sayfası…

Tanır mı ki bundan sonra beni?

Ya orada sakız aldığımız bakkal,

Duruyor mu hala yerinde?

Sözler de uçtu, yazılar da.

Elimizde temiz bir sayfa kaldı yine.

Ve eğer bulabilirsek,

Mutluluğu çizecek kalemi,

Yeniden resimler yapar mıyız ki?

Alp Kaan KILINÇ



One Response to “Artık”

1. kelebek diyor ki:

   15 Haziran 2010, 12:04

   tşkler paylaşım için thanks